The Front (Η Βιτρίνα)

Η ταινία The Front γυρίστηκε το 1976 από τον Martin Ritt. Είναι μια ταινία που αποτυπώνει με πολύ ενδιαφέρον και ρεαλιστικό τρόπο την υστερική κι ανεξέλεγκτα παρανοϊκή  περίοδο του μακαρθισμού και δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους συντελεστές της υπήρξαν θύματα εκείνης της νοσηρής αποχής.

Στις αρχές της δεκαετίας του 50 όπου επικρατεί στην Αμερική έντονος αντικομμουνισμός, ένας γερουσιαστής, ο κος. Μακάρθυ, είναι πεπεισμένος ότι η «κόκκινη λαίλαπα» έχει εισχωρήσει στους καλλιτεχνικούς κύκλος κι αποφασίζει να καθαρίσει το Χόλλυγουντ έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι οι ταινίες θα είναι 100% αγνές, αμόλυντες, με το αμερικάνικο ήθος να ξεχειλίζει σε κάθε σενάριο. Πολύ σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, βρήκαν το μπελά τους. Το χειρότερο, μπαίνοντας στις περίφημες «μαύρες λίστες», δεν μπορούσαν πια να δουλέψουν. Πουθενά.

Κάπου εδώ αρχίζει η ιστορία της ταινίας, όταν ο Alfred Miller (Michael Murphy), θύμα του μακαρθισμού, ζητά από τον παιδικό του φίλο, Howard Prince (Woody Allen), να του «δανείσει» το όνομα του, να γίνει δηλαδή η βιτρίνα του, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίζει να γράφει σενάρια.

Ο Howard Prince είναι ένας απλός ταμίας σε diner, πολιτικά απαθής και τζογαδόρος που μονίμως χρωστά παντού. Το γεγονός ότι θα παίρνει ένα ποσοστό από τα κέρδη του φίλου του τον δελεάζει. Δέχεται. Και δελεάζεται τόσο πολύ που δέχεται να παίξει τη «βιτρίνα» και για άλλους δύο συγγραφείς.

Τα πράγματα κυλούν θαυμάσια για τον Howard μέχρι που το μακρύ κι απειλητικό χέρι του μακαρθισμού απλώνεται προς αυτόν. Επίμονες συνεντεύξεις, απαιτητικές επιτροπές που δεν τις ενδιαφέρει να ακούσουν την αλήθεια, απλά «δώσε ένα όνομα, ένα οποιοδήποτε όνομα». Ο Howard αισθάνεται ολοένα και περισσότερο την πίεση που του ασκείται, αρχίζει πια να ακούει και να βλέπει , δεν μπορεί πια να μείνει αμέτοχος, αντιδρά, σηκώνει κεφάλι, χλευάζει την επιτροπή, δεν ονοματίζει κανέναν. Με τις όποιες συνέπειες. Hero of the day.

Οι «συνεντεύξεις» ή μάλλον ανακρίσεις είναι εξαντλητικές, η επιμονή να δοθεί μια απάντηση, έστω και κατασκευασμένη, αρκεί να είναι αυτό που θέλουν αν ακούσουν τα μέλη της επιτροπής, ασκεί απίστευτες πιέσεις στον ανακρινόμενο. Ο σεναριογράφος Walter Bernstein υπήρξε ο ίδιος θύμα εκείνης της παρανοϊκής περιόδου και γνώριζε πολύ καλά πώς στήνονταν οι συνεντεύξεις.

Όπως κι ο σκηνοθέτης Martin Ritt.

Όπως κι ο Zero Mostel ο οποίος δίνει μια αξέχαστη ερμηνεία.

Όπως κι ο ηθοποιός Herschel Bernardi.

Τέλος, στην ταινία παίζει κι ο ηθοποιός David Margulies ο οποίος πέθανε αυτήν την εβδομάδα σε ηλικία 78 ετών. Τον είχαμε γνωρίσει κυρίως μέσα από τις ταινίες των «Ghostbusters» κι άλλες γνωστές όπως το «Dressed to kill” και «9 ½ εβδομάδες».

Στην κάτωθι φωτογραφία ο David Margulies (δίπλα από τον Woody Allen) ως ένας από τους συγγραφείς που βοηθά ο Howard.    

      

Blue Jasmine: Χαρακτήρες για σεμινάριο!!!

 Εκείνο που με εντυπωσίασε πολύ στη νέα ταινία του Γούντυ Άλλεν είναι η εκπληκτική του ευχέρεια στο να μας δώσει τόσο αδρά και γλαφυρά τους ανθρώπινους χαρακτήρες της ιστορίας του. Κάτι που είναι το μεγάλο ζητούμενο στην 7η Τέχνη και φυσικά καθόλου εύκολο για πάρα πολλούς συναδέλφους του. Και δεν μιλάω βέβαια για την τόσο επιβλητική και καθηλωτική στο ρόλο της Κέϊτ Μπλάνσετ, αυτή την μεγάλης αξίας ηθοποιό, που έχοντας υποδυθεί στο θέατρο την Μπλανς Ντυμπουά την ηρωίδα του "Λεωφορείον ο Πόθος",  ένας ρόλος που κάπως μοιάζει με την Τζασμίν,
 

 

-όχι τόσο πολύ όσο τονίζουν κάποιοι δημοσιογράφοι και κριτικοί- και έρχεται με το παίξιμο της να αφήσει έναν μοναδικό ανθρώπινο χαρακτήρα για την ιστορία του κινηματογράφου. Ούτε βέβαια για τον τόσο έμπειρο Άλεκ Μπόλντουιν και σε ένα ρόλο ... "βούτυρο στο ψωμί του" όπως λένε και οι Σωτηρακόπουλοι του ποδοσφαίρου. Εκείνο για το οποίο μιλάω είναι η τόσο τέλεια απόδοση των ανθρώπινων χαρακτήρων από τους υπόλοιπους ηθοποιούς των μικρών ρόλων. Κάτι που οφείλεται στην σκηνοθετική μαεστρία του Γούνρυ Άλλεν και που εμένα με εντυπωσίασε πάρα πολύ. Όσοι την είδαν και όσοι θα τη δουν πιστεύω ότι θα συμμεριστούν απόλυτα την άποψη μου.

Εγώ πάντως τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! 

Γούντι Άλεν: μια ευρηματικότητα που ακόμα εκπλήσσει!!!

 

Στη Ρώμη με Αγάπη

 

 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γούντι Αλεν,
ΣΕΝΑΡΙΟ: Γούντι Αλεν,
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Πενέλοπε Κρουζ , Αλεκ Μπάλντουιν , Ρομπέρτο Μπενίνι, Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Τζούντι Ντέιβις, Ελεν Πέιτζ

 

Εντάξει, δεν είναι ΤΟ αριστούργημα, είναι μια κλασική στο γνωστό γουντιαλενικό ύφος ταινία. Νομίζω όμως ότι έχω υποχρέωση να τονίσω κάποια ξεχωριστά και άκρως ενδιαφέροντα, κατά τη γνώμη μου στοιχεία:

 

Πρώτα-πρὠτα, μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που πλησιάζει την ηλικία των '80 και τον μισό αιώνα δημιουργίας και συνεχίζει ακόμα το έργο του με ένα σφρίγος που εκπλήσσει. Και δεν μιλάμε, βέβαια, για τις λεγόμενες δραματικές ταινίες που πολλοί ομότεχνοι του δημιουργούσαν μέχρι τα '90 τους, αλλά για κωμωδίες το πιο δύσκολο είδος της 7ης Τέχνης, όπως όλοι οι ειδικοί  παραδέχονται. Το γέλιο βγαίνει πολύ δύσκολα και απαιτεί μεγάλη ευρηματικότητα ανατροπών, λόγου και καταστάσεων, για να παραχτεί. Ε, σας πληροφορώ πως στη συγκεκριμένη ταινία η ευρηματικότητα αυτή ξεχειλίζει και μάλλον προς το overdose μπορεί να πει κανείς ότι πάει το πράγμα! Είναι μια ταινία σπονδυλωτή με την παράλληλη αφήγηση τεσσάρων ιστοριών -φόρος τιμής σε ένα είδος που ευδοκίμησε στον ιταλικό κινηματογράφο- με φόντο βέβαια την Αιώνια Πόλη. Όλες οι ιστορίες απολαυστικές αλλά αυτή με τον Μπενίνι που υποδύεται τον τυχαίο-διάσημο ανθρωπάκο της τηλεόρασης, νομίζω πως είναι όλα τα λεφτά και δίκαια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα μικρό αριστούργημα!

 



(My) Manhattan

Ήρθε κι η σειρά μου να σας αποκαλύψω ποια είναι η κατά Crispy ''Greatest opening scene''. Θα είμαι όμως ειλικρινής. Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη σκηνή ανοίγματος στην ιστορία του κινηματογράφου -και προφανώς δεν είναι- αλλά σίγουρα είναι η πιο αγαπημένη μου.

Είναι η εισαγωγή της ταινίας Manhattan του Woody Allen.

Στην εισαγωγή της ταινίας ακούμε τον Νεοϋορκέζο συγγραφέα Άιζακ (τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Woody Allen) να ψάχνει να βρει τη σωστή εισαγωγή για το νέο του βιβλίο, και στην οποία εισαγωγή περιγράφει την αγάπη του ήρωα για το...Manhattan! Ενώ τον ακούμε να ψάχνει τις σωστές λέξεις και τις σωστές προτάσεις, στην οθόνη βλέπουμε, σε ασπρόμαυρο, πλάνα από τη Νέα Υόρκη ενώ στο βάθος ακούμε την εισαγωγή της ''Γαλάζιας Ραψωδίας'' του George Gershwin. Στην κορύφωση του πασίγνωστου μουσικού κομματιού, η φωνή του Άιζακ δεν ακούγεται πια αλλά στην οθόνη ξεχύνονται εκπληκτικές εικόνες της μοναδικής αυτής πόλης.

Manhattan

Το 1979 ο Woody Allen θα γυρίσει την ταινία Manhattan   την σημαντικότερη ίσως της καριέρας του. Ο σκηνοθέτης έχει αφήσει για τα καλά πίσω του  τις screwball κωμωδίες των αρχών της δεκαετίας αυτής κι έχει περάσει σε μια πιο ώριμη φάση η οποία έδωσε και το αριστούργημα αυτό , που για πολλούς άλλωστε θεωρείται η καλύτερη ταινία του.

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο -εξαιρετική η φωτογραφία του Gordon Willis , δέστε για παράδειγμα την περίφημη σκηνή με τη νυχτερινή λήψη στη γέφυρα Queensboro- πλημμυρισμένη με την τόσο ταιριαστή μουσική του George Gershwin από το ''Rhapsody in blue'' ,η ταινία είναι ένας ύμνος του σκηνοθέτη στην αγαπημένη του πόλη , μέσα στην οποία περιφέρονται νευρωτικοί σαραντάρηδες που δε λένε να ωριμάσουν . Έτσι παρακολουθούμε τον σαραντάρη συγγραφέα Isaac Davis -που τον υποδύεται ο ίδιος ο Woody- και τις υπαρξιακές του περιπέτειες καθώς αφήνει τη 17χρονη (!) ερωμένη του-που την υποδύεται η τρυφερή Mariel Hemingway- για μια νευρωτική ιντελλεκτουέλ 40άρα -την υποδύεται η συνήθης ύποπτη συμπρωταγωνίστρια του Woody εκείνη την εποχή Diane Keaton- η οποία τυγχάνει και πρώην ερωμένη του καλύτερου του φίλου. Ο οποίος φίλος σε κάποια φάση θα ξαναδιεκδικήσει την νευρωτική 40άρα , εγκαταλείποντας τη σύζυγό του ενώ ο Isaac εκτός από τις ερωτικές του περιπέτειες έχει να αντιμετωπίσει την πρώην σύζυγό του -που την υποδύεται η Meryl Streep- και που απειλεί να εκδώσει σε βιβλίο την πρώην κοινή ζωή τους. Στο τέλος πιο ώριμη απ'όλους αποδεικνύεται η 17χρονη Tracy, ενώ οι υπόλοιποι έχουν αναλωθεί σε νευρώσεις κι υπαρξιακές αναζητήσεις. Βέβαια όλες αυτές τις σχέσεις που γίνονται ή που διαλύονται , τις συναντήσεις των ηρώων τυχαίες ή μη , o Woody της διανθίζει με εξαιρετικούς διαλόγους που ξετυλίγουν τη μεσήλικη νεύρωση αλλά και αποκαλύπτουν κενά, συναισθηματικά κυρίως. Οι κωμικές σκηνές δε λείπουν αλλά κυριαρχεί κυρίως μια μελαγχολία , εξού ίσως και το ασπρόμαυρο.

Υπάρχουν κάποιες σκηνές που είναι πραγματικά αξέχαστες , όπως ηεισαγωγή της ταινίας αλλά και τοτέλος της όπου ο Isaac πικραμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων τρέχει στους δρόμους της πόλης για να βρει την Tracy και να της πει ότι ακόμα την αγαπά -νωρίς το θυμήθηκε! Η συνάντησή τους είναι ο ωραιότερος επίλογος που θα μπορούσε να υπάρξει. Εκείνη γυρίζει και του λέει :''Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους'' κι εκείνος την κοιτάζει τόσο θλιμμένα ενώ η μουσική του Gershwin τυλίγει τη σκηνή σε άσπρο και μαύρο , με τρυφερότητα αλλά και τόση θλίψη και πικρία.

Ο Isaac ανάμεσα στις γυναίκες που εγκαταλείπει

ή τον εγκαταλείπουν .

(Mεταγραφή)

Από τον Groucho στον Woody.

O Woody Allen ποτέ δεν έκρυψε το θαυμασμό και την αδυναμία του στον Groucho Marx. Σε αρκετές ταινίες του (Manhattan , Annie Hall , Everyone says I love you ) υπάρχουν αναφορές στον διοπτροφόρο με το ζωγραφισμένο μουστάκι (!) και το αναρχικό χιούμορ που τσάκιζε κόκκαλα.

[ Δεν ξέρω πως τα πηγαίνατε με τους αδερφούς Μαρξ και τις ταινίες τους. Προσωπικά τους λάτρευα και ναι , το ομολογώ, μικρή -πολύ μικρή - είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Χάρπο , ξέρετε , τον ''μουγγό'' του τρίο που έπαιζε τόσο όμορφα την άρπα!(Είχα την τύχη , στην Αυστραλία όπου μεγάλωσα, να εξοικειωθώ νωρίς με τις screwball κωμωδίες των δεκαετιών 30 & 40) Τα γκαγκς των αδερφών Μαρξ ήταν κυρίως λεκτικά τα οποία έπεφταν με ρυθμό πολυβόλου, ''έπαιζαν'' πολύ με ομόηχες λέξης της αγγλικής γλώσσας κι ίσως η ελληνική μετάφραση να μην τα απέδιδε πάντα σωστά , γι'αυτό υπάρχει περίπτωση το χιούμορ τους να φάνηκε ιδιόρρυθμο για τα ελληνικά δεδομένα.]

Λοιπόν , προχθές βλέποντας το ''Horse feathers'' (1932) των (τεσσάρων τότε ) αδερφών Μαρξ μού ήρθε στο μυαλό η ταινία του Woody ''Όλοι λένε σ'αγαπώ'' , η οποία άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας φόρος τιμής στον Groucho. Πρώτ'απ'όλα ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από ένα τραγούδι που τραγουδούν επανειλημμένα οι Μαρξ στο ''Horse feathers'' : ''Everyone says I love you ''(1996) . Στην ταινία του ο Woody απογοητευμένος από τις ερωτικές σχέσεις του ''ανταπαντά'' ''I'm thru with love'' (τραγούδι που τραγουδούν κι άλλοι ''απογοητευμένοι'' στην ταινία). Α , ναι βέβαια , δεν σας το είπα. Η ταινία του Woody είναι ένα πολύ όμορφο μιούζικαλ όπου οι ίδιοι οι ηθοποιοί τραγουδούν και χορεύουν - τραγουδά και χορεύει κι ο ίδιος ο Woody, ακόμα κι η Julia Roberts τολμά να τραγουδήσει παρόλο που αποδεικνύεται ελαφρώς κακόφωνη , but so what , η συγκεκριμένη σκηνή είναι τόσο όμορφη και ρομαντική κι ελαφρώς αστεία! Και φυσικά υπάρχει η σκηνή με το πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Παρίσι όπου όλοι είναι ντυμένοι Groucho Marx και ξαφνικά η οθόνη γεμίζει με διοπτροφόρους μυστακοφόρους που περπατούν παράξενα και φυσικά κρατούν ένα τεράστιο πούρο ! Όλα σήμα κατατεθέν του Groucho.

To ''Εveryone says I love you'' διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη , στο Παρίσι και τη Βενετία και παίζουν μια πλειάδα πολύ γνωστών ηθοποιών. Θα σταθώ για λίγο στις γυναίκες ηθοποιούς που παίζουν στην ταινία.

Goldie Hawn. Απορώ πώς ο Woody δεν την είχε ξαναχρησιμοποιήσει σε άλλες ταινίες του . Μάλλον είχε αδυναμία στις ιντελλεκτουέλ (βλέπε Mia Farrow , Diane Keaton , Judy Davis) κι η Goldie παραήταν μπριόζα. Εδώ ο ρόλος της πάει γάντι.

Julia Roberts. Λοιπόν , αυτήν την ηθοποιό όσο περνούν τα χρόνια την εκτιμώ όλο και περισσότερο. Αποδεικνύεται πολύ cool τύπος και δε μοιάζει να έχει διάθεση να περάσει την υπόλοιπη ζωή της σε πλαστικές εγχειρήσεις κι εξαντλητικές δίαιτες. Και κυρίως , η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη ήταν κι είναι αξιοπρεπέστατη.

Drew Barrymore. Αυτή η κοπέλα με καλύτερες επιλογές σε ρόλους θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη Carol Lombard (Τι υπέροχη! Την θυμάστε στο ''My man Godfrey'';) αλλά μου τα χαλάει λίγο με κάτι σαχλές ταινίτσες στις οποίες παίζει.

Last but not least , η Natalie Portman για την οποία πιστεύω ότι είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κι ιδιόρρυθμο - με την καλή έννοια- πλάσμα , με εντυπωσιακές επιλογές σε ρόλους. Είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει η Αμερική σε twentysomething γυναίκες ηθοποιούς.

 

Ο Ειρηνοποιός (1975)

Η φιλμική εξέλιξη του Woody Allen τη δεκαετία του 70 είναι καθοριστική , αφού παρατηρούμε να εγκαταλείπει σιγά σιγά το καθαρά κωμικό ύφος των πρώτων του ταινιών και να εισέρχεται σε μια πιο ώριμη περίοδο. Αν και δεν ήταν οι κωμωδίες αυτές που τον καθιέρωσαν (η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το ''Annie Hall'') εν τούτοις είναι χαρακτηριστικές του ύφους του κι εμπλουτισμένες βέβαια με όλους τους γνωστούς υπαρξιακούς προβληματισμούς που συνοδεύουν ακόμα και τώρα τις ταινίες του! Χαρακτηριστικότατη τέτοια περίπτωση είναι ο  ''Ειρηνοποιός , ουσιαστικά η τελευταία από τις κατεξοχήν κωμωδίες του για τη δεκαετία αυτή. Ο ''Ειρηνοποιός'' ( ή ''Love and death'' όπως είναι ο αγγλικός τίτλος) είναι μια ταινία της οποίας το σενάριο είναι πολύ χαλαρά βασισμένο στα ρωσικά αριστουργήματα ''Αδερφοί Καραμαζώφ'' & ''Έγκλημα & τιμωρία''. Ο Μπόρις , ο κεντρικός χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Woody , είναι ένας ειρηνιστής Ρώσος χωρικός με μαμά τη δεσποτική Δέσπω Διαμαντίδου παρακαλώ! Αναγκάζεται να πάει στον πόλεμο , να πολεμήσει εναντίον του Ναπολέοντα και για να εντυπωσιάσει την αιώνια αγαπημένη του Σόνια , αποπειράται να δολοφονήσει τον Γάλλο αυτοκράτορα. Όλα πάνε στραβά κι ο Μπόρις καταδικάζεται σε θάνατο. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές είναι η τελευταία όπου αφού έχει εκτελεστεί αποχαιρετά την αγαπημένη του συνοδευόμενος από τον ίδιο τον Θάνατο!!!

Η ταινία είναι γεμάτη σπινθηροβόλους διαλόγους κι ο Woody δεν χάνει την ευκαιρία να παρωδεί καταστάσεις , εμμονές μία από τις οποίες είναι φυσικά η θρησκεία:

Ιδού κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες:

"I was walking through the woods, thinking about Christ. If he was a carpenter, I wondered what he charged for bookshelves." – Boris

"If it turns out that there is a God, I don't think that he's evil. I think that the worst you can say about him is that basically he's an underachiever." – Boris

(Μεταγραφή)

Melinda & Melinda.

Οι ταινίες του Woody Allen έχουν το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: Όσο ήσσονος σημασίας κι αν είναι - ήσσονος βέβαια συνήθως για τους κριτικούς κι όχι για τους φανατικούς γουντιαλλενικούς - υπάρχει πάντα άφθονο υλικό για έναν υπαρξιακό προβληματισμό ενώ συγχρόνως η ανάγνωση της ταινίας αναγκάζει το θεατή, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με δραματικούς τόνους, να στοχάζεται πάνω στη ζωή ή / και τον θάνατο .

Η ταινία ''Melinda & Melinda ξεκινά ένα βροχερό βράδυ στη Νέα Υόρκη με δύο θεατρικούς συγγραφείς να κονταροχτυπιούνται για το αν η ζωή είναι...μια τραγωδία ή μια κωμωδία! Ο συνδαιτημόνας φίλος τους τους δίνει μια ιστορία κι εκείνοι την αποδίδουν , ξεχωριστά ο καθένας, με αυτό το κύριο στοιχείο με το οποίο πιστεύουν ότι είναι τελικά ποτισμένη η ζωή. Και στις δύο ιστορίες κοινός παράγοντας είναι η Melinda, μια ''ξέμπαρκη'' στη Νέα Υόρκη με υπαρξιακά κι ερωτικά προβλήματα. Τώρα:

Στη δραματική απόδοση η Μelinda υποφέρει βασανιστικά από αμαρτίες του παρελθόντος. Οι upperclass Νεοϋορκέζες φίλες της είναι εκεί να βοηθήσουν. Μια βοήθεια που προσφέρεται αμήχανα και ψυχρά. Στο τέλος όταν η ίδια η φίλη της την προδίδει καταρρέει κι επιχειρεί να αυτοκτονήσει.

Αντίθετα στην κωμική απόδοση οι άνθρωποι που περιτριγυρίζουν την Melinda είναι μποέμηδες , αστείοι , καθόλου τσιτωμένοι και πομπώδεις , έχουν χιούμορ κι απολαμβάνουν με ...ήρεμο (!) τρόπο τις νευρώσεις τους. Παρότι κι εδώ στην αρχή τα πράγματα είναι δύσκολα για την πρωταγωνίστρια -μπουκάρει στο σπίτι των γειτόνων της έχοντας κάνει απόπειρα αυτοκτονίας- η ιστορία της παίρνει την τροπή μιας ρομαντικής κομεντί.


Μία ηρωίδα , μία ιστορία, αλλά δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ματιές σ'αυτήν. Η απόλυτα δραματική κι από την άλλη η κωμική με τις ελαφρά γλυκόπικρες στιγμές. Διαφορετικές μουσικές πλαισιώνουν τις δύο ιστορίες , διαφορετικοί ηθοποιοί , μόνο η πρωταγωνίστρια η Radha Mitchell υποδύεται την Μelinda και στις δύο ιστορίες.
Αφού τελειώσει πια η ταινία , μένει να αναρωτιέσαι. Τελικά μήπως δραματοποιούμε υπέρ του δέοντως κάποια γεγονότα στις ζωές μας; Μήπως τελικά δεν είναι πια όλα τόσο τραγικά; Ή μήπως είναι; Ή...; Ή τι συμβαίνει τελικά; Πόσο γλυκιά ή/και πόσο πικρή είναι η ζωή...;

Υ.Γ.: Ένας από τους ηθοποιούς που υποδύονται τους θεατρικούς συγγραφείς είναι ο Wallace Shawn παλιός γνώριμος του Woody και θεατρικός συγγραφέας ο ίδιος.

(Μεταγραφή)

Manhattan Murder Mystery

Η ταινία Manhattan Murder Mystery (1993) (ε.τ. ''''Μυστηριώδεις Φόνοι στο Μανχάταν'') , είναι η πρώτη που γύρισε ο Woody Allen μετά τη γνωστή ιστορία με τη πρώην και νυν σύντροφό του. Επίσης είναι κι η ταινία με την οποία αφήνει πίσω την πιο σοβαρή - με ύφος ενίοτε ''μπεργκμανικό''- περίοδο της καριέρας του , ταινίες που κατα κύριο λόγο γύρισε την προηγούμενη δεκαετία.
Αν θα έδινα έναν χαρακτηρισμό στο ''Manhattan Murder Mystery'' , θα έλεγα ότι είναι μια screwball κομεντί με ...μεσήλικες! Η  ταινία είναι ολοφάνερα ένας φόρος τιμής στις σπιρτόζικες κωμωδίες των δεκαετιών 30 & 40 , αλλά και σε χαρακτηριστικά φιλμ νουάρ της εποχής.  Επιπλέον βρίθει σινεφιλικών αναφορών τις οποίες θα αναφέρουμε παρακάτω.

Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη όπου ένα βράδυ ένα ζευγάρι 50άρηδων μεσοαστών , ο Λάρι κι η Κάρολ Λίπτον, επιστρέφοντας σπίτι πέφτει πάνω στους γείτονές του που γνωρίζουν για πρώτη φορά. Μετά από λίγες μέρες η , κατα τ'άλλα υγιέστατη γειτόνισσα , πεθαίνει. Αυτό βάζει σε υποψίες την Κάρολ η οποία δεν διστάζει να ''αναλάβει την υπόθεση'' και να γίνει ερασιτέχνης ντετέκτιβ , παρασύροντας τον υποχόνδριο σύζυγο αλλά κι έναν οικογενειακό φίλο και μια συγγραφέα , συνεργάτη του Λάρι, σε μια περιπέτεια που έστω και για λίγο θα τους βγάλει από τη νωθρότητα της μεσήλικης ζωής τους. Κι οι τέσσερις μαζί θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο , ανακαλύπτοντας ότι μια αρχική απάτη οδηγείται σε δολοφονία και μάλιστα ο δολοφόνος είναι δυο πόρτες μακριά!

Στην αγαπημένη του πόλη ο Woody ρίχνει τους ήρωές του σε μια screwball περιπέτεια , παράλληλα όμως δεν ξεχνά τα υπαρξιακά ζητήματα που τον βασανίζουν αλλά ούτε και το σινεμά που τόσο αγαπά. Αναφορές στον Bob Hope , σκηνές από το ''Double Indemnity'' , υπόνοιες τύπου ''Vertigo'' - η συγκεκριμένη σκηνή είναι χαρακτηριστική. Η Κάρολ αγναντεύει από ένα παράθυρο. Ξαφνικά περνά ένα λεωφορείο μέσα στο οποίο βλέπει τη νεκρή! Συγχρόνως όμως βλέπουμε ένα διαφημιστικό πάνω στο λεωφορείο το οποίο διαφημίζει ένα προϊόν που ονομάζεται..''vertigo''!- και προς το τέλος της ταινίας έχουμε μια σκηνή που κοπιάρει ανελέητα την πασίγνωστη σκηνή στην ''Κυρία από την Σαγκάη'' με τους καθρέφτες στο λούνα παρκ να σπάνε από τους πυροβολισμούς.

Κομεντί με τα όλα της λοιπόν! Σπιρτόζικοι διάλογοι από μια τετράδα ιντελλεκτουέλ Νεϋορκέζων που παριστάνουν τους ντετέκτιβ και πάνω απ'όλα η αγαπημένη πόλη του Woody Allen κινηματογραφημένη μες τα γλυκά χρώματα του φθινοπώρου. Φτάνει να δει κανείς την αρχική σεκανς για να καταλάβει κανείς πόσο αγαπά αυτός ο σκηνοθέτης την πόλη του. Υπό τους ήχους του ''I happen to like New York'' του Cole Porter τραγουδισμένο από τον Bobby Short ο σκηνοθέτης μας προσφέρει ένα υπέροχο από αέρος νυχτερινό πλάνο της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ - όπως λέει ο ίδιος στην ταινία.
Φυσικά πρωταγωνιστεί ο ίδιος , ενώ τη σύζυγό του ερμηνεύει η Diane Keaton . Κατά τη γνώμη μου ήταν η καλύτερη παρτενέρ που είχε ποτέ , άλλωστε της Keaton της ταιριάζουν τόσο πολύ τέτοιου είδους κομεντί. Παρεμπιπτόντως αυτή ήταν κι η τελευταία ταινία στην οποία συνεργάστηκαν.

Τον οικογενειακό φίλο ερμηνεύει παρα πολύ όμορφα ο γνωστός και μη εξαιρετέος Alan Alda ενώ την γοητευτική και λίγο παλαβιάρα συγγραφέα η Anjelica Houston. Κι οι δύο ηθοποιοί είναι παλιοί γνώριμοι του Allen.

Τέλος , παραθέτω μερικές χαρακτηριστικές ατάκες που ακούγονται στην ταινία:

Διάλογος ενώ η Κάρολ διαβάζει εφημερίδα:
Carol Lipton: Did you see this? This man in Missouri killed twelve victims, dismemebered them, and ate them.

Larry Lipton: Really? Well, it's an alternative lifestyle.

Ο Λάρι εξηγεί γιατί έφυγε άρον άρον από την Όπερα:
Larry Lipton: I can't listen to that much Wagner, ya know? I start to get the urge to conquer Poland.
Η ''αδυναμία'' στον Βάγκνερ εκδηλώνεται ξανά:
Larry Lipton: Meanwhile, I can't get that Flying Dutchman theme out of my head. Remind me tomorrow to buy up all the Wagner records in town and rent a chainsaw.

Για την αγαπημένη του πόλη:
Carol Lipton: I don't understand why you're not more fascinated with this! I mean, we could be living next door to a murderer, Larry.

Larry Lipton: New York is a melting pot! I'm used to it!
&
Larry Lipton: New York is the city that never sleeps! That's why we don't live in Duluth. That, plus I don't even know where Duluth is. Lucky me

Και τέλος , όταν τα πράγματα σκουραίνουν:
Larry Lipton: C'mon! Adrenalin is leaking out of my ears!
&
Larry Lipton: My life is passing before my eyes. The worst part about it is that I'm driving a used car.