Η ταινία του Χίτσκοκ με το καλύτερο cast που δεν πολυπαίζεται!!!

    Η Εξομολόγηση (I Confess)(1953)   

Σκηνοθεσία:     Alfred Hitchcock

Παραγωγή:       Alfred Hitchcock

                               Σενάριο:        George Tabori, William Archibald,

                                                                πάνω σε ένα γαλλικό έργο του Paul Anthelme

Μουσική:     Dimitri Tiomkin 

                            Ηθοποιοί:  Montgomery Clift, Anne Baxter, 

               Karl Malden

Ο Χίτσκοκ μαζί με το μεγάλο ταλέντο του είχε και ένα κόλλημα με τους ηθοποιούς: έδειχνε μεγάλη αδυναμία σε κάποιους όχι και τόσο ταλαντόχους όπως ο Κάρυ Γκραντ και δεν πήγαινε καθόλου τους πολύ ταλαντούχους ιδίως αυτούς που ανήκαν στο γραφείο-σχολή "Method". Από το οποίο προέρχονταν και οι τρεις πρωταγωνιστές τής συγκεκριμένης ταινίας όπως και ο Πωλ Νιούμαν που χρησιμοποίησε αργότερα στην ταινία του: Tom Curtain, και τους οποίους δεν ξαναπήρε σε άλλο του φιλμ. Ήταν δε τέτοια η εμμονή του αυτή που όταν μετά την ταινία σκηνοθέτησε το I Confess για το ραδιόφωνο στο ρόλο που υποδυόταν ο Μοντγκόμερι Κλιφτ -και όσοι έχουν δει την ταινία ξέρουν πολύ καλά για τι παίξιμο μιλάμε- έβαλε πάλι τον αγαπημένο του Κάρυ Γκραντ. Τέλος πάντων, ο Χίτσκοκ είναι ένας μεγάλος πολύ μεγάλος σκηνοθέτης -εμείς εδώ όπως βλέπετε τον βάλαμε και ταμπέλα στο μαγαζί μας- και όλα αυτά συγχωρούνται. Εκείνο που νομίζω δεν συγχωρείται είναι το ό,τι η ταινία αυτή, ένα κινηματογραφικό αριστούργημα,  δεν πολυπαίζεται και τούτο, κατ' εμένα, πρέπει να οφείλεται στα διαπλεκόμενα με τον καθολικισμό δίκτυα διανομής καθώς καταπιάνεται με ένα θρησκευτικό και εκκλησιαστικό ζήτημα πολύ καυτό για τους κύκλους αυτούς. Ένας ιερέας που τον υποδύεται ο    Κλιφτ εμπλέκεται σε μια δολοφονία ενός μεγαλοδικηγόρου, ο δολοφόνος μάλιστα τού εξομολογείται το έγκλημα του, γιατί τη νύχτα του φόνου τον επισκέπτεται στο πρεσβυτέριο να ζητήσει τη συμβουλή του μια γυναίκα (Αν Μπάξτερ) με την οποία διατηρούσε ερωτικό δεσμό πριν το ιερατικό σχήμα, για τον οποίο την εκβιάζει ο μεγαλοδικηγόρος. Την ίδια στιγμή καταθέτει στον αστυνόμο (Καρλ Μάλντεν) μία γειτόνισσα του  θύματος ότι είδε έναν ιερέα να βγαίνει από το σπίτι του φόνου (είχε ντυθεί έτσι ο δράστης). Και η ταινία κορυφώνεται με τη σύγκρουση καθήκοντος και προσωπικού κινδύνου του ιερέα καθ' ότι δεν του επιτρέπεται  η κοινοποίηση του περιεχομένου της εξομολόγησης.

Κατά τα γυρίσματα της ταινίας στο Κεμπέκ Σίτυ είχαν ξεσηκωθεί οι καθολικοί όπως σε μας οι φίλοι του Εφραίμ και τον William Archibald τον φώναξε ο σκηνοθέτης για να τροποποιήσει το σενάριο -στην αρχική του μορφή ο ιερέας είχε αποκτήσει και παιδί με την πρώην ερωμένη του- κάτι που δεν δέχτηκε να κάνει ο George Tabori και αποχώρησε.

Τέλος πάντων είναι μια ταινία που σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

   

Frenzy.

Πάμε να δούμε τι έκανε ο  Μετρ του Τρόμου  τη δεκαετία του 70. Δύο ταινίες σκηνοθέτησε όλες κι όλες ο Άλφρεντ Χίτσκοκ εκείνη τη δεκαετία : το ''Frenzy'' (1972) και το ''Family plot''(1976). Εμείς θα ασχοληθούμε με την πρώτη για πολλούς λόγους: Πρωτ'απ'όλα -και το πιο σημαντικό- είναι η πρώτη ταινία που γύρισε στα πάτρια εδάφη μετά από τρεις και πλέον δεκαετίες στην Αμερική. Όμως το ''Frenzy'' εκτός από το γεγονός ότι είναι γυρισμένη στο Λονδίνο, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλασικής χιτσκοκικής ταινίας. Έχει καταρχήν ως κεντρική ιστορία το αγαπημένο μοτίβο του μετρ -το έχει επαναλάβει δεν θυμάμαι κι εγώ σε πόσες ταινίες!- εκείνο του αθώου που περνιέται για ένοχος κι αρχίζει ένας δύσκολος αγώνας να αποδείξει την αθωότητά του. Στη συγκεκριμένη ταινία όμως , οι συγκυρίες είναι τέτοιες που όλα κι όλοι στρέφονται εναντίον του ήρωα -ακόμα κι ο θεατής αμφιβάλλει για την αθωότητά του. Είναι κι απένταρος , είναι κι οξύθυμος , αυτάρεσκος , εν τω μεταξύ ένα από τα θύματα -όλες γυναίκες, δολοφονημένες από έναν τύπο που τις δολοφονεί με τη...γραβάτα του!- είναι κι η πρώην σύζυγός του , την οποία είχε επισκεφτεί την ίδια εκείνη ημέρα της δολοφονίας της και τον έχουν δει τόσα μάτια , παραδόξως μόνον αυτόν. Ο Χιτς τα δίνει όλα , του βάζει τη μία τρικλοποδιά μετά την άλλη.Ενώ ο ένοχος γλιστρά σαν χέλι στο πολύβουο πλήθος, εκείνος -ο αθώος ήρωάς μας- τραβά τα βλέμματα κι ο σκηνοθέτης σαδιστικά τον βυθίζει , μέσα από μια σειρά συμπτώσεων, σε μια κατάσταση που αμετάκλητα φωνάζει ''ένοχος''! Όμως , ο Χιτς είναι μετρ και ξέρετε πώς στο τέλος των ταινιών του ποτέ δεν αφήνει τον ένοχο να κοιμάται ήσυχος.

Η ταινία είναι διανθισμένη με μπόλικο μαύρο χιούμορ , ο σκηνοθέτης έχει τρομερό κέφι, ακόμα και τα πτώματα ''παίζουν'' σε σχεδόν κωμικές σκηνές! Κάτι που μού κάνει εντύπωση στην ταινία είναι ο τρόπος που ασχολείται με τον αστυνομικό επιθεωρητή που έχει αναλάβει την υπόθεση. Κλασική εγγλέζικη φιγούρα , φλεγματική , αντιμετωπίζει με συγκατάβαση ...τις αηδιαστικές επιδόσεις της συζύγου του στη γαλλική κουζίνα! Έχει 3-4 αστείες σκηνές στο σπίτι του που η σύζυγός του του σερβίρει κάτι απίστευτα πράγματα αλλά πάντα -ευτυχώς!-τον σώζει ο βοηθός του που έχει εξελίξεις στην υπόθεση του δολοφόνου με τη γραβάτα.

Η ταινία -η οποία έτυχε θερμής υποδοχής όταν πρωτοπαίχτηκε- όπως είπαμε είναι γυρισμένη στο Λονδίνο , συγκεκριμένα στο Covent Garden και βασίζεται σ'ένα μυθιστόρημα με τίτλο ''Goodbye Picadilly , Farewell Leicester Square''. Κι εννοείται ότι κάνει το κλασικό του πέρασμα από την ταινία ο Χιτς! Σε ποια σκηνή ; Α , θα πρέπει να ρωτήσετε τον ίδιο!

Έι , μετρ , εδώ είμαστε!

Κι εσείς; Ποιος είναι ο αθώος; Ποιος ο ένοχος;

-Κι εσείς , κυρία μου;

-Προφανώς είμαι το θύμα !

(Μεταγραφή)