Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Η λίστα με τις καλύτερες ταινίες από τον πιο αυστηρό οδηγό του κόσμου!!!

Ο "HALLIWELL'S FILM GUIDE" θεωρείται ο πιο αυστηρός αλλά και ο πιο ακριβοδίκαιος -όσο δύσκολο και αν είναι αυτό- κινηματογραφικός οδηγός του κόσμου. Πρωτοκυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1977 από την κριτικό κινηματογράφου  Leslie Halliwell και συνεχίζει να εκδίδεται υπό την διεύθυνση του John Walker. H ανώτατη διάκριση που μπορεί να βάλει σε μια ταινία είναι τα τέσσερα αστέρια και η συνήθης....κανένα! Διάκριση του Halliwell με δύο αστέρια σημαίνει πολύ καλό έργο και με  τρία αστέρια σημαίνει: εργάρα! Για να καταλάβετε το μέγεθος της αυστηρότητας αρκεί να σας αναφέρω ότι μέχρι τον οδηγό του 2006 που περιλαμβάνει όλες  τις ταινίες της παγκόσμιας παραγωγής από καταβολής κινηματογράφου μέχρι και το 2005 -από τον οποίο είναι και η λίστα που σας παραθέτω- 22.500 ταινίες συνολικά και μόνο 257 από αυτές φέρουν την διάκριση των τεσσάρων αστεριών (****). Είναι επίσης άξιο προσοχής ότι το 1985  έκανε μια αλλαγή στη λίστα της καλύτερης δεκάδας και στην πρώτη θέση αντί για το Citizen Kane(1941) του Orson Welles πέρασε το Tokyo Story(1953) του Yasujiro Ozu. Έχουμε και λέμε λοιπόν:




                              ΗALLIWELL'S FOUR-STAR FILMS      

            

 1915                                                    1916

The Birth of a Nation                        Intolerence

                                         

 1917                                                    1919

The Cure                                            The Cabinet of Dr. Caligari

Easy Street

 

1925                                                     1926
The Battleship Potemkin                  The General
                              
1927                                                     1928
The Jazz Singer                                  The Passion of Joan of Arc
The Kid Brother                                 Two Tars                                  
Napoleon
October
Sunrise                                                
                                                         
1929                                                      1930       
Big Business                                         All Qui n the Western et o Front
                                                               The Blue Angel
                                                  
1931                                                      1932
A Nous la Liberté                                Love Me Tonight
Doctor Jekyll and Mr Hyde               The Music Box
Frankenstein                                        The Old Dark House
Little Caesar                                         Scarface                                      
Le Million                                             Trouble in Paradise
                                                               I Am a Fugutive from a Chain
                                                                Gang                                                                                      

1933                                                      1934
Duck Soup                                            David Copperfield
The Invisible Man                                Sons of the Desert
King Kong 
   
1935                                                      1936
The Bride of Frankenstein                  Rembrandt
Les Misérables                                    San Francisco
A Night at the Opera                           Things to Come
The 39 Steps                                        Triumph of the Will
Top Hat 

1937                                                      1938                                               
A Day at the Races                            The Adventures of Robin Hood 
Lost Horizon                                        Alexander Nevsky
Oh Mr Porter                                      Angels with Dirty Faces       
The Prisioner of Zenda                       The Lady Vanishes 
Snow Whate and the Seven Dwarfs   Pygmalion 
Way Out West 

1939                                                       1940
Destry Rides Again                             Fantasia 
The Four Feathers                               Foreign Correspondent 
Gone with the Wind                              Gaslight 
The Hunchback of Notre Dame          The Grapes of Wrath
Mr Smith Goes to Washington            The Letter
La Régle du Jeu                                    London Can Take It
Stagecoach                                            The Philadelphia Story 
                                                               Pinocchio
                                                               Rebecca
                                                               The Thief of Baghdad

1941                                                       1942
All that Money Can Buy                      Bambi
Citizen Kane                                         Casablanca 
Dumbo                                                   Kings Row                  
Listen to Britain                                    The Magnificent Ambersons                
The Maltese Falcon                             To Be or Not to Be  
Sullivan’s Travels                                Why We Fight 
Target for Tonight

1944                                                       1945
Double Indemnity                                 And Then There Were None 
Henry V                                                 Brief Encounter 
                                                               Dead of Night 
                                                               Les Enfants du Paradis 
                                                               The Lost Weekend 
                                                               The True Glory 
                                                               The Way to the stars

1946                                                       1947
The Best Years of Our Lives               Crossfire
Great Expectations 
It’s a Wonderful Life 
A Matter of Life and death

1948                                                        1949
The Naked City                                     On the Town
Oliver Twist                                           Passport to Pimlico 
The Red Shoes                                      The Third Man
Whiskey Galore


Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Το Hollywood της Αθήνας το ξέρετε; !!!


Μπορεί κάποιοι να παραξενεύτηκαν από τον τίτλο αλλά η ονομασία υπάρχει ή για να ακριβολογούμε: υπήρχε! Τότε που η 7η Τέχνη στη χώρα μας βρισκόταν στην ακμή της, δηλαδή στις δεκαετίες '60 και '70. Και ήταν αυτό το " Hollywood της Αθήνας" η πολυκατοικία που βρίσκεται στη συμβολή της οδού Ακαδημίας με την πλατεία Κάνιγγος μαζί με το πίσω δρομάκι την οδό Κλεισόβης.


Όλοι θα έχετε προσέξει το "Ακαδημίας 98" που γράφουν στους τίτλους οι παλιές ελληνικές ταινίες για τις εταιρίες παραγωγής. Τι "Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης" "Καραγιάννης-Καρατζόπουλος" "Φιλοποίμην Φίνος" Απόστολος Τεγόπουλος" όλες εδώ βρίσκονταν. Ακόμη και η "Θ.Β. Ταινίες γέλιου" του αείμνηστου Θανάση Βέγγου που τον χρεοκόπησε. Ήταν τα γραφεία της στον προτελευταίο όροφο εκεί που κάνει την κούρμπα και είχε μια μεγάλη ταμπέλα στο μπαλκόνι. Στο ίδιο κτήριο στεγάζονταν και οι εταιρίες διανομής των ξένων ταινιών.


Από την είσοδο αυτής εδώ της στοάς -Στοά Πανταζοπούλου είναι το αρχικό της όνομα που αργότερα μετονομάσθηκε σε Στοά 7ης Τέχνης- είχαν περάσει όλα τα μεγάλα ονόματα των εγχώριων σταρ για να συζητήσουν τους όρους των συμβολαίων τους με τους παραγωγούς.


Εδώ είναι ο χώρος που έπαιρναν τα ασανσέρ για να ανεβούνε στα γραφεία. Εδώ είχαν σταθεί περιμένοντας η Καρέζη και η Βουγιουκλάκη η Φόνσου η Βασιλειάδου και η Αναλυτή, ο Κούρκουλος, ο Ηλιόπουλος και ο Αυλωνίτης, ο Βόγλης και ο Πέτρος Φυσσούν. Εδώ είχαν κάνει με το μυαλό τους τους τελευταίους υπολογισμούς και το τελευταίο ποσόν που μπορούσανε να κατέβουν.


Στον πίνακα πάνω από το ασανσέρ που τότε ήταν γεμάτος με ονόματα κινηματογραφικών εταιριών και γραφείων διανομής, έχουν παραμείνει και κάποια ονόματα όπως αυτά του ΛΕΩΝΤΣΙΝΗ και του ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ για να μας θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν. Του Τεγόπουλου που ήταν ο παραγωγός των ταινιών των δακρύων με τη Βούρτση και τον Ξανθόπουλο και η πιο ανθηρή επιχείρηση του χώρου βέβαια.


Μέχρι και το κουτί του ταχυδρομείου της υπάρχει και αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ίσως έχει ακόμη η εταιρία κάποια δραστηριότητα.


Στον πίνακα του ασανσέρ βλέπουμε και κάποια επιχείρηση με κινηματογραφικά είδη και μηχανήματα από κάποια φίρμα του Μιλάνου. Ήτανε πρώτοι τότε οι Ιταλοί σε ολόκληρη την Ευρώπη πάνω σε αυτόν τον κλάδο.


Βλέπουμε επίσης και την ταμπέλα του σωματείου: "Πανελλήνιος Ένωσις Υπαλλήλων Κινηματογραφικών Επιχειρήσεων" με έτος ιδρύσεως το 1933 παρακαλώ! Και ποιος ξέρει αν θα υφίσταται πλέον.


Και σε ένα μαγαζί της στοάς με κατεβασμένα ρολά βλέπουμε και μια ξεχασμένη αφίσα από ταινία του Τέρενς Χιλλ που έκανε θραύση για ένα διάστημα εκεί στα τέλη του '60 με αρχές του '70.


Υπάρχει επίσης και μια τεράστια τοιχογραφία με τον τίτλο "Στοά 7ης Τέχνης", φιλοτεχνημένη από λαϊκό καλλιτέχνη -τα τελευταία χρόνια ίσως- που απεικονίζει τους μεγάλους αστέρες της εποχής.


Και αφού βγούμε από τη στοά στο πίσω μέρος, πέφτουμε στην οδό Κλεισόβης που τώρα είναι πεζόδρομος αλλά τότε γινόταν το " έλα να δεις!". Τεράστιες ντάνες από μπομπίνες ταινιών, αυτές με το καρούλι και με τις αλουμινένιες θήκες σαν δυο αντικριστά ταψιά- φορτώνονταν μέσα σε φωνές και σε βλαστήμιες,  σε μια ατελείωτη σειρά από φορτηγάκια "εκτελούνται μεταφοραί" τα οποία με τη σειρά τους τις πήγαιναν στα πρακτορεία των φορτηγών και των λεωφορείων για να φτάσει η τέχνη των αδελφών Λυμιέ στο τελευταίο άκρο της ελληνικής επικράτειας.


Και αυτό το κλειστό μαγαζί με τα σκαλάκια που κατεβαίνουνε, ήτανε ένα καταπληκτικό μαγέρικο όπου την ημέρα σύχναζαν οι εργαζόμενοι του Hollywood ενώ το βράδυ πήγαινε ο "ψωνισμένος"  φοιτητόκοσμος με την κρυφή ελπίδα να πέσουμε πάνω σε καμιά Καρέζη ή κανα Κούρκουλο αλλά, δυστυχώς, το πολύ κανένας Καλογήρου να μας έπεφτε. Έφτιαχνε νόστιμα και φτηνά φαγητά. Θυμάμαι τους κεφτέδες με σάλτσα τους γίγαντες και τα μακαρόνια με κιμά.

Τελειώνοντας πρέπει, νομίζω, να αναφέρω και μια μικροκομπίνα που στηνόταν στα πέριξ, κάτι ανάλογο με την Αμερική, και η οποία εκμεταλλευόταν το ψώνιο των νέων για να παίξουν στον κινηματογράφο. Άνοιγαν λοιπόν κάποια γραφεία κομπάρσων και έβαζαν αγγελίες στις εφημερίδες του τύπου: "ζητούνται κομπάρσοι για να λάβουν μέρος στα γυρίσματα ταινίας, με καλές αποδοχές και μεγάλες προοπτικές". Εκείνο το "προοπτικές" ήταν που σου έκοβε τα ...πόδια από την ελπίδα και τη χαρά! Έλεγες από μέσα σου: "σήμερα κομπάρσος αλλά αύριο...Κούρκουλος".  Και δεν σας κρύβω ότι υπέκυψα και εγώ στον πειρασμό και πήγα σε μια τέτοια αγγελία. Μαζευτήκαμε αρκετοί και βγήκε ένας πολύ γνωστός κομπάρσος με μεγάλα αυτιά και μας μίλησε για το πόσο δύσκολη τέχνη είναι ο κινηματογράφος αλλά μας ενθάρρυνε κιόλας ότι άμα δείξουμε επιμονή όλα μπορεί να γίνουν και εκεί απάνω μας ζήτησε τη μια φωτογραφία που έγραφε στην αγγελία και 100 δραχμές -που δεν τις έγραφε- ως δικαίωμα εγγραφής στη λίστα από την οποία θα μας τηλεφωνούσαν για να πάμε στα ...γυρίσματα! Το εκατοσταρικάκι έκανε φτερά, ο Κούρκουλος πέθανε εγώ γέρασα και ακόμα τηλέφωνο δεν με πήραν!

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Γιατί οι βραβευμένοι των Oscar αφιερώνουν τα βραβεία στις μαμάδες τους; !!!


Θα μπορούσα να βάλω την ερώτηση και σαν κουίζ, αφού η ακατανόητη για μένα αυτή συμπεριφορά τείνει να καταστεί το σήμα κατατεθέν της ετήσιας αυτής χλιδάτης  διαδικασίας. Χρόνια και χρόνια τώρα, όλοι οι αμερικανοτραφείς δημιουργοί του κινηματογράφου με το που θα πιάσουν στο χέρι το πολυπόθητο αγαλματίδιο σπεύδουν να εκφράσουν την αγάπη τους προς τη μαμά τους (ή τους γονείς τους άμα είναι και ο γέρος στη ζωή) και να της αφιερώσουν το έπαθλο! Ακόμη και ο υπέργηρος Κλιντ Ήστγουντ πριν μερικά χρόνια το αφιέρωσε στη ...μαμά του, ξαφνιάζοντας την ανθρωπότητα για την ...ύπαρξη της! Φέτος είχαμε τον δικό μας Αλεξάντερ Πέιν με το "Μαμά σ'αγαπώ πολύ!" να προσθέτει στο φαινόμενο μια νότα ...έθνικ! Και επειδή τέτοια πράγματα δεν τα συναντάς στα ευρωπαϊκά φεστιβάλ αλλά και επειδή ως άνθρωπος είμαι καχύποπτος το μόνο που δεν πιστεύω σε αυτή την ιστορία είναι το προφανές: ότι τάχα μου εκεί πέρα οι άνθρωποι αγαπούν πολύ τους γονείς τους και νιώθουν την ανάγκη να το εκφράσουν αυτό δημόσια! Κάθε άλλο θα έλεγα. Γνωρίζοντας από τις ταινίες τους αλλά και από επισκέψεις μου τις σχέσεις αποξένωσης που αναπτύσσονται μεταξύ παιδιών και γονιών στη μεγάλη  τους ηλικία -είτε βρίσκονται στα γηροκομεία είτε ζουν μόνοι τους μόνο μία ημέρα από όλο το χρόνο την Ημέρα των Ευχαριστιών θα βρεθούν μαζί για να φάνε τη γαλοπούλα τους- μάλλον ως απόρροια κάποιων αισθημάτων ενοχής θα πρέπει να θεωρούμε τα συγκινητικά λόγια των ...βραβευμένων!    

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Herzog's Nosferatu: ο πιο ανθρώπινος δράκουλας!!!



Nosferatu the Vampyre (1979)
Σκηνοθεσία: Werner Hersog
Σενάριο: Πρόκειται για ριμέϊκ της γερμανικής ταινίας Dracula(1922)
Ηθοποιοί: Klaus Kinski, Isabelle Adjani, Bruno Ganz. 

O Werner Hersog o μεγάλος αυτός γερμανός σκηνοθέτης με την όχι και τόσο εκτεταμένη φιλμογραφία του, πέρα από τα γνωστά του αριστουργήματα που μας έχει αφήσει: Aguirre, the Wrath of God (1972), Fitzcarraldo (1982) με το Nosferatu the Vampyre (1979) μας άφησε κάτι το μοναδικό για την 7η τέχνη. Μας άφησε μια ταινία πάνω στο χιλιοπαιγμένο μεν θέμα του Κόμη Δράκουλα του απόλυτου άρχοντα των Καρπαθίων αλλά μια ταινία μοναδική που μας κάνει να ξεχάσουμε το ό,τι ξέραμε πάνω στο θέμα γιατί ο ήρωας του -και εδώ θα πρέπει να κάνουμε
μνεία στην ευτυχή συγκυρία να έχει ως πρωταγωνιστή αυτό το φαι
!νόμενο που λεγότανε Klaus Kinski- είναι έναςτελείως διαφορετικός Δράκουλας! Δεν έχω διαβάσει το σχετικό βιβλίο- που μεταξύ των μεταφραστών του έχει ευτυχήσει να έχει και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη- αλλά αυτό το στερεότυπο του Δράκουλα που κινείται πάντα τη νύχτα και τρέφεται με το ζεστό αίμα των ανθρώπων, νομίζω, ότι το ξέρουμε όλοι πολύ καλά από τις τόσες και τόσες ταινίες που έχουνε γυριστεί πάνω στο θέμα. Και αυτή η τόσο τρομακτική διάσταση του πράγματος είναι που τονίζεται από όλους τους σκηνοθέτες που έχουν καταπιστεί με το θέμα.    
 Ο Χέρτζογκ όμως κάνει την μεγάλη ανατροπή: προσεγγίζει το Δράκουλα μέσα από την ανθρώπινη διάσταση του! Αναδεικνύει τις υπαρξιακές του αγωνίες και τα προβλήματα του και τον κάνει προσιτό στο θεατή, ακόμη και συμπαθή θα μπορούσε να πει κανείς. Είναι εκπληκτικός ο διάλογος
με την κοπέλα: "τι κακό πράγμα να πεθαίνει κανείς" λέει εκείνη και αυτός: "τι κακό να ζεις το μαρτύριο του να μην μπορείς να πεθάνεις"

Είναι μια ταινία που τη συστήνω ανεπιφύλακτα και όχι μόνο στους φαν του Χέρτζογκ!


Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Koteas ο άλλος ...Elias μας!!!


Ο Ηλίας Κοτέας πέρα από το υποκριτικό του ταλέντο και τις πολύ σημαντικές σπουδές πάνω στο αντικείμενο του, διαθέτει εκείνη τη σπάνια φατσούλα με τα πονηρά ματάκια και είναι περιζήτητος από πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες. Με αποτέλεσμα να έχει πάρει μέρος σε πάνω από 60 ταινίες.
Γεννημένος στο Μόντρεαλ του Καναδά από Έλληνες γονείς –κατέχει μάλιστα τη γλώσσα μας
σε πλήρη επάρκεια- μετά τις κολεγιακές του σπουδές, κατέβηκε στη Νέα Υόρκη και γράφτηκε στην American Academy of Dramatic Arts και μετά γράφτηκε στο Actors Studio τη σχολή θρύλο που είχε ιδρύσει ο άλλος Ηλίας ο Καζάν και από την οποία βγήκαν τα  μεγαλύτερα ονόματα του αμερικάνικου σινεμά. Στην οποία σχολή μάλιστα ευτύχησε να έχει ως δασκάλους την Ellen Burstyn και τον Peter Masterson. Ήταν δε τέτοιο το πείσμα του να γίνει ηθοποιός που δούλευε ως πιατάς εκείνο το διάστημα για να βγάζει τα προς το ζειν.
Επειδή όπως είπα η φιλμογραφία του είναι εκτεταμένη θα περιοριστώ μόνο στις ταινίες του που έχω δει και τις θυμάμαι γιατί μπορεί να είναι και κάποιες που να τις έχω δει και να τις έχω ξεχάσει.
Για πρώτη φορά τον είδα στο  TUCKER (1988) του  Francis Ford Copolla μαζί με τους Jeff Bridges και Frederic Forrest όπου υποδυόταν το σχεδιαστή εκείνου του ανεπανάληπτου μοντέλου Tucker Sedan 1948 που τεχνολογικά βρισκόταν 40 χρόνια μπροστά από την εποχή του και που πολεμήθηκε άγρια από το κατεστημένο της αμερικάνικης αυτοκινητοβιομηχανίας.


                             Ακολούθησαν οι δυο ταινίες του Αtom Egoyan: The Adjuster (1991)


                                                                       και   Exotica(1994).

                                  Μετά ήρθε το Crash(1996) του David Cronenberg


The Thin Red Line(1998)του Τerrence Malick.



Και
το Ararat(2002) του Atom Egoyan.

Όπως προείπα ο Κοτέας είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του και πάντα κερδίζει το θεατή. Αλλά ο ρόλος του που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι αυτός ο ανεπανάληπτος Βον στο Crash! Πολλοί από εσάς βέβαια μπορεί να τον έχετε δει και σε άλλες και ίσως πιο εντυπωσιακές ερμηνείες.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Ρομάν Πολάνσκι: Ο Θεός της ...κάμερας!!!

                    
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Βιβλίο
  • Street
  • Brainfood


Ο Θεός της σφαγής (Carnage) 2011

Σκηνοθεσία: Roman Polanski
Σενάριο: Roman Polanski, Yasmina Reza
Ηθοποιί: Jodie Foster, Christophe Waltz, Kate Winslet, John C. Reilly


Ο Ρομάν Πολάνσκι, να μη γινόμαστε κουραστικοί, είναι ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης που το κυριότερο χαρακτηριστικό του νομίζω ότι είναι το ότι καταπιάνεται με τα πιο ετερόκλητα είδη της κινηματογραφικής γραφής. Και όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι: τα αποτελέσματα του είναι θαυμάσια! Δεν υπάρχει έργο στη φιλμογραφία του που να πεις βρε παιδί μου αυτό λιγάκι με κούρασε
αυτό ήτανε έτσι αυτό ήτανε άλλιώς. Παραμένει πάντα ο σκηνοθέτης μιας συναρπαστικής αφήγησης.
Και έρχεται τώρα ο αθεόφοβος και καταπιάνεται με τι; Παίρνει το γνωστό θεατρικό έργο της Γιασμίνα Ρέζα και το μεταφέρει στην οθόνη, κρατώντας όμως το στενό και κλειστό χώρο του θεάτρου -γιατί υπάρχουν και μεταφορές πιο κινηματογραφικές με ανοιχτούς χώρους- και κατορθώνει και τώρα να συναρπάσει το θεατή μπάζοντας τον σιγά-σιγά και κλιμακωτά μέσα από το μονίμως σαρκαστικά ιδιόμορφο χιούμορ των διαλόγων και με επιδέξιες κινήσεις της κάμερας, σε ένα ανηλεές ψυχικό ξεγύμνωμα των ηρώων.
Από την αρχή μαζί με τους τίτλους και σε μακρινό πλάνο φαίνεται μια σκηνή με μια παρέα παιδιών κατά την οποία ένα από αυτά παίρνει ένα καλάμι και χτυπάει στο πρόσωπο ένα άλλο. Και το έργο  μετά αρχίζει με τους γονείς του δράστη και τους γονείς του θύματος στο σπίτι των τελευταίων να συζητάνε μια διευθέτηση του θέματος μιας και το παιδί έχει χάσει και δυο δόντια. Ο χώρος μέχρι το τέλος μένει ο ίδιος αλλά οι άνθρωποι μετά το ξεγύμνωμα που είπαμε είναι πλέον κάποιοι....άλλοι!
Οι παλαιότεροι -λόγω των αρκετών ομοιοτήτων- θα ανακαλέσουν στη μνήμη τους το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ" (1966) του Μάϊκ Νίκολς που βασιζόταν στο γνωστό θεατρικό έργο του Έντουαρτ  Άλμπυ. Μόνο που εκείνο παρ' όλες τις συγκλονιστικές ερμηνείες των ιερών (όχι μόνο κινηματογραφικών αλλά και θετρικών) τεράτων που έπαιζαν (Elisabeth Taylor, Richard Burton, George Segal, Sandy Dennis) κάπου γινόταν κουραστικό. Και είμαι σίγουρος ότι ο "πονηρός" πολωνός  με αυτό το έργο ήθελε να αναμετρηθεί και  προσωπικά πιστεύω ότι το "νίκησε" κατά κράτος (αν επιτρέπονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί)!
Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών εκπληκτικές αλλά όσοι είστε  φαν (όπως εγώ) της Φόστερ, θα απολαύσετε μιαν ανεπανάληπτα ...υστερική Τζόντι!






Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θόδωρος Αγγελόπουλος: ρέκβιεμ με την "Εκπομπή" την πρώτη του ταινία!!!


Πριν από λίγα λεπτά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή μετά από τροχαίο δυστύχημα. Η πάνω από μισό αιώνα έντονη παρουσία του στα κινηματογραφικά πράγματα της χώρας με υποχρεώνει να αναφερθώ στη σημαντική αυτή απώλεια ασχέτως με τη διαφωνία μου πάνω στο ύφος της κινηματογραφικής του αφήγησης και τεχνοτροπίας. Τον ακολούθησα με ενδιαφέρον μέχρι και τον Θίασο. Και θέλω τώρα ως ρέκβιεμ στο επέκεινα πέρασμα του να αναφερθώ στην πρώτη του παρουσία στην 7η τέχνη με μια μικρού μήκους γλυκόπικρη ταινία που με είχε τότε εντυπωσιάσει:
 

Η ΕΚΠΟΜΠΗ (1968)
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 23 λεπτά
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Θόδωρος Αγγελόπουλος
ΣΕΝΑΡΙΟ: Θόδωρος Αγγελόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Γιώργος Αρβανίτης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: ΘόδωροςΚατσαδράμης, Νίκη Τριανταφυλλίδου,
Νίκος Μαστοράκης, Μίρκα Καλατζοπούλου. 


ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός (ο Νίκος Μαστοράκης) στα πλαίσια μιας διαφημιστικής εκπομπής κάνει ρεπορτάζ στους δρόμους της Αθήνας μεταξύ των γυναικών για το πως φαντάζονται τον ιδανικό άντρα. Το έπαθλο που έχει αθλοθετηθεί για τον νικητή λέει ότι αυτός που θα αναδειχτεί ως ο ιδανικός άντρας ...θα περάσει μια βραδιά με την τότε ντίβα του ελληνικού κινηματογράφου Μίρκα Καλατζοπούλου. Στήνεται λοιπόν το συνεργείο στην πλατεία Συντάγματος και ρωτάει τις διερχόμενες γυναίκες για το θέμα. Οι αντιφατικές όμως απαντήσεις δεν μπορούν να δώσουν ένα ορισμένο προφίλ και επιλέγεται στην τύχη ένα περαστικό ταλαίπωρο ανθρωπάκι (Θόδωρος Κατσαδράμης) που δεν πιστεύει στ' αφτιά του για τη μεγάλη του τύχη. Εμφανίζεται την προκαθορισμένη ώρα στο ξενοδοχείο όλος χαρά αλλά αντί για τη νυχτιά με τη σταρ, τον βάζουν για λίγο δίπλα της σε έναν καναπέ για τις φωτογραφίες των εφημερίδων και των περιοδικών του δίνουν και διαβάζει ένα χαρτί για το ραδιόφωνο για το πόσο ...ευτυχισμένος νιώθει και μετά του λένε να πάρει τον ...πούλο! Και η ταινία τελειώνει με το φακό να παρακολουθεί από μακριά τον περίλυπο ...νικητή που χάνεται αργα-αργά σε ένα φτωχικό δρομάκι κάπου κοντά στο Γκάζι.