Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Caro Diario (1993)


Τούτη η ημι- αυτοβιογραφική ταινία του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη/παραγωγού/ηθοποιού Nanni Moretti χωρίζεται σε 3 μέρη:
1ο μέρος: In vespa (Στη βέσπα). Βλέπουμε τον Nanni να περιφέρεται τις ήσυχες αυγουστιάτικες μέρες, σε μια παντέρημη Ρώμη με την αγαπημένη του βέσπα .



 Απολαμβάνει τους άδειους δρόμους , συναντά την... Jennifer Biels - με την οποία φαίνεται να έχει μια κάποια εμμονή από την εποχή του ...Flashdance! - επισκέπτεται βαρετά μεσοαστικά προάστια , χαζεύει αγαπημένες γειτονιές κι όμορφες πολυκατοικίες στις οποίες πολύ θα ήθελε να είχε ένα διαμέρισμα , τα βάζει με τους κριτικούς ταινιών αφού εξαιτίας μιας κριτικής παρασύρεται και πηγαίνει να δει τον ''Henry: Το πορτραίτο ενός μανιακού δολοφόνου'' , ταινία που τον κάνει έξαλλο! Στο τέλος αποτείει φόρο τιμής στον μεγάλο σκηνοθέτη Pier Paolo Pasolini .
2ο μέρος : Isole (Νησιά). Ο Nanni περιφέρεται στα Αιολικά Νησιά με έναν καλό του φίλο τον Τζεράρντο ο οποίος τυγχάνει συγγραφέας κι επί χρόνια μελετητής του ''Οδυσσέα'' του Τζέημς Τζόυς.



Αρχικά τον συναντά στο Λίπαρι , όπου διαμένει ο φίλος του αλλά ο όγκος των τουριστών κι η αναπόφευκτη φασαρία τους εμποδίζει να αφοσιωθούν στην πνευματική εργασία κι έτσι ξεκινούν για τα άλλα νησιά. Από τη Σαλίνα ως το Στρόμπολι θα συναντήσουν κάποιες ιδιαίτερες καταστάσεις...το χειρότερο όμως απ'όλα έχει συμβεί! Ο Τζεράρντο μην έχοντας δει τηλεόραση για πάνω από 20 χρόνια - επιμένει ότι η τηλεόραση εκπέμπει...τίποτα- πιάνεται στα ''δίχτυα'' της όταν πάνω στο πλοίο ξεκινά από περιέργεια να βλέπει γνωστή αμερικάνικη σαπουνόπερα!



 Παθιάζεται τόσο πολύ που ζητά από τον Νάννι να πάει να ζητήσει από Αμερικανούς τουρίστες που συναντούν στο ηφαίστειο του Στρόμπολι, να του πουν τι γίνεται στη συνέχεια της σειράς! Απελπισμένος , ο Νάννι αποφασίζει να φύγουν για το Αλικούντι ένα νησάκι που τυγχάνει να μην διαθέτει ηλεκτρισμό! Απομονωμένο κι όχι δημοφιλές μοιάζει να είναι το ιδανικό ησυχαστήριο. Όμως ο Τζεράρντο παθαίνει σύνδρομο στέρησης από την τηλεόραση μόλις μαθαίνει ότι το νησί δεν έχει ρεύμα και πραγματοποιεί ηρωική έξοδο προς τον πολιτισμό!!
3ο μέρος : Medici (Γιατροί). Στο τρίτο - και πιο στενάχωρο- μέρος της ταινίας ο Νάννι περιφέρεται σε γιατρούς , μεγαλογιατρούς, παραγιατρούς ,καθηγητές, πρακτικούς και διάφορους εκπροσώπους της δυτικής , ολιστικής αλλά κι ανατολίτικης ιατρικής , μήπως κάποιος επιτέλους του πει σε τι οφείλεται η έντονη φαγούρα που τον ταλαιπωρεί τον τελευταίο καιρό. Καμία θεραπεία , κανένα φάρμακο δεν ηρεμεί την κατάσταση μέχρι που ένας Κινέζος βελονιστής ακούγοντας τον να βήχει επίμονα του συνιστά να κάνει ακτινογραφία. Το πρόβλημα είναι τελικά πολύ πιο σοβαρό από μια απλή δερματολογική πάθηση. Παρακολουθούμε τον Νάννι ταλαιπωρημένο να υφίσταται χημειοθεραπείες. Δεν χάνει όμως το κούραγιο και την καλή του διάθεση, τα ψυχικά αποθέματα υπάρχουν πάραυτα κι έτσι μας δίνει μια συμβουλή στο τέλος της ταινίας: Ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί. Και μας αποχαιρετά μ'ένα '' alla salute''....
O σκηνοθέτης καταφέρνει με τούτη τη γεμάτη ανθρωπιά ταινία να κάνει το σχόλιο του πάνω σε διάφορα θέματα από την αλλαγή στο αστικό τοπίο μέχρι το ρόλο της κριτικής ταινιών κι από τη λειτουργία του συστήματος υγείας ως τον τρόπο που μεγαλώνουν οι Ιταλοί τα παιδιά τους. Και φυσικά δείχνει με πολύ έξυπνο τρόπο πώς η τηλεόραση έχει γίνει κυρίαρχο μέσο.
Η ωραιότερη στιγμή της ταινίας και συνάμα ο ωραιότερος και πιο συγκινητικός φόρος τιμής από σκηνοθέτη σε σκηνοθέτη, είναι όταν αποφασίζει να επισκεφτεί το σημείο που δολοφονήθηκε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Σε μια σκηνή χωρίς λόγια πλαισιωμένη ιδανικά με τη μουσική του Κήθ Τζάρετ,  o Νάννι διασχίζει την παραλιακή Όστια για να συναντήσει ένα ημικατεστραμμένο, ξεχασμένο μνημείο...






Ο caro Nanni είχε τα γενέθλια του προ ημερών. Ας του ευχηθούμε λοιπόν -έστω και 3 μέρες αργότερα- Buon Compleanno!

2 σχόλια:

Lost Gastronaut είπε...

Τρία έργα σε ένα που τα συνδέει μια έντονα ειρωνική έως συχνά κριτική ματιά,κάπου κάπου υπερβολική,κάπου λίγο φλύαρη αλλά πάντως εύστοχη και ανθρώπινη,βλέπεται ευχάριστα (αλλά από σινεφίλ μόνο ή από ανθρώπους δε βλέπουν μόνο Holywood,αλλιώς θα ακούσετε καντήλια).
Κάτι ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και εξομολόγηση,όντως ένα ημερολόγιο,αν ο Μορέτι ήταν μουσικός αυτό έργο θα ήταν σίγουρα ένα κομμάτι ραπ.
Βέσπα : ενα μίνι road movie στο Lazio,εξομολογητικό,διασκεδαστικό,φρέσκο,είναι το κομμάτι που αρέσει περισσότερο ισως γιατί ταυτίζομαι,τις ίδιες βόλτες τις έχω κάνει και εγώ πάνω σε ένα scooter,κοιτώντας τα κτίρια και κάνοντας τις ίδιες σκέψεις και εγώ θα ήθελα να χορεύω αλλά είμαι αγγούρι και 'γω καταφέρνω να εκνευριστώ μ'ένα έργο που δε μ αρέσει ιδίως αν είμαι στο cinema.
Νησιά : αυτό είναι το κομμάτι που μου αρέσει λιγότερο,ώρες ώρες υπερβολικό μέχρι σουρεαλισμού και αρκετά προβλέψιμο,θυμίζει σε κάποια σημεία Γούντι Άλεν,αν και προσωπικά σε κάτι τέτοια (σουρεαλ,κριτική στην τηλεόραση κλπ) προτιμώ ασυζητητί τον Γούντι.
Γιατροί : εδώ θυμίζει ακόμα περισσότερο Γούντι,μέχρι τη διάγνωση τουλάχιστον...και αυτό το κομμάτι είναι ενδιαφέρον,διαφωτίζεται και ο κόσμος για το πόσο καραγκιόζηδες είναι οι περισσότεροι γιατροί (το οποίο και προσυπογράφω),παρ'οτι το θέμα φαίνεται βαρύ το πραγματεύται ανάλαφρα και αισιόδοξα χωρίς περιττές ρητορείες, του πήγε και καλά βεβαια του ανθρώπου γιατί όντως νόσησε,το οποίο ίσως και να εξηγεί τη συνολικά θετική αύρα του φιλμ.
Εξαιρετική η μουσική επένδυση από Leonard Cohen ως αφρικάνικη μουσική.
Νομίζω ότι αξίζει οπωσδήποτε να το δείτε

fidelio είπε...

Πολύ ανθρώπινη και ζεστή ταινία, που όμως αναλώνεται περισσότερο στην αφηγηματική πλευρά της , που είναι και ολίγος φλύαρη σε κάποια σημεία , και λιγότερο στην οπτική πλευρά της ταινίας.

ΥΓ. Η μουσική της ταινίας είναι ανθολογία της μουσικής του κόσμου.

Καλή συνέχεια και να γράφετε περισσότερο για σινεμα, όχι μόνο για την υπόθεση των ταινιών!

Φιλικά..