Pranzo di Ferragosto

Η ταινία Pranzo di Ferragosto (2008) (ε.τ. ''Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη'') μοιάζει να συνεχίζει κατά κάποιο τρόπο την παράδοση της γλυκόπικρης comedia italiana. Η ταινία είναι ένα είδος one man show αφού ο πρωταγωνιστής Gianni di Gregorio είναι ο

(συν)σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης της ταινίας. Την παράσταση όμως κλέβουν οι γηραιές κυρίες που τον πλαισιώνουν κι ελαφρώς τον...ταλαιπωρούν!

Το στόρυ έχει ως εξής: Βρισκόμαστε στη Ρώμη , μέσα Αυγούστου κι η πόλη έχει αδειάσει. Από τους λίγους εναπομείνοντες στην πόλη είναι κι ο Gianni ένας ταλαίπωρος άνεργος πενηντάρης που μένει με τη δεσποτική μαμά του. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας όπου ζει, του χτυπά την πόρτα για να του πει ότι ναι μεν ο Gianni έχει κάτι αιώνες να πληρώσει τα κοινόχρηστα αλλά αν κρατήσει τη μητέρα του για 2 μέρες θα του διαγράψει ένα μέρος από αυτά. Ο Gianni δέχεται διστακτικά αλλά παθαίνει ένα μικρό σοκ όταν διαπιστώνει ότι η μαμά του διαχειριστή πάει πακέτο με τη ..θεία! Το κακό ...τεταρτώνει όταν καλός του φίλος του ζητά να προσέξει και τη δική του μητέρα για μια βραδιά! Έτσι ο Gianni έχει να αντιμετωπίσει ούτε μία ούτε δύο αλλά τέσσερις γιαγιάδες , οι οποίες δεν τον ακούν καθόλου, κάνουν ό,τι θέλουν, ενίοτε τσακώνονται μεταξύ τους ή και ...δραπετεύουν. Εν τω μεταξύ τον βλέπουμε , να προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες , να μαγειρεύει, να πίνει ατέλειωτες ποσότητες κρασιού για να αντέξει , να τρέχει στη νυχτερινή Ρώμη να βρει τη γιαγιά που έχει δραπετεύσει, να είναι αναγκασμένος να ακούει μαύρα μεσάνυχτα τις παιδικές αναμνήσεις της άλλης. Την επόμενη μέρα , Δεκαπενταύγουστο , ο Gianni προσπαθεί να τις ξεφορτωθεί αλλά εκείνες , ορεξάτες και συμφιλιωμένες τον παρακαλούν να γιορτάσουν μαζί τη μέρα. Τι να κάνει κι εκείνος , βγαίνει σε μια έρημη Ρώμη , αρπάζει τον μεθύστακα της γειτονιάς , τον Βίκινγκ, και τρέχουν με τη μηχανή στην άδεια πόλη σε αναζήτηση πρώτων υλών για το γεύμα. Το γεύμα έχει επιτυχία , όλοι πίνουν και διασκεδάζουν, ακόμα περισσότερο οι γιαγιάδες που στο τέλος εκλιπαρούν τον Gianni, δωροδοκώντας τον να μείνουν άλλη μια μέρα μαζί!!! Κι ο εξουθενωμένος Gianni, τι να κάνει; Δέχεται!

Η ταινία είναι από εκείνες που εκμεταλλευόμενες δύσκολες, πικρές καταστάσεις στο τέλος καταφέρνουν να φτιάξουν τη διάθεση των ηρώων αλλά και των θεατών. Ο Gianni άνεργος -δεν μπορεί να δουλέψει γιατί πρέπει να προσέχει τη μητέρα του!- ανύπαντρος , μεσήλικας πια , έχει να αντιμετωπίσει εκτός από τη δύσκολη φτωχή ζωή, μια μητέρα που χωρίς να το θέλει γίνεται δεσποτική. Μειλίχια , ήρεμη δεν καταλαβαίνει ότι με τις απαιτήσεις της βασανίζει το γιο της. Από την άλλη, μαθαίνουμε ότι η κα.Μαρία , θεία του διαχειριστή, παρότι μητέρα δύο παιδιών που ζουν στην πόλη , βρίσκεται εν μέσω Αυγούστου στο σπίτι ξένων ανθρώπων. Η μοναξιά , η παραιτημένη ζωή , η δύσκολη οικονομική κατάσταση μοιάζουν να ξεχνιούνται για λίγο με την παρουσία των 4 δυναμικών γιαγιάδων κι έστω για κάποιες στιγμές η ζωή του ταλαίπωρου ήρωά μας φωτίζεται από μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας . Δεν είναι παρά απλά πράγματα όπως, καλή διάθεση , ζεστές καρδιές , τρυφερότητα που ενώνονται ώστε η σκληρή πραγματικότητα να αποκτήσει διαστάσεις πιο ανθρώπινες. Ίσως ...ίσως τα πράγματα τελικά δεν είναι τόσο άσχημα στη ζωή του Gianni....

Μικρή (σε μήκος) ταινία - μέγιστη απόλαυση.

(Μεταγραφή)

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ (1948)!!!

Έγραψε στην προηγούμενη ανάρτηση η Crispy για τα θερινά σινεμά και θυμήθηκα ότι μια ταινία που παιζόταν αδιάλειπτα όλα τα καλοκαίρια ήταν το αριστούργημα του Βιτόριο Ντε Σίκα: "Ο Κλέφτης Των Ποδηλάτων". Η ταινία που για πολλούς (μεταξύ αυτών και ο γράφων) ανήκει σταθερά εδώ και πολλά χρόνια μέσα στην πρώτη δεκάδα των ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου. Γιομάτη κοψίματα και σπιθουράκια από την πολλή χρήση, παιζόταν και ξαναπαιζόταν και οι θεατές αποκαμωμένοι από τη συγκίνηση αργούσανε πολύ στο τέλος να σηκωθούν από τα καθίσματα παρ' ότι στην οθόνη είχε γράψει FINE και είχανε ανάψει και τα φώτα.

.Στα ιταλικά η ταινία είναι "Κλέφτες Ποδηλάτων" (Ladri di Biciclette) και είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Ο ενικός της ελληνικής μετάφρασης (στην αρχή ήταν "Κλέφτης Ποδηλάτων" και αργότερα έγινε "Ο Κλέφτης Των Ποδηλάτων) νομίζω πως δεν μπήκε τυχαία και ότι πρέπει να οφείλεται στο ότι εκείνη την εποχή (η ταινία παίχτηκε πολύ αργότερα στην Ελλάδα) στο χώρο του κινηματογράφου δραστηριοποιούνταν πολλοί άνθρωποι της Αριστεράς και ήθελαν με τον ενικό να καταστήσουν πιο απτό τον συμβολισμό της ταινίας ότι υπεύθυνος για την κλοπή του δικύκλου και συνακόλουθα της δουλειάς των ανθρώπων ήταν ο πόλεμος, το κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός! Πράγμα που το έγραφαν και στη δεκαετία του '60 τα προγράμματα που μας μοίραζαν.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ο Αντόνιο Ρίτσι ένας για πολύ καιρό άνεργος που περιμένει μαζί με ένα τσούρμο ομοιοπαθείς συναδέλφους του έξω από ένα γραφείο ΟΑΕΔ της Ρώμης, είναι ο τυχερός της ημέρας και επιλέγεται ως αφισσοκολλητής του Δήμου. Πρέπει όμως να έχει ποδήλατο γι' αυτή τη δουλειά αλλά το έχει βάλει ενέχυρο και λέει ψέμματα ότι έχει. Δίνει η γυναίκα του ενέχυρο τα σεντόνια της προίκας της, το παίρνουν πίσω και ο Αντόνιο ξεκινάει δουλειά να κολλάει αφίσσες. γεμάτος χαρά που εξασφάλισε τον επιούσιο για το σπίτι του.

Κάποια στιγμή όμως την ώρα της δουλειάς κάποιος του κλέβει το ποδήλατο και ο Αντόνιο απελπισμένος ρίχνεται σε μια ατέρμονη αναζήτηση του, παρέα με το μικρό του γυιό, γιατί χωρίς ποδήλατο δεν μπορεί να δουλέψει.

Μέσα από εκπληκτικές σκηνές της καθημερινότητας ο σκηνοθέτης με μαεστρία και με μια εκπληκτική φωτογραφία μας συνεπαίρνει σε ένα κλιμακούμενης έντασης συγκίνησης και αγωνίας ταξίδι συναισθημάτων. Το ποδήλατο δεν βρίσκεται και απελπισμένος ο Αντόνιο αποφασίζει να κλέψει το ποδήλατο κάποιου άλλου και τα πράγματα παίρνουν μιαν άλλη απρόβλεπτη και συνάμα πολύ ανθρώπινη στροφή που η μαεστρία του Ντε Σίκα την άφησε παρακαταθήκη τέχνης για τις επόμενες γενιές όπου γης. Μια ταινία με δραματική επικαιρότητα σήμερα, σήμερα που ο "κλέφτης ποδηλάτων" μας κλέβει μπροστά στα μάτια μας!

Τα στοιχεία της ταινίας:

Σκηνοθεσία: Vittorio De Sica

Σενάριο: Cesare Zavattini, Vittorio De Sica, Gerardo Guerrieri, Oreste Biancoli, Adolfo Franci βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Luigi Bartolini

Ηθοποιοί: Lamberto Maggiorani, Enzo Staiola, Lianella Carell, Vittorio Antonucci, Gino Saltamerenda

His Girl Friday.

Αυτές τις μέρες παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία του Billy Wilder ''Front Page'' (ε.τ. ''Η πρώτη σελίδα''). Η ταινία είναι μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου θεατρικού έργου των Hecht και McArthur , το οποίο θεατρικό έργο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη πρώτη φορά το 1931 , αλλά ευτύχησε σε μια πραγματικά απολαυστική διασκευή , στην ταινία του 1940 με τον χαριτωμένο τίτλο ''His Girl Friday''.

 Η ταινία αυτή του Howard Hawks , κατά την ταπεινή γνώμη της γράφουσας , είναι η επιτομή , των screwball - plus- witty ταινιών που άνθησαν στον αμερικάνικο κινηματογράφο εκείνη την περίοδο.
Ο Cary Grant υποδύεται τον Walter Burns, αρχισυντάκτη μιας εφημερίδας , ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να σαμποτάρει τον επερχόμενο γάμο της πρώην συζύγου του , της Hildy -την υποδύεται η Rosalind Russell-  με έναν άχαρο ασφαλιστή.

 Όταν η Hildy - η ίδια πρώην δημοσιογράφος στην εφημερίδα- τον επισκέπτεται για ένα τελευταίο αντίο , ο Walter την πείθει να αναλάβει το ρεπορτάζ της επικείμενης εκτέλεσης ενός καταδικασμένου σε θάνατο δολοφόνου. Εκείνη κάνει το λάθος και μπάινει στον πειρασμό του ''τελευταίου μεγάλου ρεπορτάζ''. Φεύγει για το γραφείο τύπου των φυλακών όπου θα γίνει η εκτέλεση ...κι εκεί γίνεται το έλα να δεις , όπως αρμόζει σε μια screwball ταινία!

Πανέξυπνοι διάλογοι , πνευματώδεις ατάκες που πέφτουν σαν το χαλάζι (παραφράζοντας εκείνη την αλήστου μνήμης ελληνική ταινία!) , χωρίς να περνούν απαρατήρητα κάποια κακώς κείμενα , όπως πχ ο τρόπος λειτουργίας του τύπου ή της δικαιοσύνης και των τοπικών παραγόντων. Εντύπωση κάνει η χειραφετημένη Hildy! Εν έτει 1940 , έχουμε να κάνουμε με μια έξυπνη γυναίκα καριέρας -σπουδαία δημοσιογράφο αν και έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει το επάγγελμα- σπάνια τύχαινε ο γυναικείος ρόλος να προσφέρει κάτι πέρα από το ..μοιραίο ή το χαριτωμένο- μετά βέβαια ήρθε η Κatharine Hepburn κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
Οι ερμηνείες , ιδιαίτερα των δύο πρωταγωνιστών,  είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές , είναι τόσο απολαυστικές που μένουν στο τέλος αξέχαστες! Πάρτε μια γεύση!

Υ.Γ.: Είναι απορίας άξιο , γιατί οι Αμερικανοί - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - δεν βγάζουν πια τόσο καλές κωμωδίες...