Βρετανικό σινεμά και με ... "κλειστά" τα μάτια !!!

Με αφορμή την τελευταία βρετανική ταινία "45 χρόνια" και συμπληρώνοντας αισίως μισό αιώνα (50 χρόνια) αιχμάλωτος αυτής της κινηματογραφικής σχολής, αυτής της μαγείας θα έλεγα, σχετική λεπτομερής ανάρτηση στο παρόν ιστολόγιο: http://therearwindowproject.blogspot.gr/2010/11/made-in-england.html, θα ήθελα να σας διηγηθώ την αρχή της ... αιχμαλωσίας μου.

Όταν το 1966 πρωτοήρθα φοιτητής στην Αθήνα λειτουργούσε ως φοιτητική ταινιοθήκη ο κινηματογράφος ΙΡΙΣ που το κτίριο υπάρχει ακόμα. Ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο φανάρι Ακαδημίας-Ιπποκράτους επί της Ακαδημίας δίπλα από τη γωνία. Εκεί είδα και την πρώτη αγγλική ταινία που είχε τον τίτλο "Γεύση από μέλι".  Μας μοίραζαν και ένα πρόγραμμα που το έχω ακόμη στη συλλογή μου. Σκηνοθέτης ήταν ο Tony Richardson (1928-1991). Και είχε ένα πολύ πρωτοποριακό - επαναστατικό θα έλεγα- για την εποχή θέμα: τη συγκατοίκηση ενός νεαρού γκέϊ με μια κοπέλα σε προχωρημένη εγγυμοσύνη και παρατημένη από τον εραστή της. Η ταινία με αιχμαλώτισε όπως σας είπα, χωρίς βέβαια να μπορώ να εξηγήσω τότε το γιατί. Σιγά-σιγά με τα χρόνια κατάλαβα ότι πέρα από τη σκηνοθετική λιτότητα, το έργο ξεχείλιζε από μια μοναδική τρυφερότητα, ανθρώπινη ζεστασιά και αγάπη, πρωτοφανή πράγματα για μια τέτοια συμβίωση και την Ελλάδα εκείνων των χρόνων.

Έχω δει το μεγαλύτερο μέρος της βρετανικής κινηματογραφικής παραγωγής -πηγαίνω πια με ... "κλειστά" μάτια- δεν μπορώ να πω ότι όλα είναι αριστουργήματα αλλά δεν βγήκα ακόμη από αίθουσα και να πω τη λέξη ... μέτρια ή ... μάπα! Όλες από "καλές και πάνω" ή για να χρησιμοποιήσω την μοντέρνα ορολογία των νεαρών συναδέλφων μου: όλες μα όλες ***plus.

ΣΥΜΛΗΡΩΜΑ: 12.11 ώρα 23.15

 

Και βλέπω, που λέτε, απόψε το "ΔΙΔΥΜΟΙ ΘΡΥΛΟΙ". 'Άλλη μια επιβεβαίωση! Άλλη ματιά στη γκανγκστερική ταινία. 'Αλλα παλαιϊκά. Ατμόσφαιρα εγγλέζικου club. Μουσική πανδαισία. Και η βία με ρεαλιστική απόδοση. Κοινωνική κριτική και έρωτας. Ταινία γρήγορη και δυνατή που συναρπάζει. Δεν είμαι αντικειμενικός για να συνεχίσω. Μόνο δυο λόγια για την υποκριτική τελειότητα αυτού του "λύκου" Τομ Χάρντι.

"Πρέπει να μιλήσουμε για τον..." Αγγλικό κινηματογράφο για μία ακόμη φορά!!!

Με αφορμή τη συγκλονιστική ταινία της Λυν Ράμσεϋ  "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν" που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους: 

Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay Σενάριο: Lynne Ramsay, Rory Kinnear, Lionel Shriver (μυθιστόρημα)

Cast: Tilda Swinton (Eva), John C. Reilly (Franklin), Ezra Miller (Kevin)(κρατήστε στη μνήμη σας αυτόν τον νεαρό που θα γράψει μεγάλες σελίδες στην 7η τέχνη), Siobhan Fallon (Wanda), Ashley Gerasimovich (Celia).

 Δεν θα σας μιλήσω για την υπόθεση της ταινίας αλλά γι' αυτή τη διαπίστωση που είχα γράψει σε παλαιότερη μου ανάρτηση:

http://therearwindowproject.blogspot.com/2010/11/made-in-england.html 

ότι στη μακρά σινεφιλική μου πορεία δεν μου έτυχε ποτέ να δω σκάρτη εγγλέζικη ταινία!!! (γιατί εγγλέζικη είναι η ταινία και κακώς μερικά έντυπα γράφουν ως χώρα παραγωγής τις ΗΠΑ, η παραγωγή είναι του BBC του Αγγλικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Τίλντα Σουίντον, απλά στις ΗΠΑ γυρίστηκε η ταινία).

 Δεν λέω ότι ήταν όλες αριστουργήματα αλλά ποτέ μα ποτέ δεν βγήκα από το σινεμά και να μην έχω αυτή την αίσθηση της ψυχικής ευφορίας που δίνει η τέχνη στον άνθρωπο. Και αυτό με κάνει να θεωρώ την Αγγλική (Βρετανική το σωστότερο σχολή) την καλύτερη κινηματογραφική σχολή του κόσμου. Όταν παίζεται τέτοιο έργο πάω στο σινεμά χωρίς να συμβουλευτώ κριτικές ή γνώμες φίλων και ποτέ, όπως έγραψα και πιο πάνω δεν απογοητεύομαι. 

Το ίδιο συνιστώ και σε σας τους νεώτερους συναδέλφους.

Μπράβο σας κυρία Campion!!!

Με το Bright Star η πολύ καλή σκηνοθέτις Jane Campion απέδειξε αν μη τι άλλο ότι διαθέτει ...μαγκιά! Γιατί σε μια εποχή αντιποιητική και άκρως υλιστική, έρχεται να γυρίσει μια ταινία με έντονα στοιχεία ρομαντισμού όπου με μια πολύ καλή σκηνοθεσία αναδεικνύει ένα πραγματικό γεγονός του 19ου αιώνα:  τον παθιασμένο και άκρως πλατωνικό έρωτα του μεγάλου Βρετανού ποιητή -πέθανε σε ηλικία 25 χρόνων-John Keats με την νεαρή Fanny Brawne. Και δεν είναι τόσο το στοιχείο αυτού του ρομαντικού έρωτα που με εντυπωσίασε όσο το ό,τι η ταινία είναι πλημμυρισμένη από την ποίηση του πρόωρα χαμένου αυτού ποιητή. Την ποίηση, αυτή την μεγάλη την κορυφαία μορφή της λογοτεχνίας, που τα  τελευταία χρόνια όλο και χάνεται από το προσκήνιο. Αλλά το "ψητό" σας το φυλάω στο τέλος: η ταινία μπόρεσε να γυριστεί γιατί παραγωγός της είναι το κρατικό BBC κάτι που λέει πολλά για μας εδώ που έχουμε πάρει φόρα και λέμε όλα στους ιδιώτες! Ποιος ιδιώτης θα έβαζε χρήματα για να χρηματοδοτήσει αυτή την ταινία;  

Life of Brian

Αν έχετε ήδη βαρεθεί το υποτιθέμενα βαρύ κλίμα των ημερών -λόγω των θρησκευτικών γεγονότων που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή- , αν βαρεθήκατε να ακούτε ψαλμωδίες και διάφορους επίδοξους Γαϊτάνους , αν πάλι βαρεθήκατε να βλέπετε στην τηλεόραση για 1000η φορά τον ''Ιησού από τη Ναζαρέτ'' του Τζεφιρέλλι , για 800η φορά τον ''Βαραββά'' και για 600η τον ''Χιτώνα'' και πάει λέγοντας , τότε νομίζω ότι έχω τη λύση. Στρωθείτε να δείτε την ''απαγορευμένη'' ταινία των Monty Python ''Life of Brian'' (ελληνικός τίτλος ''Ένας προφήτης, μα τι προφήτης''). Όπου ο Brian ο πρωταγωνιστής της ταινίας μεγαλώνει κι αυτός στη Βηθλεέμ , την ίδια εποχή που μεγαλώνει ο Ιησούς , να όμως που περνιέται κι αυτός για Μεσσίας και τραβάει τα πάνδεινα από τους φανατικούς ''πιστούς'' του , τη μητέρα του αλλά και τους ''ομοϊδεάτες'' του από μια τρομοκρατική οργάνωση στην οποία ατυχώς ανήκει. Οι περιπέτειες του Brian δίνουν την ευκαιρία στους Monty Python να σατυρίσουν τα κακώς κείμενα των θρησκειών όπου οι φανατισμοί οδηγούν σε παρερμηνείες , ακραίες καταστάσεις κι αιρέσεις που δεν αργούν καθόλου να φανούν. Όπως επίσης να τα ''χώσουν'' σε διαφόρων ειδών επιτροπές που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να συνεδριάζουν για να βγάζουν αποφάσεις αλλά από πράξεις ουσίας πιάνουν πάτο.

 Η ταινία είναι διανθισμένη με το γνωστό αναρχικό και σουρρεαλιστικό χιούμορ των Monty Python , μοιάζει πλακατζίδικη αλλά όχι , είναι πολύ σοφό το χιούμορ που διαχέεται στην ταινία και ξέρει ακριβώς πού στοχεύει. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία ήταν απαγορευμένη για χρόνια , δεν είναι να απορείς, γιατί αν μη τι άλλο , οι διάφορες θρησκείες έχουν αποδείξει ότι δε διαθέτουν ίχνος χιούμορ. Το ρόλο του Brian είχε αναλάβει ο εκλιπών Graham Chapman ενώ οι υπόλοιποι Monty Python εναλλάσσονται σε ρόλους Εβραίων , Ρωμαίων , πρώην λεπρών , τρομοκρατών και ...μητέρων!

Βέβαια θρυλική και πασίγνωστη είναι η τελική σκηνή της ταινίας όπου όλοι οι εσταυρωμένοι τραγουδούν το πιο αισιόδοξο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ ''Always look on the bright side of life''. Έτσι είναι...Κι όπως λένε κάπου οι στίχοι:

You'll see it's all a show,


Keep'em laughing as you go.


Just remember that the last laugh is on you.

 

MADE IN ENGLAND!!!

Η ένδειξη αυτή, παλαιότερα γιατί σήμερα μόνο το made in China υπάρχει, πάνω σε κάποιο προϊόν -από τα πιο απλά είδη οικιακής χρήσης, τα ρούχα, τα εργαλεία, τα μηχανήματα μέχρι και τα αυτοκίνητα- συνιστούσε ένα πιστοποιητικό υψηλής ποιοτικής εγγύησης. Και με τον παραφθαρμένο τύπο της: «μέγκλα» είχε περάσει και στην καθομιλουμένη ελληνική και τη μάγκικη αργκό και όταν ήθελαν να περιγράψουν οι άνθρωποι κάτι ως πολύ καλό έλεγαν: «αυτό είναι μέγκλα!». (Σε πολλές ασπρόμαυρες κωμωδίες μας θα θυμάστε να το λέει ο Ρίζος ή ο Φωτόπουλος).
Αυτό γινόταν γιατί οι Εγγλέζοι φημίζονταν για την επαγγελματική ευσυνειδησία τους και τα πολύ υψηλά ποιοτικά standards που έβαζαν στα υλικά τους.
Και για να έρθουμε στα θέματα που μας αφορούν: το ίδιο ίσχυε και ισχύει, νομίζω, και όταν καταπιάνονται με τα έργα της 7ης τέχνης!


Σας διαβεβαιώνω ότι στη μακρά σινεφιλική μου διαδρομή δεν μου έτυχε ποτέ να δω σκάρτο (με την έννοια της «μάπας») εγγλέζικο έργο! Όσο αυτό και αν ακούγεται σαν υπερβολή. Είδα πολλά έργα που δεν ήταν αριστουργήματα, είδα πολλά έργα που δεν ήταν πολύ καλά αλλά δεν είδα ούτε ένα που να είναι κάτω από το επίπεδο του "καλά"! Που να με κάνει ρε παιδί μου να πω: πέταξα την ώρα μου και τα λεφτά μου!
Και δεν μιλάω τώρα για τους καταξιωμένους δημιουργούς όπως: ο αγαπημένος μου Mike Leigh, o Ken Loach, o Stanley Kubrick, o Alan Parker, ο Ken Russel, o Sam Mendes, ο James Ivory, o Richard Lester, η Sally Poter, ο Ridley Scott, ο Neil Jordan για να αναφέρω έτσι κάποιους εν τάχει, αλλά για πάμπολλους άλλους θεωρούμενους ως ήσσονος καλλιτεχνικής σημασίας σκηνοθέτες.
Όλα αυτά όμως δεν πέσανε από τον ουρανό. Από πολλά χρόνια πριν σιγά-σιγά και μεθοδικά χτίστηκε το οικοδόμημα του εγγλέζικου λεγόμενου κινηματογράφου, ενός κινηματογράφου με πολύ έντονο κοινωνικό προβληματισμό, που όπως όλα τα στέρεα οικοδομήματα: πατάει πάνω σε κάποιες πολύ γερές βάσεις.


Και αν αφαιρέσουμε κάποιους αυθύπαρκτους μοναχικούς λύκους όπως ο Alfred Hitchcock ο Stanley Kubrick ή ο Peter Greenaway που ο καθένας τους αποτελεί και ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν, οι βάσεις αυτές νομίζω ότι δεν ήτανε τίποτα άλλο από το λεγόμενο FREE CINEMA ένα κινηματογραφικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Αγγλία τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Τότε που κάποια ανήσυχα παιδιά παρακινούμενα από τον ιταλικό νεορρεαλισμό και τη γαλλική nouvelle vague αφού πρώτα δημιούργησαν ένα θεωρητικό όργανο, ένα περιοδικό με τον τίτλο Free Cinema, πέρασαν μετά και στη δράση γυρίζοντας μοναδικές και αξεπέραστες ταινίες.


Βασικές τους αρχές ήταν το "έξω από τα στούντιο" ο ρεαλισμός και ο κοινωνικός προβληματισμός με την κάμερα στις γειτονιές που ζούνε οι άνθρωποι.
Τα παιδιά αυτά ήταν:
1.Ο Tony Richardson με κυριότερες ταινίες του:
«Οργισμένα Νιάτα» (Look Back In Anger) (1958) βασισμένη στο θεατρικό έργο του John Osborne και που ευτύχησε να έχει ως ηθοποιούς δύο μεγάλα τότε ταλέντα του αγγλικού θεάτρου: Richard Burton και Clair Bloom.
«Γεύση Από Μέλι» (Α Taste Of Honey)(1962) το οποίο είχα ευτυχήσει να το δω παραμονές της Χούντας σε προβολή της φοιτητικής κινηματογραφικής λέσχης στην πανεπιστημιακή αίθουσα Ίρις επί της οδού Ακαδημίας και λίγο πριν την Ιπποκράτους.
2.O Karel Reisz, τσέχικης καταγωγής, με κυριότερες ταινίες του:
«Σάββατο Βράδυ, Κυριακή Πρωί» (Saturday Night and Sunday Morning) (1960) που θεωρείται και η πιο καθοριστική ταινία αυτού του κινήματος και επηρέασε όπως λένε οι ειδικοί τους περισσότερους από τους σύγχρονους Βρετανούς σκηνοθέτες. Ως βοηθό μάλιστα σκηνοθέτη ο Ράϊς, είχε τον Stephen Frears.
«Μόργκαν Ο Τρελός Εραστής» (Morgan – A Suitable Case For Treatment) (1966) με τη Vanessa Redgrave και τον David Warner.
3. O John Schlesinger (ο μετέπειτα «αμερικάνος» με το εκπληκτικό Midnight Cowboy) με κυριότερες ταινίες:
«Αμαρτία Μιας Νύχτας» «Α Kind Of Loving» (1962)
«Μπίλλυ Ο Ψεύτης» (Billy Liar) (1963) και
4. Ο Lindsay Anderson με το εκπληκτικό «Εάν» (If) (1969) που ανέδειξε τον κόσμο των αυστηρών κολεγίων με το καταπιεστικό τους σύστημα και ίσως να υπήρξε ο προπομπός του «Φράουλες και Αίμα» που βγήκε ένα χρόνο αργότερα.

The Van

Η Καντίνα είναι μια όμορφη ταινία του σκηνοθέτη Stephen Frears γυρισμένη το 1996 και βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα Roddy Doyle.
Βρισκόμαστε κάπου στα περίχωρα του Δουβλίνου. Ο Μπίμπο έχει μόλις απολυθεί. Αποφασίζει να επενδύσει τα λεφτά της αποζημίωσης σε μια καντίνα, έτσι ζητά τη βοήθεια του καλού του φίλου Larry , ο οποίος όντας χρόνια άνεργος δέχεται με χαρά την πρόταση του Μπίμπο. Η συνεργασία των δύο φίλων θα θέσει σε δοκιμασία τη φιλία τους , η οποία θα περάσει από σαράντα κύματα . Στο τέλος , ο Μπίμπο απελπισμένος που βλέπει τη φιλία του με τον Larry να καταστρέφεται , θα προχωρήσει σε δραστικές λύσεις!

Γλυκόπικρη ταινία στο γνωστό ύφος της αγγλικής σχολής των κοινωνικών ταινιών. Κυριαρχούν οι χιουμοριστικές σκηνές που εναλάσσονται με κάποιες -εξ απαλών ονύχων - δραματικές. Χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν την ιρλανδική ψυχή , εκπρόσωποι της εργατικής τάξης , απλοί , καθημερινοί, αυτοσαρκαστικοί, αισιόδοξοι παρά τις δυσκολίες , άλλοτε επιπόλαιοι , δύστροποι ,  αλλά πάντα ηθικά ακέραιοι. Και φυσικά φανατικοί...ποδοσφαιρόφιλοι! Στην ταινία οι ήρωες μαζεύονται στην pub  κι ενώ η Guinness ρέει άφθονη παρακολουθούν, με φίλους και συζύγους, το Μουντιάλ του 1990 όπου συμμετέχει η Ιρλανδία. Στην αρχή η εθνική ομάδα πάει καλά κι επικρατεί κύμα ενθουσιασμού. Στο κρίσιμο όμως παιχνίδι οι Ιρλανδοί χάνουν από τους Ιταλούς με γκολ του Σκυλάτσι. Την άλλη μέρα όλοι κυκλοφορούν με μπλουζάκια που γράφουν ''Fuck Schillaci''!
Η ταινία όπως είπαμε βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Roddy Doyle. Είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας ''The Barrytown trilogy''. Τόσο το πρώτο μέρος όσο και το δεύτερο γυρίστηκαν σε ταινίες. Το πρώτο δεν είναι άλλο από την αγαπημένη ταινία The Commitments σε σκηνοθεσία Alan Parker ενώ το δεύτερο μέρος είναι η ταινία Το πιτσιρίκι σε σκηνοθεσία Stephen Frears. Συνδετικός κρίκος των τριών ταινιών -και αντίστοιχων βιβλίων- είναι ο Larry τον οποίο υποδύεται και στις τρεις ο γνωστός Ιρλανδός ηθοποιός Colm Meaney.

Here comes the Wicker Man!

Με αφορμή τα σημερινά γενέθλια του επιβλητικού κου. Christopher Lee   -κλείνει τα 88!- ας θυμηθούμε μια σημαντικότατη ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε  κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 70. 

Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε τον Christopher Lee και φαντάζομαι επίσης ότι τον έχετε ταυτίσει με τον Τρανσυλβανό αιμοδιψή αιωνόβιο. Όμως ο ίδιος σχεδόν πια αποποιείται τον ρόλο του ως Κόμη Δράκουλα κι επιμένει ότι ο αγαπημένος του ρόλος είναι εκείνος του Lord Summerisle στην ταινία...

The Wicker Man

Η ταινία γυρίστηκε το 1973, είναι σκηνοθετημένη από τον Robin Hardy και πρωταγωνιστούν οι Christopher Lee , Edward Woodward , Brit Ekland κι Lindsay Kemp.

Στην αρχή της ταινίας αστυνομικός ξεκινά με υδροπλάνο από την ενδοχώρα , κάπου στη Σκωτία, με προορισμό ένα απομονωμένο νησί το Summerisle , όπου πρόκειται να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός κοριτσιού. Ο αστυνομικός αυτός έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη...μοίρα του. Βλέπετε , είναι φανατικός χριστιανός-προτεστάντης αλλά και ...παρθένος!

Καθώς ξεκινά την έρευνα, αισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Για κάποιον περίεργο λόγο οι κάτοικοι του νησιού αρνούνται ότι γνώριζαν την αγνοούμενη. Κι όχι μόνο αυτό αλλά διαπιστώνει ότι το νησί είναι παραδωμένο στη λατρεία μιας παγανιστικής θρησκείας η οποία διακατέχεται από έντονα ερωτικά στοιχεία. Γυμνές χορεύουν γύρω από βωμούς , στο σχολείο του νησιού διδάσκεται η σεξουαλικότητα του ανθρώπου , με ιδιάιτερη έμφαση -στο μάθημα που παρακολουθεί αποσβολωμένος ο αστυνομικός- στο φαλλικό σύμβολο. Μια από τις ωραιότερες σκηνές της ταινίας εκτυλίσσεται στο ξενοδοχείο όπου διαμένει ο αστυνομικός. Η κόρη του ξενοδόχου (την οποία υποδύεται η Brit Ekland) επιδίδεται γυμνή σ'ένα άκρως αισθησιακό, ερωτικό κάλεσμα το οποίο αναστατώνει τον δύστυχο εκπρόσωπο του νόμου , που δίνει μάχη να μην παραδοθεί αμαχητί στα σαρκικά καλέσματα κι ιδρώνει και ξειδρώνει για να μείνει καθαρός κι άσπιλος -όπως το εννοεί αυτός κι η θρησκεία του τουλάχιστον!

Σε κάποια φάση , για να βγάλει άκρη με την έρευνα ζητά τη βοήθεια του ιδιοκτήτη του νησιού του Lord Summerisle (εδώ μπαίνει στην ταινία ο Lee). Ακολουθεί μια συζήτηση που εκνευρίζει τον αστυνομικό, γιατί σε μια αντιπαράθεση χριστιανισμού -παγανισμού δεν καταφέρνει να σταθεί αντάξιος της θρησκείας του. Όμως καταφέρνει να πάρει άδεια από τον Λόρδο για εκταφή μιας και σε επεισοδιακή επίσκεψή του στο νεκροταφείο διαπίστωσε ότι υπάρχει τάφος στο όνομα της αγνοούμενης. Η εκταφή όμως δεν κρύβει παρά έναν ψόφιο λαγό, αλλά και πάλι κάποιες χαμένες φωτογραφίες του πιστοποιούν ότι το κορίτσι ζει. Αλλά και κάτι άλλο. Το νησί υποφέρει από ακαρπία , οι σοδειές τα τελευταία χρόνια είναι απογοητευτικές...
Κι εδώ ξεκινά το αποκορύφωμα της ταινίας που είναι και το καλύτερο κομμάτι της. Οι κάτοικοι του νησιού επιδίδονται στην ετήσια παγανιστική τελετή τους. Φέτος όμως πρέπει να κερδίσουν την εύνοια των θεών , οι σοδειές , βλέπετε, πρέπει να ξαναγίνουν πλούσιες κι άφθονες. Και πρέπει να γίνει μια θυσία , ο wicker man περιμένει. Όχι το αγνοούμενο κορίτσι όπως λαθεμένα πίστεψε ο αστυνομικός αλλά...τον ίδιο! Ο Wicker man περιμένει τον αγνό , παρθένο μας αστυνομικό. Σε ένα κρεσέντο αντιπαράθεσης ενός εκπροσώπου του χριστιανισμού -που λαμπαδιάζεται ως σύγχρονος μάρτυρας- κι ενός εκπροσώπου μιας παγανιστικής θρησκείας - που πιστεύει ακράδαντα ότι οι ανθρώπινες θυσίες ακόμα εξευμενίζουν τους θεούς- εξελίσσεται μια συγκλονιστική τελετή. Ο ένας πεθαίνει ως μάρτυρας , ο άλλος όμως πρέπει να περιμένει την εύνοια του θεού του ... Διότι..όπως τον προειδοποιεί ο αστυνομικός , αν οι σοδειές δεν αποδώσουν τότε ο ίδιος ο Lord Summerisle θα είναι το επόμενο θύμα. Τι απέγινε με τη σοδειά την επόμενη χρονιά δεν θα μάθουμε ποτέ...

Η ταινία έχει αποκτήσει πια αυτό που ονομάζουμε cult διαστάσεις. Κάνει εντύπωση η τρομερή και σχεδόν υπνωτιστική δύναμη των θρησκειών -όποιων κι αν είναι αυτών- κι υπάρχει αυτή η τρομερή ανάγκη για συνεχείς επικλήσεις από τον άνθρωπο προς όποιον τον εκπροσωπεί πάνω στους ουρανούς. Τόσο ο αστυνομικός όσο κι ο Λόρδος επικαλούνται συνέχεια τους θεούς τους , μιλούν στο όνομα αυτών και ξεκινούν μια άτυπη σύγκρουση θρησκειών. Στο τέλος ο αστυνομικός χάνει αλλά κάνει εντύπωση που προς υπεράσπισή του δεν επικαλείται παρά σπάνια την ιδιότητά του ως αστυνομικού αλλά προτιμά επίμονα εκείνη του καλού χριστιανού! Σχεδόν εκστασιάζεται που οδηγείται στην πυρά ως άλλος πρωτοχριστιανός μάρτυρας!

''Ο θεός σου έχει πεθάνει'' του λέει ο Λόρδος. Ο αστυνομικός δεν κλονίζεται.

''Πρόσεξε μην είσαι το επόμενο θύμα'' λέει ο αστυνομικός στον Λόρδο. Προς στιγμήν εκείνος κλονίζεται...

Ο Christopher Lee καλό ήταν στις επικλήσεις του να είχε ζητήσει και τη βοήθεια του θεού της κόμμωσης. Δεν είναι μαλλί αυτό! (Στη 2η φωτογραφία με μακριά μαύρα μαλλιά προπορεύεται της παγανιστικής τελετής)

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι κάτοικοι του νησιού είναι συμπαθέστατοι και -με τον τρόπο τους -φιλόξενοι. Μην κάνετε όμως το λάθος να μιλήσετε για το ριμέικ της ταινίας . Θα μπλέξετε!

Δείτε εδώ το συγκλονιστικό τέλος της ταινίας.

(Μεταγραφή)

Cheers Christopher!

Don't look now (1973)

Don't look now!

Η ταινία Μετά τα μεσάνυχτα , όπως είναι ο ελληνικός τίτλος , είναι μια αγγλοιταλική συμπαραγωγή του 1973 σκηνοθετημένη από τον Nicolas Roeg και με πρωταγωνιστές τους Julie Christie & Donald Sutherland.

Στην αρχική σεκάνς βρισκόμαστε κάπου στην αγγλική εξοχή , σ'ένα ήρεμο κι ειδυλλιακό τοπίο όπου δυο παιδιά παίζουν στις παρυφές ενός δάσους και δίπλα σε μια λίμνη, ενώ οι γονείς κάθονται αμέριμνοι δίπλα στο τζάκι. Ο πατέρας συγκεκριμένα, κοιτάζει κάποια σλάιτζ από μια εκκλησία στη Βενετία στην οποία πρόκειται να είναι επικεφαλής της αναστήλωσής της. Σ'ένα από αυτά παρατηρεί μια φιγούρα με κόκκινη κουκούλα να κάθεται σ'ένα στασίδι. Όταν κατά λάθος πέφτει νερό πάνω στην εικόνα, από τη φιγούρα αρχίζει να τρέχει κόκκινο υγρό (αίμα;). Ο πατέρας σαν να αντιλαμβάνεται ότι κάτι κακό συμβαίνει πετιέται έξω κι έντρομος τρέχει προς τη λίμνη όπου ανασύρει την πνιγμένη κόρη του. Το κοριτσάκι φορούσε κόκκινο παλτό.

Στην επόμενη σεκάνς το ζευγάρι βρίσκεται πια στη Βενετία, χειμώνα καιρό, προπαθώντας να συνέλθει από το θάνατο του παιδιού τους. Η Βενετία είναι ένα ιδανικό ψυχρό σκηνικό , μια πόλη που εκείνη την εποχή είναι παραδομένη στη χειμερία νάρκη της. Λίγοι τουρίστες , τα ξενοδοχεία ένα ένα κλείνουν. Όμως το υγρό στοιχείο παραμένει κυρίαρχο , το κόκκινο χρώμα -θυμίζοντας το παλτό της νεκρής αλλά κι εκείνη την περίεργη φιγούρα- είναι παρόν και ναι, εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα να τρέχει και να χάνεται στα σκοτεινά σοκάκια είναι επίσης παρόν κι εν τέλει γιατί είναι εκεί , γιατί στοιχειώνει τους νυχτερινούς περίπατους του ζευγαριού; Εκεί , στη Βενετία λοιπόν , το ζευγάρι θα πέσει πάνω σε μια τυφλή μέντιουμ , που επιμένει ότι έρχεται σε επαφή με τη νεκρή κόρη τους κι ότι η νεκρή θέλει να τους προειδοποιήσει ότι κάτι κακό θα συμβεί. Ατυχήματα στην εκκλησία , εικόνες από το μέλλον -ο σύζυγος βλέπει σε βαπορέτο -νεκροφόρα τη σύζυγό του ντυμένη στα μαύρα τη στιγμή που εκτάκτως αυτή λείπει από την πόλη- δείχνουν προς μια δυσοίωνη κατάληξη. Ο θάνατος δε θ'αργήσει να έρθει όταν η αλλόκοτη φιγούρα θα παρασύρει τον πατέρα στο θάνατο σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές που έχουν υπάρξει. Σε μια ομιχλώδη , νυχτερινή Βενετία όπου η υγρασία στάζει από παντού κι οι δρόμοι είναι παντέρημοι , ο Sutherland κυνηγά την αλλόκοτη φιγούρα -μάλλον γιατί του θυμίζει τη νεκρή του κόρη. Συγχρόνως η Christie τρέχει πίσω από το σύζυγό της ειδοποιημένη από το μέντιουμ ότι το κακό θα συμβεί . Φευ , δε θα προλάβει. Στο τετ-α-τετ του Sutherland με το αλλόκοτο πλάσμα θα διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για παιδί αλλά για ένα κακάσχημο ον που με μια μαχαιριά τον στέλνει...στον άλλο κόσμο.

Η ταινία είναι ποτισμένη με μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα κι η Βενετία είναι το ιδανικό σκηνικό. Το παράξενο είναι ότι όλα κι όλοι δείχνουν προς μια μεταφυσική απειλή που πρόκειται να έρθει. Τα αγάλματα με τις αποκρουστικές φιγούρες, οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές βουβοί κι αμέτοχοι μοιάζουν σα να γνωρίζουν για το αναπόφευκτο αλλά σιωπούν ,η ίδια η πόλη σκοτεινή , υγρή , βουβή και τέλος η εκκλησία ως χώρος είναι πιο απειλητική από ποτέ- άλλωστε η τελική σκηνή του φόνου εκτυλίσσεται σε μια εκκλησία και συγκεκριμένα στο κωδωνοστάσιο. Η μόνη στιγμή που το ζευγάρι δε βρίσκεται σε ένταση ή υπό απειλή είναι στην περίφημη ερωτική σκηνή η οποία ξεχειλίζει από τρυφερότητα κι είναι πραγματικά από τις ωραιότερες που έχουν σκηνοθετηθεί ποτέ. Όμως παρά την ένταση και την απειλή, η ταινία είναι γυρισμένη παραδόξως με ήρεμο ρυθμό η οποία διακόπτεται βίαια στην τελική μοιραία σκηνή.Γενικά η ταινία είναι τόσο καλογυρισμένη που καμιά σκηνή -ούτε εκείνη που η Christie επιστρέφει εσπευσμένα στην Αγγλία για λίγο -μοιάζει παράταιρη. Υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο που μου είχε κάνει εντύπωση , ότι η ταινία ξεκινά και τελειώνει με δύο κραυγές: Εκείνη του πατέρα όταν ανασύρει τη νεκρή κόρη από τη λίμνη και εκείνη της μέντιουμ στο τέλος όταν αντιλαμβάνεται ότι το κακό έχει συμβεί.

Τέλος λίγα λόγια για τον κεντρικό χαρακτήρα που ενσαρκώνει -έξοχα- ο Donald Sutherland. Όπως αποκαλύπτει η μέντιουμ στη σύζυγό του -που την υποδύεται η υπέροχη Julie Christie- έχει το ''χάρισμα'' , τη δυνατότητα δηλαδή να βλέπει τα μελλούμενα. Γι'αυτό και στην αρχή τρέχει έντρομος προς τη λίμνη μην ξέροντας ακόμη τι έχει πραγματικά συμβεί, το βαπορέτο-νεκροφόρα που είχε ''δει'' , ουσιαστικά κουβαλούσε... αυτόν και στο τέλος λίγο πριν πεθάνει αντιλαμβάνεται -μέσα από ένα αριστοτεχνικό μοντάζ εικόνων- πως ό,τι ''έβλεπε'' ήταν προμηνύματα...

Υ.Γ.: Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ιστορία της Daphne du Maurier.
Υ.Γ.2.: Η ανάρτηση είναι παλιότερη από άλλο δικό μου blog αλλά την έφερα ξανά στην επιφάνεια με αφορμή ανάρτηση στο blog ''Movie scenes''  στην οποία ανάρτηση μπορείτε να δείτε σκηνή από την ταινία. Και τι σκηνή!