rear window

Θόδωρος Αγγελόπουλος: ρέκβιεμ με την "Εκπομπή" την πρώτη του ταινία!!!

2012-01-25T00:55:00.003+02:00

Πριν από λίγα λεπτά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή μετά από τροχαίο δυστύχημα. Η πάνω από μισό αιώνα έντονη παρουσία του στα κινηματογραφικά πράγματα της χώρας με υποχρεώνει να αναφερθώ στη σημαντική αυτή απώλεια ασχέτως με τη διαφωνία μου πάνω στο ύφος της κινηματογραφικής του αφήγησης και τεχνοτροπίας. Τον ακολούθησα με ενδιαφέρον μέχρι και τον Θίασο. Και θέλω τώρα ως ρέκβιεμ στο επέκεινα πέρασμα του να αναφερθώ στην πρώτη του παρουσία στην 7η τέχνη με μια μικρού μήκους γλυκόπικρη ταινία που με είχε τότε εντυπωσιάσει:

Η ΕΚΠΟΜΠΗ (1968)

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 23 λεπτά

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Θόδωρος Αγγελόπουλος

ΣΕΝΑΡΙΟ: Θόδωρος Αγγελόπουλος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Γιώργος Αρβανίτης

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: ΘόδωροςΚατσαδράμης, Νίκη Τριανταφυλλίδου,

Νίκος Μαστοράκης, Μίρκα Καλατζοπούλου.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός (ο Νίκος Μαστοράκης) στα πλαίσια μιας διαφημιστικής εκπομπής κάνει ρεπορτάζ στους δρόμους της Αθήνας μεταξύ των γυναικών για το πως φαντάζονται τον ιδανικό άντρα. Το έπαθλο που έχει αθλοθετηθεί για τον νικητή λέει ότι αυτός που θα αναδειχτεί ως ο ιδανικός άντρας ...θα περάσει μια βραδιά με την τότε ντίβα του ελληνικού κινηματογράφου Μίρκα Καλατζοπούλου. Στήνεται λοιπόν το συνεργείο στην πλατεία Συντάγματος και ρωτάει τις διερχόμενες γυναίκες για το θέμα. Οι αντιφατικές όμως απαντήσεις δεν μπορούν να δώσουν ένα ορισμένο προφίλ και επιλέγεται στην τύχη ένα περαστικό ταλαίπωρο ανθρωπάκι (Θόδωρος Κατσαδράμης) που δεν πιστεύει στ' αφτιά του για τη μεγάλη του τύχη. Εμφανίζεται την προκαθορισμένη ώρα στο ξενοδοχείο όλος χαρά αλλά αντί για τη νυχτιά με τη σταρ, τον βάζουν για λίγο δίπλα της σε έναν καναπέ για τις φωτογραφίες των εφημερίδων και των περιοδικών του δίνουν και διαβάζει ένα χαρτί για το ραδιόφωνο για το πόσο ...ευτυχισμένος νιώθει και μετά του λένε να πάρει τον ...πούλο! Και η ταινία τελειώνει με το φακό να παρακολουθεί από μακριά τον περίλυπο ...νικητή που χάνεται αργα-αργά σε ένα φτωχικό δρομάκι κάπου κοντά στο Γκάζι.

martha marcy may marlene!!!

2012-01-22T11:54:00.000+02:00

Σκηνοθεσία: Sean Durkin

Σενάριο: Sean Durkin

Παίζουν: Elizabeth Olsen, John Hawkes, Sarah Paulson

Πρόκειται για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Σον Ντέρκιν και παρακαλώ συγκρατήστε αυτό το όνομα γιατί αυτό το παιδί θα γράψει ιστορία στο χώρο της 7ης τέχνης. Δεν θα σας κουράσω με πολλά λόγια γι'αυτή καθ'εαυτή την ταινία γιατί έχω κάποια πράγματα να πω με αφορμή το θέμα της, αλλά ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα ευχάριστα από τον πρωτότυπο τρόπο κινηματογραφικής αφήγησης του σκηνοθέτη. Ξεκινάει με τη δραπέτευση της πρωταγωνίστριας από ένα είδος κοινόβιου εσωτερικών αναζητήσεων και όλη η μετέπειτα στάση της με τις ψυχικές και εφιαλτικές της αναστατώσεις δίνουν στο θεατή να καταλάβει ότι κάτι φοβερό της έχει συμβεί εκεί μέσα αλλά το νήμα ξετυλίγεται σιγά-σιγά και κλιμακωτά με την κορύφωση στο τέλος.

Αυτή η ιστορία με τα κοινόβια των εσωτερικών αναζητήσεων νόμιζα ότι είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Για την Ευρώπη και για την Ελλάδα ήτανε κάτι σαν μόδα που πέρασε και έφυγε εδώ και 2-3 δεκαετίες. Αλλά στην Αμερική της αντιφατικότητας και των tea parties, φαίνεται ότι ακμάζουν ακόμη. Πάντα υπάρχει ένας γκουρού που είναι και ο εμπνευστής του όλου εγχειρήματος και απόλυτος κάτοχος της "γνώσης"! Η οποία γνώση εδράζεται σε αυτό το νεφελώδες τουρλουμπούκι των ανατολικών φιλοσοφιών που θέλει τους ανθρώπους όργανα και υποχείρια των δασκάλων, οι οποίοι είναι κάτι τύποι αμακαδόροι και πανέξυπνοι και μπορούν να εντάξουν στο ιδεολογικό τους οικοδόδημα τα πιο απίθανα πράγματα ακόμη και το σοδομισμό από τους ίδιους των μαθητών τους. Μην πάμε μακριά: στην "Μπακαβάτ Γκιτά" αυτό το σαν την Οδύσσεια πανάρχαιο ινδουϊστικό έπος ο πρωταγωνιστής Αρζούνα που διδάσκει τη Νιρβάνα στους μαθητές του, όταν σφίγγουν τα πράγματα και ο ντόπιος Μαχαραγιάς δέχεται επίθεση, το γυρίζει το βιολί και τους λέει ξέρετε κάτι τώρα θα πολεμήσουμε γιατί ξέχασα να σας πω ότι εκτός από τη Νιρβάνα των μη έργων που σας έλεγα, υπάρχει και η Νιρβάνα των έργων όπως ο πόλεμος. Το θέμα δυστυχώς είναι ότι πάντα κάποιοι κωλοπετσωμένοι τύποι θα βρίσκουν συναισθηματικά μπερδεμένα παιδιά και θα τα κάνουν υποχείρια των πιο απίθανων ορέξεων και σχεδίων τους. Πριν 30 χρόνια είχε εγκατασταθεί στην ορεινή Κορινθία ο Όλε ένας τύπος από τη Δανία και είχε φτιάξει ένα τέτοιο κοινόβιο, για να πω την αλήθεια δεν ακούστηκε τίποτα παράνομο από τη μεριά του, αλλά ο Γιαννάκης ένας μαθητής του που γνώρισα μου είχε αφηγηθεί ότι με ένα φίλο του έφυγαν από το κοινόβιο και πήγανε στην Ινδία να βρούνε εκεί τον μεγάλο Γκουρού. Τον εντόπισαν σε ένα βουνό, έναν τύπο με γένεια και χαϊμαλιά, και μετά από κάποιες μέρες τους ζήτησε να κάτσουν να τους ....πηδήξει γιατί έτσι θα τους μεταδώσει τη γνώση καλύτερα! Έτσι ακριβώς όπως ζητάει στην ταινία που μιλάμε ο αρχηγός, να σοδομίζει τα νεοεισερχόμενα κορίτσια. Ο Γιαννάκης με το φίλο του βέβαια άρχισαν να κουτρουβαλούν στην πλαγιά του βουνού και όπου φύγει-φύγει αλλά πολλά παιδιά δεν έχουντη δύναμη να προχωρήσουν σε αυτό το βήμα ελευθερίας και παραμένουν υποχείρια.

Και χωρίς να με παρεξηγήσετε, δεν μου αρέσει να κάνω το δάσκαλο, αλλά λόγω ηλικίας και μόνο και επειδή με διαβάζουν νέα παιδιά θα ήθελα να σας μεταφέρω την προσωπική μου γνώμη: ό,τι το πιο προοδευτικό υπάρχει για τον άνθρωπο πήγασε από αυτόν εδώ τον τόπο με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία που έβαλε στο κέντρο του σύμπαντος τον άνθρωπο και την αξία της σκέψης του και όχι τις θεωρίες της υποταγής και των προβάτων! Δεν θα αναφέρω πολλά παρά μόνο ότι πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια ο Αισχύλος έγραψε την τραγωδία "Πέρσες" το μεγαλύτερο αντιπολεμικό σάλπισμα στην ιστορία της τέχνης, όπου εκφράζει τη συμπάθεια του για τον πόνο των περσίδων μητέρων που τα παιδιά τους ήρθαν να μας κατακτήσουν και αφήσανε τα κουφάρια τους στη μάχη της Σαλαμίνας! Κάτι που ως θέμα είναι αδιανόητο ακόμη και σήμερα!

Η ταινία του Χίτσκοκ με το καλύτερο cast που δεν πολυπαίζεται!!!

2012-01-10T21:42:00.001+02:00

Η Εξομολόγηση (I Confess)(1953)

Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock

Παραγωγή: Alfred Hitchcock

Σενάριο: George Tabori, William Archibald,

πάνω σε ένα γαλλικό έργο του Paul Anthelme

Μουσική: Dimitri Tiomkin

Ηθοποιοί: Montgomery Clift, Anne Baxter,

Karl Malden

Ο Χίτσκοκ μαζί με το μεγάλο ταλέντο του είχε και ένα κόλλημα με τους ηθοποιούς: έδειχνε μεγάλη αδυναμία σε κάποιους όχι και τόσο ταλαντόχους όπως ο Κάρυ Γκραντ και δεν πήγαινε καθόλου τους πολύ ταλαντούχους ιδίως αυτούς που ανήκαν στο γραφείο-σχολή "Method". Από το οποίο προέρχονταν και οι τρεις πρωταγωνιστές τής συγκεκριμένης ταινίας όπως και ο Πωλ Νιούμαν που χρησιμοποίησε αργότερα στην ταινία του: Tom Curtain, και τους οποίους δεν ξαναπήρε σε άλλο του φιλμ. Ήταν δε τέτοια η εμμονή του αυτή που όταν μετά την ταινία σκηνοθέτησε το I Confess για το ραδιόφωνο στο ρόλο που υποδυόταν ο Μοντγκόμερι Κλιφτ -και όσοι έχουν δει την ταινία ξέρουν πολύ καλά για τι παίξιμο μιλάμε- έβαλε πάλι τον αγαπημένο του Κάρυ Γκραντ. Τέλος πάντων, ο Χίτσκοκ είναι ένας μεγάλος πολύ μεγάλος σκηνοθέτης -εμείς εδώ όπως βλέπετε τον βάλαμε και ταμπέλα στο μαγαζί μας- και όλα αυτά συγχωρούνται. Εκείνο που νομίζω δεν συγχωρείται είναι το ό,τι η ταινία αυτή, ένα κινηματογραφικό αριστούργημα, δεν πολυπαίζεται και τούτο, κατ' εμένα, πρέπει να οφείλεται στα διαπλεκόμενα με τον καθολικισμό δίκτυα διανομής καθώς καταπιάνεται με ένα θρησκευτικό και εκκλησιαστικό ζήτημα πολύ καυτό για τους κύκλους αυτούς. Ένας ιερέας που τον υποδύεται ο Κλιφτ εμπλέκεται σε μια δολοφονία ενός μεγαλοδικηγόρου, ο δολοφόνος μάλιστα τού εξομολογείται το έγκλημα του, γιατί τη νύχτα του φόνου τον επισκέπτεται στο πρεσβυτέριο να ζητήσει τη συμβουλή του μια γυναίκα (Αν Μπάξτερ) με την οποία διατηρούσε ερωτικό δεσμό πριν το ιερατικό σχήμα, για τον οποίο την εκβιάζει ο μεγαλοδικηγόρος. Την ίδια στιγμή καταθέτει στον αστυνόμο (Καρλ Μάλντεν) μία γειτόνισσα του θύματος ότι είδε έναν ιερέα να βγαίνει από το σπίτι του φόνου (είχε ντυθεί έτσι ο δράστης). Και η ταινία κορυφώνεται με τη σύγκρουση καθήκοντος και προσωπικού κινδύνου του ιερέα καθ' ότι δεν του επιτρέπεται η κοινοποίηση του περιεχομένου της εξομολόγησης.

Κατά τα γυρίσματα της ταινίας στο Κεμπέκ Σίτυ είχαν ξεσηκωθεί οι καθολικοί όπως σε μας οι φίλοι του Εφραίμ και τον William Archibald τον φώναξε ο σκηνοθέτης για να τροποποιήσει το σενάριο -στην αρχική του μορφή ο ιερέας είχε αποκτήσει και παιδί με την πρώην ερωμένη του- κάτι που δεν δέχτηκε να κάνει ο George Tabori και αποχώρησε.

Τέλος πάντων είναι μια ταινία που σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Απίστευτα πιο φτηνό το εισιτήριο κινηματογράφου στον Καναδά!!!

2012-01-05T21:24:00.000+02:00

Συγχωρήστε με για την επιμονή μου αλλά επειδή δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα τη φετεινή αύξηση των εισιτηρίων του σινεμά, επανέρχομαι: Μιλώντας την Πρωτοχρονιά με μια σινεφίλ ανηψιά μου στο Μόντρεαλ τη ρώτησα για την εκεί τιμή του εισιτηρίου και ...έπεσα από τα σύννεφα με την απάντηση της. Είναι στα 10 δολάρια Καναδά και με μια ισοτιμία που πάιζει 1,30-1,40 δολ = 1 Ευρώ, μιλάμε για ένα εισιτήριο στα 7,50 περίπου Ευρώ και σημειώστε ότι τις Δευτέρες και τις Τρίτες η τιμή κατεβαίνει στα 5 δολάρια, δηλαδή στα 3,75 ευρώ!
Και αν λάβουμε υπ' όψη ότι το κατώτατο ωρομίσθιο είναι 10,25 δολάρια ή το κατώτατο ημερομίσθιο 8ωρης εργασίας: 8χ10,25= 82 δολάρια ή 65 ευρώ, καταλαβαίνουμε πόσο μας πιάνουνε κότσο οι εδώ αιθουσάρχες!

Τα σινεμά αδειάζουνε και οι αιθουσάρχες κάνουν αυξήσεις!!!

2011-12-28T11:09:00.001+02:00

Όσοι πήγατε σινεμά τον τελευταίο καιρό πιστεύω ότι θα αντικρύσατε την εικόνα που είδα και εγώ: τις αίθουσες άδειες ακόμη και σε ταινίες με διθυραμβικές κριτικές. Και αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί το εισιτήριο σήμερα είναι πανάκριβο. Ο κόσμος έχει στεγνώσει από λεφτά οι μισθοί έχουν συρρικνωθεί -για να μη μιλήσω και για την ανεργία- και οι αιθουσάρχες ...σφυρίζουν αδιάφοροι! Όχι μόνο δεν σκέφτονται να μειώσουν την τιμή του εισιτηρίου αλλά έκαναν και αύξηση αποπάνω: το εισιτήριο των 8 ευρώ το έκαναν 9 και αυτό των 9 το έκαναν 10! Που πάτε ρε ...Καραμήτροι! περνάτε τον κόσμο για τόσο μαλάκες! Κάνετε και εσείς τα ίδια με την ... τρόϊκα: πέφτει το εισόδημα και αυξάνουν τους φόρους! Μείναμε κάποιοι εραστές της μεγάλης οθόνης και θέλετε να μας στείλετε και εμάς στα dvd και στα ...κατεβάσματα του κομπιούτερ; Ξέρω ότι μερικά σινεμά βάζουν για μια φορά τη βδομάδα ένα εισιτήριο για δύο άτομα αλλά αυτό δεν είναι λύση γιατί αφήνει απέξω τους μοναχικούς που είναι και οι περισσότεροι.

Ως παλιός σινεφίλ και ως άνθρωπος με ισχυρή μνήμη θυμάμαι πολύ καλά ότι το εισιτήριο του σινεμά έπαιζε πάντα γύρω στο 20% του κατώτατου ημερομισθίου και κοντά στην τιμή του πακέτου τσιγάρων. Τέλος του '60 που το ημερομίσθιο ήταν 50 δραχμές και η κασετίνα Καρέλια στοίχιζε 9, το εισιτήριο του σινεμά είχε 10 δραχμές. Τώρα που το βασικό ημερομίσθιο είναι στα 25 ευρώ και τα τσιγάρα στα 4, γιατί το εισιτήριο να κάνει 9; Ένα εισιτήριο στα 5 ευρώ νομίζω ότι θα αύξανε κατά πολύ την προσέλευση του κόσμου και τα έσοδα των αιθουσαρχών.

Καλοί μου αναγνώστες και αγαπητοί συνάδελφοι ενώστε και σεις τη φωνή σας με τη δική μου και να απαιτήσουμε όλοι μαζί:

Το ειστήριο του κινηματογράφου στα 5 ευρώ!!!

Τα Χριστούγεννα του αλήτη!!!

2011-12-19T00:11:00.001+02:00

ΕΤΟΣ: 1962

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέλιος Τατασόπουλος

ΣΕΝΑΡΙΟ: Θόδωρος Τέμπος

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Πάντζας, Αλεξάνδρα Λαδικού, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Γιάννης Γκιωνάκης, Ρίτα Μουσούρη, Ρένα Γαλάνη,Ταϋγέτη, Βασιλάκης Καΐλας, Μιρέλλα Θειάκου.

Μέρες που είναι -και εκτός από τα Χριστούγεννα μιλάω στην κυριολεξία: κρίση, τρόϊκες και τέτοια- είπα να προτείνω μια ταινία με μπόλικο κλάμα και με τέλος όχι μόνο χάπι εντ

αλλά "κι' εκείνοι ζήσανε καλά και εμείς ακόμη καλύτερα". Και μην ψάχνετε να τη βρείτε στο διαδίκτυο, πιστεύω ότι όλο και κάποιο κανάλι θα την προβάλλει αυτές τις ημέρες.

Στέλιος Τατασόπουλος και Θόδωρος Τέμπος, το αχτύπητο δίδυμο του κλάματος, δίνουνε ρέστα. Όλα τα έχει αυτή η ταινία: Ο καλός Γιώργος Πάντζας θέλει να σώσει τον θεσσαλονικιό πατέρα του από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας όπου τον οδήγησε ένας απατεώνας από την Αθήνα. Μέχρι και κάποια ψιλοκαταχρησούλα αναγκάζεται να κάνει στην εταιρία που δουλεύει και μετά παίρνει το δρόμο για την Αθήνα για να βρει και να εκδικηθεί τον απατεώνα. Έλα όμως που η Αθήνα έχει και ωραίες γυναίκες και μία την ερωτεύεται το παλικάρι και με τα υποτυπώδη μέσα προφύλαξης της εποχής έρχεται και η εγκυμοσύνη! Έντιμος όμως ο τύπος αποφασίζει να την παντρευτεί και τότε ανατρέπονται τα πάντα. Βρίσκεται δολοφονημένος ο απατεώνας που λόγω ερώτων είχε ψιλοξεχαστεί και πιάνει η αστυνομία ως ένοχο τον υποψήφιο γαμπρόοοο! Μέσα ο τύπος. Ρε αμάν δεν τόκανα εγώ, εγώ παντρεύομαι. Τίποτα οι άλλοι. (Εννοείται βέβαια ότι έχουν ήδη αρχίσει τα κλάματα). Περνάνε 7 χρόνια στη "στενή" παρακαλώ και τότε ομολογεί ο πραγματικός δολοφόνος και βγαίνει ο δικός μας από τη φυλακήήήή! Περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα από εδώ και από εκεί και που να πάει; "Ας πάω λέει στο Σύνταγμα να πω τον πόνο μου στους Αγανακτισμένους!", όχι αυτό ξεχάστε το είναι πρωθύστερο. Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει φτάνει στα σκαλιά και εκεί, όχι δεν πέφτει στον Κανέλλο το σκύλο των διαδηλώσεων, συναντάει δύο παιδάκια ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι που πουλάνε λαχεία τα κακόμοιρα. Και εδώ είναι η μεγάλη μαγκιά και η ανατροπή του σεναρίου: δεν παίρνει το λαχείο με τον πρώτο αριθμό όπως συνηθίζεται στις παρόμοιες ταινίες αλλά τους πιάνει την κουβέντα και μαθαίνει ότι το κοριτσάκι είναι η κόρη τουουουου! (Εδώ μάλλον τα κλάματα σταματάνε αλλά δεν επιμένω γιατί μπορεί κάποιοι να συνεχίζουν να κλαίνε από χαρά) αφού σε λίγο ακολουθούνε οι γάμοι "...και εκείνοι ζήσανε καλά κι' εμείς ακόμη καλύτερα!".

Μόνο τώρα που τελείωσα δεν θυμάμαι να σας πω πως εμπλέκονται τα Χριστούγεννα, μάλλον στο τέλος με τα παιδάκια πρέπει να είναι και δεν πρέπει να είχανε χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι γιατί το κάψανε οι διαδηλωτές αλλά δεν είχε γίνει ακόμη δήμαρχος ο Αβραμόπουλος!

Το r.w. σας εύχεται υγεία καλή δύναμη και καλές γιορτές!

"Κάποτε στην Ανατολία" ...κάνανε σινεμά και εμείς εδώ ζηλεύαμε!!!

2011-11-15T13:06:00.008+02:00

Ναι ζηλεύουμε, για να περάσω στον ενεστώτα, που ενώ ο τούρκικος κινηματογράφος ήτανε πολύ πιο πίσω από τον δικό μας ποιοτικό κινηματογράφο τώρα γυρίζει ταινίες αριστουργήματα με θέματα βγαλμένα μέσα από τη ζωή, ενώ εμείς εδώ ασχολούμαστε με ταινίες του "σωλήνα" τύπου Λάνθιμου . Και λέω ζηλεύουμε γιατί στις κριτικές που περιηγήθηκα στο διαδίκτυο είδα να βγαίνει αυτή η ζήλια με έναν ύπουλο κάπως τρόπο. Είδα να γράφουν πολλοί ότι η ταινία θυμίζει τάχα μου Ταρκόφσκι ή Κιαροστάμι ή Αγγελόπουλο, σκηνοθέτες δηλαδή αργών πλάνων, και κανένας δεν γράφει ότι πρόκειται για ένα ευρηματικότατο ρόουντ μούβι που καθηλώνει τον θεατή από την πρώτη σκηνή, τον συναρπάζει και τον κρατάει διαρκώς, ξεδιπλώνοντας με έναν αριστοτεχνικό τρόπο τις πτυχές των μεγάλων υπαρξιακών προβλημάτων των ανθρώπων που βλέπετε στο κάδρο της φωτογραφίας. Και το ότι ενώ είναι μια ταινία 2,5 ωρών δεν καταλαβαίνεις το πόσο ...γρήγορα τελειώνει!

Μην κοροϊδευόμαστε: εκφράσεις για επιρροές και τέτοια υποτιμούν δημιουργούς σαν τον Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν τον μεγάλο αυτόν σκηνοθέτη που από τις προηγούμενες ταινίες του και ιδίως την τελευταία του " Οι 3 Πίθηκοι" έχει δείξει μιαν αυθύπαρκτη δύναμη και ένα δικό του κινηματογραφικό στυλ που στην τωρινή του ταινία απογειώνεται. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα για όσους δεν την είδαν και περιμένω απόψεις από όσους την είδανε.

Για την ιστορία παραθέτω τους συντελεστές και το τρέϊλερ της ταινίας.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Νούρι Μπίλγκε Τσεϊλάν

ΣΕΝΑΡΙΟ:Νούρι Μπίλγκε Τσεϊλάν Εμπρού Τσεϊλάν Ερκάν Κεσάλ

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Γιλμάζ Εντοργάν Τανέρ Μπιρσέλ Αχμέτ Μουμτάζ Ταϊλάν Μουχάμετ Ουζουνέρ

"Πρέπει να μιλήσουμε για τον..." Αγγλικό κινηματογράφο για μία ακόμη φορά!!!

2011-11-10T21:15:00.001+02:00

Με αφορμή τη συγκλονιστική ταινία της Λυν Ράμσεϋ "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν" που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους:

Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay Σενάριο: Lynne Ramsay, Rory Kinnear, Lionel Shriver (μυθιστόρημα)

Cast: Tilda Swinton (Eva), John C. Reilly (Franklin), Ezra Miller (Kevin)(κρατήστε στη μνήμη σας αυτόν τον νεαρό που θα γράψει μεγάλες σελίδες στην 7η τέχνη), Siobhan Fallon (Wanda), Ashley Gerasimovich (Celia).

Δεν θα σας μιλήσω για την υπόθεση της ταινίας αλλά γι' αυτή τη διαπίστωση που είχα γράψει σε παλαιότερη μου ανάρτηση:

http://therearwindowproject.blogspot.com/2010/11/made-in-england.html

ότι στη μακρά σινεφιλική μου πορεία δεν μου έτυχε ποτέ να δω σκάρτη εγγλέζικη ταινία!!! (γιατί εγγλέζικη είναι η ταινία και κακώς μερικά έντυπα γράφουν ως χώρα παραγωγής τις ΗΠΑ, η παραγωγή είναι του BBC του Αγγλικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Τίλντα Σουίντον, απλά στις ΗΠΑ γυρίστηκε η ταινία).

Δεν λέω ότι ήταν όλες αριστουργήματα αλλά ποτέ μα ποτέ δεν βγήκα από το σινεμά και να μην έχω αυτή την αίσθηση της ψυχικής ευφορίας που δίνει η τέχνη στον άνθρωπο. Και αυτό με κάνει να θεωρώ την Αγγλική (Βρετανική το σωστότερο σχολή) την καλύτερη κινηματογραφική σχολή του κόσμου. Όταν παίζεται τέτοιο έργο πάω στο σινεμά χωρίς να συμβουλευτώ κριτικές ή γνώμες φίλων και ποτέ, όπως έγραψα και πιο πάνω δεν απογοητεύομαι.

Το ίδιο συνιστώ και σε σας τους νεώτερους συναδέλφους.

Τελικά, είναι καλός ηθοποιός ο Λεονάρντο ντι Κάπριο!!!

2011-11-02T20:55:00.002+02:00

Ενώ στην αρχή με τον "Τιτανικό (1997)", έδειχνε ότι πρόκειται για μια συνήθη χολυγουντιανή εκδοχή ενός γλυκανάλατου ζεν πρεμιέ για τα μικρα κορίτσια, από τις "Συρμμορίες της Νέας Υόρκης (2002)" και μετά, άρχισε να αποκτά στο παίξιμο του μια στιβαρότητα και να ωριμάζει στους ρόλους του με αποτέλεσμα να φτάσει να υποδυθεί τον επί 50 χρόνια πανίσχυρο αρχηγό του FBI Έντγκαρ Χούβερ στην νέα ταινία του Κλιντ Ήστγουντ " J. Edgar" που οσονούπω βγαίνει στους κινηματογράφους.
Και είναι το τρέϊλερ αυτής της ταινίας που με επηρέασε και με έκανε να γράψω αυτήν την ανάρτηση. Και δεν νομίζω ότι προτρέχω γιατί έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην σκηνοθετική μαεστρία του Ήστγουντ και είμαι σίγουρος ότι ο πρωταγωνιστής του θα πάει για Όσκαρ.

"Tο Δέρμα Που Κατοικώ" όλα τέλεια αλλά......!!!

2011-10-25T11:37:00.001+03:00

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδοβάρ
Ηθοποιοί: Αντόνιο Μπαντέρας, Έλενα Ανάγια, Μαρίζα Παρέντες, Μπάρμπαρα Λένι, Μπλάνκα Σουάρεζ
Χρονολογία παραγωγής: 2011
Χώρα παραγωγής: Ισπανία
σημείωση: δεν αναφέρομαι στην υπόθεση γιατί το θεωρώ πλεονασμό για ταινίες τέτοιου επιπέδου και Α' διανομής για τις οποίες γράφονται τόσα και τόσα, εδώ είμαστε μπλογκ γνώμης και περνάω κατ' ευθείαν σε αυτή.

Με αυτήν την ταινία μου συνέβη λοιπόν κάτι περίεργο: ενώ σε όλα της είναι άψογη, κλιμακούμενη ένταση στην υπόθεση, άρτια σκηνοθετική διεκπεραίωση, καλή φωτογραφία, μουσική και όλα βρε παιδί μου αυτά τα πράγματα που συνηγορούν για μια κινηματογραφική απόλαυση, βγήκα τελικά από την αίθουσα όχι μπερδεμένος αλλά με μια στιφή γεύση πιο κοντά στην ενόχληση θα μπορούσα να πω.
Έχω δει τις περισσότερες ταινίες του Ισπανού σκηνοθέτη και νομίζω ότι με αυτήν την τελευταία εντόπισα και την αιτία αυτής της ενόχλησης που σε κάποιο βαθμό βρίσκω να υπάρχει σε όλες τις ταινίες που έχω δει. Για παράδειγμα στην ταινία: "Όλα για τη Μητέρα μου" η σκηνή που ο μπαμπάς ντυμένος γυναίκα κρατάει στην αγκαλιά το παιδάκι του είναι μία από αυτές και ας ψιλογελούσε ο κόσμος μέσα στην αίθουσα, το θέμα εδώ είναι το μπέρδεμα του παιδιού.
Νομίζω λοιπόν ότι ο Αλμοδόβαρ σε όλες τις ταινίες του -λίγο ως πολύ- καταπιάνεται με θέματα γκαίη αλλά η ματιά του σε αυτά έχει κάτι το ιδιαίτερο που ξενίζει. Και δεν είναι τώρα να δίνουμε αντιρατσιστικά διαπιστευτήρια αλλά όπως να το κάνουμε το "Brokeback Mountain" του Ανγκ Λι είναι περισσότερο γκαίη από όλα τα έργα του Ισπανού γραμμένο μάλιστα και από την μεγάλη λογοτέχνιδα και ομοφυλόφιλη ακτιβίστρια Annie Proulx, είναι όμως ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης, ένας ύμνος στον άνθρωπο που αγγίζει όλους βαθειά στην ψυχή.
Το θετικό πάντως που αποκόμισα είναι ένα εκπληκτικό τραγούδι που παίζει μια κουβανέζικη μπάντα και που το λέει μια μεσήλικη γυναίκα με αραιά τα μπροστινά της δόντια. Και όπως διάβασα σε μια σχετική ανάρτηση του συνάδελφου Προκόπη Δούκαhttp://prokopisdoukas.blogspot.com/2011/10/almodovar.html , που ξέρει από αυτά, ο Αλμοδοβάρ είναι ένας πολύ καταρτισμένος περί τα μουσικά πράγματα άνθρωπος και βοηθάει πάντα τους ξεχασμένους από τα φώτα της δημοσιότητας καλλιτέχνες.

"Πες του Μάρλον να κοιτάει το φακό!" "Πές του Τζίλο ότι εγώ φακό δεν κοιτάω!"!!!

2011-10-21T01:04:00.002+03:00

Βλέποντας αυτές τις ημέρες στην τηλεόραση μια διαφήμιση που μιλάνε δύο παράγοντες ποδοσφαιρικής ομάδας μέσω ενός τρίτου προσώπου "Πες του Κελεμπία ότι θα κάνει το τάδε" "Πες του δικού σου δεν έχει ιδέα" και τέτοια, θυμήθηκα μια παλιά κινηματογραφική ιστορία και θέλω να σας την αφηγηθώ. Όταν το 1969 ο Ιταλός σκηνοθέτης Τζίλο Ποντεκόρβο που πέθανε πέρυσι -ο σκηνοθέτης της συναρπαστικής και καταιγιστικής "Μάχης του Αλγερίου" μιας ταινίας που για μένα ανήκει στην παγκόσμια πρώτη δεκάδα- γύριζε

την ταινία "Κουεμάντα" με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο συνέβη το εξής καταπληκτικό:

Ιδιότροποι άνθρωποι και οξύθυμοι και οι δυο τους δεν άργησαν να έρθουν σε σφοδρή σύγκρουση που εκτός τους λεκτικούς προπηλακισμούς, έφτασε μέχρι την ανταλλαγή γρονθοκοπημάτων. Η εταιρία παραγωγής όμως τούς είπε ότι η ταινία πρέπει να τελειώσει όπωσδήποτε και τότε επιλέχτηκε ο διάλογος με μεσολαβητή τον βοηθό σκηνοθέτη. "Πήγαινε πες αυτού του μ..... του Μπράντο να κάνει εκείνο!" "Πήγαινε πες αυτού του κόπανου του Ιταλού ότι αν κάνω το άλλο θα είναι καλύτερα!" Η ταινία τελικά ολοκληρώθηκε και είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία με ένα Μάρλον Μπράντο εξαίρετο!

Denise calls up

2011-09-24T21:11:00.000+03:00

Όσο περνά ο καιρός παρατηρώ ότι όλο και περισσότερο γινόμαστε δέσμιοι της κινητής επικοινωνίας. Καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία, οι εποχές είναι τέτοιες, ακολουθούμε το ρεύμα. Αλλά αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε τι διάολο συμβαίνει όταν με την καλύτερη φίλη που μένει λιγότερο από δύο χιλιόμετρα μακριά επικοινωνούμε πια μέσω.....fb! Κι η φθηνή μας δικαιολογία είναι ο πολύ χρόνος εργασίας!
Όλα αυτά- ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούμε, οι υποσχέσεις για συναντήσεις που δεν θα γίνουν ποτέ, γιατί άλλωστε, αφού βρε αδερφέ επικοινωνούμε μέσω fb, skype, msn etc etc... τι το θέλουμε το τετ-α-τετ κι άλλωστε είπαμε, δεν προλαβαίνουμε! - μου θυμίζουν μια χαριτωμένη κομεντί της καλής εποχής του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου -ενδιαφέρον όρος με ...ασαφή όρια!- , την ταινία Denise calls up .

Στην ταινία αυτή μια ομάδα Νεοϋορκέζων όλο τηλεφωνιέται ή συνεννοείται μέσω φαξ -τότε δεν υπήρχε fb, ο Mark Zuckerberg ήταν μόλις 12 ετών!!!-, δίνει υποσχέσεις για συναντήσεις....τηλεφωνικώς κι όλο τις αναβάλλει..... τηλεφωνικώς!!!

Είναι χαρακτηριστική η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας όπου μία εκ των πρωταγωνιστών μαζεύει τα απομεινάρια ενός πάρτυ που δεν έγινε ποτέ διότι απλά δεν εμφανίστηκε κανείς ενώ συγχρόνως την βλέπουμε να δέχεται τηλεφωνήματα συγγνώμης από όσους δεν παρευρέθηκαν -δηλαδή όλους- και φυσικά να ανταλλάσσονται υποσχέσεις για κατ'ιδίαν συναντήσεις που δεν θα γίνουν ποτέ.
Στην ταινία επιτυγχάνεται προξενιό τηλεφωνικώς, sex με τον ίδιο τρόπο, μοιραίο ατύχημα -εκείνη την εποχή δεν είχαν εφευρεθεί τα hands free!!- , συνεννόηση για κηδεία στην οποία.....δεν εμφανίζεται κανείς. Στο τέλος υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας κυρίως χάρη στην ιδιόρρυθμη Denise του τίτλου!

Συμπαθέστατη σάτιρα με έξυπνους διαλόγους που παραδόξως μετά από 16 χρόνια είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Μπορεί να άλλαξαν ή και να εκσυγχρονίστηκαν τα μέσα αλλά η μανία για εξ αποστάσεως επικοινωνία καλά επικρατεί! Αποφεύγουμε τα τετ-α-τετ κι η ερώτηση : ''Πότε θα συναντηθούμε;'' συνεχίζει να πλανάται!

Υ.Γ.: Δυστυχώς δεν θυμάμαι με ποιο τίτλο είχε κυκλοφορήσει η ταινία στην Ελλάδα. Αν κανείς θυμάται, ας μου το υπενθυμίσει!

Δείτε εδώ το trailer της ταινίας!

George Clooney & Cary Grant: "άτυχοι" ή ...όχι και τόσο ταλαντούχοι; !!!

2011-09-19T22:49:00.002+03:00

Σήμερα έβαλα θέμα διαφωνιών και αντεγκλήσεων! Και αυτό με αφορμή ένα κείμενο της Χρυσούλας Παπαϊωάννου στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία όπου γράφοντας για την καινούργια ταινία του συμπατριώτη μας Alexander Payne: "The Descedants" σημειώνει ότι ο πρωταγωνιστής της George Clooney μάλλον θα είναι υποψήφιος για το Όσκαρ α΄ αντρικού ρόλου αλλά όπως γράφει το περιοδικό "Χόλυγουντ ρεπόρτερ" μπορεί και πάλι να μην το πάρει γιατί κουβαλάει την κατάρα του ...Κάρυ Γκράντ που δεν έπαιρνε εύσημα για την ερμηνεία του εξαιτίας του ωραίου παρουσιαστικού του. Κάτι που εγώ δεν το πολυπιστεύω γιατί απλά θεωρώ τους εν λόγω ηθοποιούς όχι και τόσο πολύ ταλαντούχους και αντάξιους της φήμης που τους συνοδεύει. Παραθέτοντας μάλιστα και ως επιχείρημα του ισχυρισμού μου τις περιπτώσεις δυο άλλων ωραίων ηθοποιών που πήραν εύσημα και διακρίσεις: του Richard Burton δηλαδή και του Sean Connery.

Εσείς τι λέτε; Μήπως τα παραλέω;

H καλύτερη σκηνή τέλους του ελληνικού κινηματογράφου!!!

2011-09-12T20:25:00.002+03:00

Βρήκα τελικά αυτή την εκπληκτική σκηνή από την ταινία "Ο Φόβος" του Κώστα Μανουσάκη (http://therearwindowproject.blogspot.com/2010/11/blog-post_05.html)

και σας την παραθέτω:

Μπράβο σας κυρία Campion!!!

2011-09-07T00:40:00.006+03:00

Με το Bright Star η πολύ καλή σκηνοθέτις Jane Campion απέδειξε αν μη τι άλλο ότι διαθέτει ...μαγκιά! Γιατί σε μια εποχή αντιποιητική και άκρως υλιστική, έρχεται να γυρίσει μια ταινία με έντονα στοιχεία ρομαντισμού όπου με μια πολύ καλή σκηνοθεσία αναδεικνύει ένα πραγματικό γεγονός του 19ου αιώνα: τον παθιασμένο και άκρως πλατωνικό έρωτα του μεγάλου Βρετανού ποιητή -πέθανε σε ηλικία 25 χρόνων-John Keats με την νεαρή Fanny Brawne. Και δεν είναι τόσο το στοιχείο αυτού του ρομαντικού έρωτα που με εντυπωσίασε όσο το ό,τι η ταινία είναι πλημμυρισμένη από την ποίηση του πρόωρα χαμένου αυτού ποιητή. Την ποίηση, αυτή την μεγάλη την κορυφαία μορφή της λογοτεχνίας, που τα τελευταία χρόνια όλο και χάνεται από το προσκήνιο. Αλλά το "ψητό" σας το φυλάω στο τέλος: η ταινία μπόρεσε να γυριστεί γιατί παραγωγός της είναι το κρατικό BBC κάτι που λέει πολλά για μας εδώ που έχουμε πάρει φόρα και λέμε όλα στους ιδιώτες! Ποιος ιδιώτης θα έβαζε χρήματα για να χρηματοδοτήσει αυτή την ταινία;

Ένα έντονα ...σινεφιλικό βιβλίο!!!

2011-08-09T01:27:00.000+03:00

Και μιλάμε βέβαια για "Τα Φορτηγά και άλλες ιστορίες" της αφεντιάς μας που αφού εξαντλήθηκε επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ

Ξαναείδα το Mulholland Drive!!!

2011-07-24T11:06:00.004+03:00

Είδα για τέταρτη φορά το Mulholand Drive και γοητεύτηκα ακόμη πιο πολύ από αυτή την παράξενη ταινία. Και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ό,τι αφήνομαι και με συνεπαίρνει η ιδιαίτερη γοητεία που εκπέμπει αυτό το έργο της 7ης τέχνης χωρίς να προσπαθώ να γεφυρώσω και να εξηγήσω όλα τα κενά της ιστορίας του.
Η σκηνοθετική και τεχνική αρτιότητα της ταινίας μαζί με τις εκπληκτικές ερμηνείες της Naomi Watts και της Laura Harring όπως και η άκρως χιτσκοκική της εισαγωγή -ο μεγάλος μαιτρ της αγωνίας έλεγε ότι η βασική του αρχή είναι το ό,τι περπατάει κάποιος στο πεζοδρόμιο διαβάζοντας την εφημερίδα χωρίς να βλέπει την ανοιχτή σχάρα του υπονόμου που τη βλέπουν όμως οι θεατές, όπως βλέπουν και στην περίπτωση μας την κοπέλα που μπαίνει στο άγνωστο σπίτι χωρίς να το ξέρει αυτό η ιδιοκτήτρια που γυρνάει να πάρει κάτι ούτε και η ανιψιά της που καταφθάνει μετά- αιχμαλωτίζουν από την αρχή τον θεατή και τον καθηλώνουν μέχρι το τέλος χωρίς να διαθέτει το έργο τη δομή του κλασικού θρίλερ με τη λογική επαγωγή και εξέλιξη.
Πιστεύω δε ότι αυτός ο περίεργος τύπος με το πλούσιο μαλλί που ακούει στο όνομα David Lynch, με την ταινία του αυτή ίσως να άφησε για την 7η Τέχνη μια μοναδική παρακαταθήκη που μπορεί να μείνει δυσερμήνευτη και αξεπέραστη μέσα στο χρόνο! Όπως άφησε στη ζωγραφική ο Ντα Βίντσι το αινιγματικό χαμόγελο της Τζιοκόντα, στη μουσική ο Ραχμάνινοφ τα κομμάτια για πιάνο, στη λογοτεχνία ο Τζόις τον Οδυσσέα και στο θέατρο ο Μπέκετ το Περιμένοντας τον Γκοντό.

Ανέστης Βλάχος: Μια ξεχωριστή περίπτωση της ελληνικής οθόνης!!!

2011-07-03T19:03:00.002+03:00

Ο Ανέστης Βλάχος πήρε μέρος σε πάμπολλες ταινίες της εγχώριας παραγωγής, υποδυόμενος συνήθως δεύτερους ρόλους. Υπήρξαν και δυο ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε. Η μία ήταν Ο Φόβος (1966) του Κώστα Μανουσάκη και στην οποία το rw έχει κάνει ειδική ανάρτηση στην ενότητα: "Ξεχασμένα Διαμάντια".

Και η άλλη ήταν το "Κιέριον" (1968) του Δήμου Θέου μια αρκετά πρωτοποριακή για την εποχή της ταινία που καταπιανόταν με τη δολοφονία του δημοσιγράφου Πολκ από το παρακράτος λίγο πριν το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Προικισμένος με τη μεγάλη στόφα των ηθοποιών που "έγραφαν" στο πανί, μια κινηματογραφόφατσα που έμπαινε πάντα στο πετσί του ρόλου του, είχε την τύχη να προσεχθεί και να επιλεγεί από τους πιο σημαντικούς και διορατικούς σκηνοθέτες μας και να συνδέσει την παρουσία του στην οθόνη με τις καλύτερες ταινίες της ελληνικής παραγωγής.

Αρκεί να αναφέρω ότι έχει πάρει μέρος σε όλες σχεδόν τις πρωτοποριακές ταινίες του Νίκου Κούνδουρου:

Ο Δράκος (1956)
Οι Παράνομοι (1958)
Το Ποτάμι (1959)
Μικρές Αφροδίτες (1963)

Στην πολύ σημαντική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη:

Το Κορίτσι Με Τα Μαύρα (1956)

Και τέλος θέλω να κάνω μνεία για την αριστουργηματική ερμηνεία του στην εκπληκτική ταινία του Πάνου Γλυκοφρύδη:

Με Τη Λάμψη Στα Μάτια (1966), όπου σε έναν δύσκολο και άκρως θεατρικό ρόλο απέναντι στον Γ. Φούντα και στον Γ. Φέρτη, δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής τέχνης.

Η Ρώμη σε 9....και 3/3 ταινίες!

2011-06-14T18:24:00.000+03:00

Μετά τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Παρίσι, σειρά έχει τώρα η Ρώμη στο αφιέρωμα μας ''Οι πόλεις στον κινηματογράφο''. Η Αιώνια Πόλη (μεγάλη αδυναμία της γράφουσας) αποτέλεσε το σκηνικό για διάσημες ταινίες που άφησαν εποχή κυρίως τη δεκαετία του 50 κι 60. Κάποιες από αυτές θα αναφερθούν και σήμερα.

1. Roma citta aperta
Με τη λήξη του πολέμου ο Ρομπέρτο Ροσσελίνι ξεκίνησε την ''Τριλογία του πολέμου'' (ή και ''Τριλογία του Νεορεαλισμού'') με αυτήν την ταινία. Και μιλά φυσικά γι' αυτόν σε μια δύσκολη ιστορική στιγμή για τους Ιταλούς, όταν οι πρώην σύμμαχοι Γερμανοί έγιναν κατακτητές.

2. Ο κλέφτης των ποδηλάτων . Αν ο Ροσσελίνι ήταν ο πρωτεργάτης του νεορεαλισμού, ο Βιττόριο ντε Σίκα με αυτήν την ταινία έφερε το κινηματογραφικό αυτό είδος στο απόγειο του.

3. Κι από τον νεορεαλισμό στην commedia. Ένας Αμερικανός στη Ρώμη . Μια σπαρταριστή κωμωδία με τον Αλμπέρτο Σόρντι όπου σατιρίζεται η εμμονή των νέων Ιταλών να υιοθετήσουν τον αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Ο Νάντο μαθαίνει the american way of life βλέποντας με πάθος αμερικάνικες ταινίες!

4. Η κορυφαία ταινία της commedia all'italiana είναι μάλλον η I soliti ignoti (ε.τ. Ο κλέψας του κλέψαντος) . Η αφρόκρεμα του ιταλικού κινηματογράφου Μαστρογιάννι, Γκάσμαν , Τοτό στήνουν την πιο αστεία -κι εν τέλει...πιο νόστιμη- ληστεία στη Ρώμη!

5. Μια επιστροφή στον νεορεαλισμό alla Pasolini όμως, του οποίου η κινηματογραφική ματιά διέφερε από εκείνη άλλων σκηνοθετών του είδους. Mamma Roma με μια εκπληκτική Άννα Μανιάνι και μερικές αξέχαστες σκηνές όπως εκείνες που περπατά στο δρόμο κι οι συμπορευόμενοι της εναλλάσσονται, τα βασανιστήρια του Εττόρε , η τελική σκηνή όπου από το παράθυρο η τραγική Μάμα κοιτάζει τον τρούλο του Αγίου Πέτρου.

6. Και τώρα έχουν σειρά δύο εμβληματικές ταινίες που ταυτίστηκαν όσο καμία άλλη με την πόλη της Ρώμης. La dolce vita του μοναδικού Federico Fellini. Όλοι θα θυμάστε την περίφημη σκηνή με την πληθωρική Anita Ekberg να πλατσουρίζει στη Fontana di Trevi !

7. Και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι Διακοπές στη Ρώμη , με τους υπέροχους Audrey Hepburn & Gregory Peck!

8. Φαντάζομαι ότι η Ρώμη είναι μια πόλη που λατρεύουν οι αρχιτέκτονες. Κάτι θα ήξερε ο Peter Greenaway όταν σκηνοθετούσε την υπέροχη ταινία του The belly of an architect , διανθισμένη με την υποβλητική μουσική του Wim Mertens.

9. Προσωπική αδυναμία της γράφουσας η επόμενη ταινία. Και παρότι είναι γυρισμένη σε ένα συγκρότημα κτηρίων κι η πόλη της Ρώμης δεν φαίνεται πουθενά, εν τούτοις οι ήχοι του συμβάντος που έχει ξεσηκώσει την πόλη (ο Χίτλερ επισκέπτεται τη Μουσολινική Ρώμη) καταφτάνουν μέσα από το ράδιο, ενώ η Σοφία Λόρεν κι ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι ζουν Μια ξεχωριστή μέρα.

10. Το αφιέρωμα μας στη Ρώμη θα κλείσει με αποσπάσματα από 3 σπονδυλωτές ταινίες, όπου τα συγκεκριμένα επεισόδια εξελίσσονται στην... Αιώνια Πόλη!

Α. Χθες, σήμερα, αύριο. Στην τελευταία ιστορία αυτής της σπονδυλωτής ταινίας του Vittorio de Sica, η Σοφία Λόρεν ξελογιάζει το νεαρό γειτονόπουλο που προορίζεται για παπάς. Κάτω από τη βεράντα των σπιτιών τους απλώνεται η Piazza Navona.

B. Night on Earth του Jim Jarmusch και δεν χωρά αμφιβολία ότι η πιο σπαρταριστή ιστορία είναι εκείνη της Ρώμης με ταξιτζή τον απολαυστικότατο Roberto Benigni.

Γ. Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείψει το πρώτο μέρος της σπονδυλωτής ταινίας του Ρωμαίου σκηνοθέτη Nanni Moretti, ''Caro diario'' , όπου ο σκηνοθέτης περιφέρεται αυγουστιάτικα με τη βέσπα του σε μια άδεια Ρώμη και μας ξεναγεί στα αγαπημένα του (κι όχι μόνο) μέρη της πόλης!

Το Παρίσι σε 10 ταινίες

2011-05-26T15:46:00.000+03:00

Μετά τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο , σειρά έχει το Παρίσι στο μικρό μας αφιέρωμα ''Οι πόλεις σε ταινίες''.
Το Παρίσι αποδεικνύεται η πιο δύσκολη ανάρτηση μέχρι στιγμής. Τρομερά κινηματογραφική πόλη, άπειρες οι ταινίες που έχουν γυριστεί στους δρόμους και τις περίφημες συνοικίες της, δύσκολο, πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς μόνο 10 ταινίες! Προφανώς ο κατάλογος μου - ο οποίος βασίζεται σε καθαρά προσωπικά κριτήρια- είναι ελλιπής, περιμένω όμως από εσάς να συμπληρώσετε.
On y va!

Θα ξεκινήσω με δύο πάρα πολύ αγαπημένες μου ταινίες όπου πρωταγωνιστούν παιδιά!

1. ''Le ballon rouge'' (Το κόκκινο μπαλόνι'') . Μια πανέμορφη μικρού (;) μήκους ταινία που εξιστορεί την φιλία ενός αγοριού με...ένα κόκκινο μπαλόνι! Συγκινητική!

2. ''Zazie dans le metro'' (''Η Ζαζί στο μετρό'') Όσο κι αν φαίνεται περίεργο η χαριτωμένη αυτή ταινία έχει την υπογραφή του σπουδαίου Λουί Μαλ! Η ζωηρή αλλά γλυκύτατη Ζαζί , αναστατώνει τους πάντες όταν αποφασίζει να το σκάσει από το σπίτι του θείου της και να εξερευνήσει την πόλη μόνη της!

3. Μια ταινία που σημάδεψε κατά κάποιον τρόπο την εφηβεία μου είναι το περίφημο ''A bout de souffle'' (Με κομμένη την ανάσα) του πατέρα (;) του κινήματος της Nouvelle Vague , Jean Luc Godard.
Η ταινία διαθέτει μια από τις πιο όμορφες σκηνές, με την εξαιρετικά εύθραυστη Jean Seberg , να γυρνά στους δρόμους του Παρισιού πουλώντας την International Herald Tribune.

4. Και μια κι είμαστε στη Nouvelle Vague , πώς να μην τιμήσουμε έναν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες τον Francois Truffaut , με την σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία του ''Les quatre cents coups'' (Τα 400 χτυπήματα)

5. Μια από τις αγαπημένες μου κομεντί που είναι γυρισμένες στο Παρίσι και συγκεκριμένα στην συνοικία Marais, δεν είναι άλλη από τη Les aventures de Rabbi Jacob με τον εξωφρενικά αστείο και μοναδικό Louis de Funes!

6. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο γαλλική, πιο παριζιάνικη ταινία από το Un coeur en hiver (Μια καρδιά το χειμώνα) . Βασανισμένοι έρωτες a la francaise (σε θέλω, με θέλεις, γιατί σε θέλω; γιατί με θέλεις; δε σε θέλω πια...) κι οι πρωταγωνιστές μπαινοβγαίνουν στα bistrot της πόλης!

7. Δύο γοητευτικοί πρωταγωνιστές , ένα συναρπαστικό Παρίσι κι ένα πανέξυπνο σενάριο! Τι άλλο θέλει κανείς!
Charade με μια κλασική σκηνή σε υπαίθριο κουκλοθέατρο (τα περίφημα guignolet) κάπου στο Παρίσι!

8. Και τώρα, ρομαντικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!! Όσοι πάθατε παράκρουση με το Before sunrise (το οποίο γυρίστηκε στη Βιέννη), είμαι σίγουρη ότι ενθουσιαστήκατε με την κατά κάποιον τρόπο συνέχεια της ταινίας το Before Sunset , το οποίο φυσικά είναι γυρισμένο στο Παρίσι!

Θα κλείσω το μικρό αυτό αφιέρωμα με δύο ταινίες που έχουν κοινό παρονομαστή τον πρωταγωνιστή της μιας που ήταν σκηνοθέτης της άλλης : Από τη μια ένα Παρίσι -κυρίως τα προάστια του- που κοχλάζει, που ξεχειλίζει απόγνωση και μίσος (η ταινία εδώ που τα λέμε υπήρξε προφητική ). Κι από την άλλη ένα Παρίσι γοητευτικό, γλυκό και παραμυθένιο. Διαλέγετε και παίρνετε

9. La haine (Το Μίσος)

10. Και φυσικά η γνωστή και μη εξαιρετέα Amelie!

Το Λονδίνο σε 10 ταινίες

2011-05-12T09:48:00.000+03:00

Σκέφτηκα να συνεχίσω το αφιέρωμα σε διάφορες πόλεις μέσα από ταινίες που έχουν γυριστεί σε αυτές. Αφού ξεκινήσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση με την Νέα Υόρκη, αυτή τη φορά θα περάσουμε τον Ατλαντικό και θα προσγειωθούμε στο Λονδίνο- την πρώτη από τις 3 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που θα εντάξω στο αφιέρωμα.

O Charles Dickens είναι ο συγγραφέας που ταυτίστηκε με το βικτωριανό Λονδίνο. Πολλά βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Προσωπική προτίμηση, κάτι κλασικό:

1. Great expectations , ταινία του μεγάλου Βρετανού σκηνοθέτη, David Lean, γυρισμένη το 1946.

Ο Πιπ μόλις έφθασε στο Λονδίνο...προσδοκώντας πολλά!

2. Στην ταινία που μόλις αναφέραμε έπαιζε κι ο Alec Guinness, ηθοποιός που συνέδεσε το όνομα του με τις ταινίες των περίφημων Ealing Studios. Θα διαλέξω μόνο μία από αυτές, με μεγάλη δυσκολία βέβαια γιατί είμαι φαν των ταινιών αυτών!
Passport to Pimlico . Η αγγλική κωμωδία στα καλύτερα της!

Check point...Pimlico!

3. Οι κωμωδίες όπως αυτές που ξεπήδησαν από τα Ealing Studios άνθισαν τη δεκαετία του 50. Στην επόμενη δεκαετία, εκείνη του 60 άνθισε το Swinging London! Έχω όχι μία, αλλά 3 χαρακτηριστικές ταινίες της εποχής εκείνης.
Πρώτα απ'όλα το The knack...and how to get it! . Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας, είναι εκείνη που οι 3 πρωταγωνιστές μετακινούν ένα κρεβάτι σέρνοντας το στους δρόμους του Λονδίνου!

4. Επόμενη ταινία από το Swinging London, είναι το Darling με την πανέμορφη Julie Christie κι έναν από τους πολύ αγαπημένους μου Άγγλους ηθοποιούς, τον Dirk Bogarde.

5. Άλλος Άγγλος ηθοποιός στον οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία και τυγχάνει να είναι Λονδρέζος, είναι ο Michael Caine. Η ταινία που τον έκανε διάσημο είναι η
The Ipcress file στην οποία υποδύεται τον πολύ cool και γκουρμέ, πράκτορα Harry Palmer.

Μεγάλε! Ο πιο cool cockney ever!

Πηγαίνοντας στη δεκαετία του 70 θα αποτιμήσουμε ένα μικρό φόρο τιμής στον μετρ του τρόμου, τον Μέγα Χίτσκοκ, ο οποίος ήταν Λονδρέζος! Η τελευταία ταινία που γύρισε στην πατρίδα του , το:
6. Frenzy διαδραματίζεται στην καρδιά της πόλης στο Covent Garden και το Soho.

Στη λαχαναγορά του Λονδίνου ξέσπασε...φρενίτιδα!

Τη δεκαετία του 80 τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά πια στην Μ.Βρετανία. Η πολιτική της Σιδηράς Κυρίας Θάτσερ φέρνει κοινωνική αναταραχή , ταραχές αλλά και πνευματική αφύπνιση ιδιαίτερα από τη μεριά των σκηνοθετών. Χαρακτηριστική ταινία όχι μόνο της εποχής αλλά και του Λονδίνου των 80es το
7. My beautiful laundrette του Stephen Frears, έναν σκηνοθέτη τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα.

Αγάπα με αν τολμάς...

Από τη δεκαετία του 90 θα διαλέξω μια ταινία αγαπημένη.
8. Wonderland του πολύ ιδιαίτερου σκηνοθέτη Michael Winterbottom. Οι δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις σε μια πόλη που μοιάζει να είναι το ιδανικό σκηνικό για ασυννενοησία, αποξένωση, μοναξιά, κατεστραμμένα όνειρα, αλλά μια μικρή αχτίδα ελπίδας υπάρχει και φωτίζει το Gloomy London και τους κατοίκους της. Φανερά επηρεασμένος ο σκηνοθέτης από τον συνονόματο του Mike Leigh.
Η ταινία του Winterbottom διαθέτει και την καταπληκτική μουσική του Michael Nyman. Πάρτε μια ιδέα:

Νομίζω ότι είναι από τα ωραιότερα μουσικά θέματα για ταινία που έχω ακούσει.

Στις μέρες μας πια κυριαρχούν ταινίες όπως ''Four weddings and a funeral'', ''Notting Hill'', ''Bridget Jones Diary'' , ''About a boy'' κλπ. Από όλες αυτές θα διαλέξω
9 .Love actually διότι την έχω δει άπειρες φορές, είναι μια ταινία που μου φτιάχνει το κέφι και κυρίως, το Λονδίνο είναι κουκλάρα όταν φορά τα χριστουγεννιάτικα!

O Hugh Grant ως πρωθυπουργός της Μ.Βρετανίας! Φίλε, πέρνα κι από τα μέρη μας μπας και δούμε άσπρη μέρα!
Κι αν δεν δούμε άσπρη μέρα, τουλάχιστον θα έχουμε κούκλο πρωθυπουργό! Έλα εσύ κι ας χρεοκοπήσουμε!!!

Τέλος θα κλείσω με το απόλυτο λονδρέζικο μιούζικαλ και μια από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες παιδιόθεν.
10 Mary Poppins !

Επίλογος. Δεν αναφέρθηκα καθόλου σε χαρακτηριστικές φιγούρες της πόλης όπως τον Sherlock Holmes ή τον ...Jack the ripper. Έχουν γυριστεί τόσες ταινίες με τον μεν και τον δε, που ποια να πρωτοδιαλέξει κανείς!
Ο σκηνοθέτης που μου έδωσε την αφορμή να ξεκινήσω αυτό το αφιέρωμα στις πόλεις, δεν είναι άλλος από τον Woody Allen ο οποίος έχει γυρίσει ούτε λίγο ούτε πολύ 4 ταινίες στο Λονδίνο! ''Matchpoint'', ''Cassandra's dream'' , ''Scoop'' & ''You'll meet a tall dark stranger''. Παραδόξως -και για ανεξήγητο λόγο- οι ταινίες αυτές δεν είναι αρεστές στους Βρετανούς, ο κριτικός της Guardian μάλιστα, τις χαρακτηρίζει...awful! Να φανταστείτε ότι το Scoop δεν έχει βρει ακόμη διανομή στη Βρετανία! Χθες στις Κάννες, παίχτηκε η νέα ταινία του Woody η οποία άρεσε πολύ στο εν λόγω Άγγλο κριτικό! Παρεμπιπτόντως, η νέα ταινία του Woody διαδραματίζεται στο Παρίσι, κι εκεί θα βρεθούμε στη συνέχεια του αφιερώματος!

Η Νέα Υόρκη σε 10 ταινίες.

2011-05-06T18:34:00.000+03:00

Η Νέα Υόρκη είναι η απόλυτη κινηματογραφική πόλη γι'αυτό κι έχει υπάρξει το σκηνικό σπουδαίων κι αξέχαστων ταινιών. Στη σημερινή ανάρτηση προσπάθησα να αναφερθώ σε 10 χαρακτηριστικές ταινίες που έχουν γυριστεί εκεί. Για να διευκολύνω κάπως τα πράγματα εξαίρεσα εκτάκτως τις ταινίες του Woody Allen -για ευνόητους λόγους, θα μπορούσε να ήταν η ανάρτηση μόνο με ταινίες του!! Κι εξαίρεσα ταινίες καταστροφής. Δεν έχω ιδέα γιατί...!

1. Shadows (Σκιές) του Τζων Κασσαβέτη. Η, για πολλούς, πρώτη ανεξάρτητη ταινία του Αμερικάνικου κινηματογράφου. Οι ήρωες μπαινοβγαίνουν σε jazz clubs, βολτάρουν στο Central park και το MoMA, πάντα σε ασπρόμαυρο φόντο.

2. Μιας κι αναφέραμε τον Τζων Κασσαβέτη , ας τον θυμηθούμε να πρωταγωνιστεί στη θρυλική ταινία Rosemary's baby. Πολλά, σκοτεινά και διαβολικά τα μυστήρια που κρύβει το κτήριο Ντακότα το οποίο δεσπόζει στην 72η οδό της πόλης.

3. Η Νέα Υόρκη υπήρξε η πόλη στην οποία γυρίστηκαν εξαιρετικές και μοναδικές αστυνομικές ταινίες.
Στη μνήμη του σημαντικού σκηνοθέτη Sidney Lumet ας θυμηθούμε τον Serpico , με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Νεοϋορκέζου Al Pacino - και μην ξεχνάμε την πανέμορφη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

4. Προσωπικά, η αγαπημένη μου νεοϋοκέζικη αστυνομική ταινία είναι η, The french connection του William Friedkin με εκείνη την απίστευτη σκηνή καταδίωξης όπου ο Gene Hackman δεν αφήνει τίποτα όρθιο!

5. Δεν χωρά αμφιβολία ότι το απόλυτο NewYork musical είναι το West side story. Ε, χμμμ, έχω να σας εξομολογηθώ το εξής -κι ελπίζω να με συγχωρήσετε και να μην στιγματιστώ ως σινεφίλ: Δεν το έχω δει ποτέ ολόκληρο!!

6. New York χωρίς τον Martin δε γίνεται! Αγαπώ πολύ τους ''Κακόφημους δρόμους'' αλλά ο Ταξιτζής παραμένει η πιο εμβληματική ταινία του Νεοϋορκέζου σκηνοθέτη.

7. Πιο πρόσφατες ταινίες όπως το You've got mail . Γλυκανάλατη ταινία (την οποία, κατά τ'άλλα, η γράφουσα έχει δει μερικές δεκάδες φορές!!!), όμως δεν χορταίνεις να βλέπεις τη Νέα Υόρκη στα καλύτερα της.

8. As good as it gets Το Μανχάτταν του ιδιότροπου συγγραφέα Μέλβιλ Γιούνταλ συναντά το Μπρούκλιν της ευαίσθητης αλλά δυναμικής σερβιτόρας Κάρολ.

Και τώρα δύο ταινίες, οι οποίες μας άφησαν παρακαταθήκη δύο αξέχαστες σκηνές γυρισμένες στη Νέα Υόρκη!

9. Εννοείται η ταινία The seven year itch (για να βάλουμε κι έναν Billy Wider) με την περίφημη σκηνή όπου ο αέρας από το μετρό σηκώνει το φουστάνι της Marilyn

κι η δική μου No. 2 all time favourite σκηνή στη Νέα Υόρκη: Η εναρκτήρια σεκάνς του Breakfast at Tiffany's , όπου η υπέροχη Holly Gollightly, σε μια άδεια πόλη, με καφέ και κρουασάν στο χέρι και φορώντας ένα υπέροχο φόρεμα , κοιτάζει την βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου Tiffany's. Classic!

Ας κλείσουμε με το πολύ όμορφο τραγούδι που ακουγόταν στην ταινία Midnight cowboy γυρισμένη κι αυτή στη Νέα Υόρκη. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν ο Dustin Hoffman κι ο Jon Voight.

Τώρα που ανέφερα τον Dustin, τον θυμάστε στο Marathon man να τρέχει σαν παλαβός στο Central Park;;;;!

Θανάσης Βέγγος: Ας πούμε τη μεγάλη κουβέντα!!!

2011-04-29T14:23:00.002+03:00

Εγώ πιστεύω ότι αν ο προικισμένος μας αυτός ηθοποιός είχε την τύχη να γεννηθεί μέσα σε ένα αγγλόφωνο ή γαλλόφωνο περιβάλλον θα μιλάγαμε σήμερα για ένα ανάστημα του παγκόσμιου κινηματογραφικού στερεώματος ανάλογο με αυτό του Σαρλώ.

Και δεν πιάνω το θέμα μόνο από την αριθμητική του πλευρά: το ότι δηλαδή σε ολόκληρη την καριέρα του αυτό το κινηματογραφικό φαινόμενο είχε την ατυχία να απευθύνεται σε ένα κοινό όσο μια γειτονιά της Νέας Υόρκης αλλά και από την πλευρά της ποιοτικής αξιοποίησης του που θα τύχαινε σε μια κινηματογραφικά ανεπτυγμένη Χώρα όπως η Αμερική η Αγγλία και η Γαλλία.
Γιατί κακά τα ψέμματα όλοι γνωρίζουμε ότι ο Θανάσης Βέγγος είτε
έπαιζε σε ταινία άλλου σκηνοθέτη είτε σε κάποια που τη σκηνοθετούσε ο ίδιος, δεν χώραγε με τίποτα σε καλούπια! Ένα εκρηκτικό μείγμα κίνησης και λόγου που είχε μέσα του δεν τον άφηνε ποτέ να σταθεί στα σεναριακά στερεότυπα του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου της εποχής και διαρκώς αυτοσχεδίαζε.

Άπειρες οι αφηγήσεις συνεργατών του, τεχνικών και σκηνοθετών που μιλάνε για τους απίθανους αυτοσχεδιασμούς του την ώρα των γυρισμάτων. Όλα αυτά τα τινάγματα γιακάδων και οι τακτοποιήσεις γραβατών των συμπρωταγωνιστών του είναι δικά του και της στιγμής γιατί δεν μπορούσε να κρατηθεί σε ακινησία. Μια φορά που έπρεπε να περιμένει στο ακουστικό του τηλεφώνου ξεβίδωσε την κάψα της ομιλίας και τη φύσηξε να την καθαρίσει. Αυτό το αέναο τρεχαλητό και η εκπληκτική κίνηση του κορμιού του δεν είχανε τέλος.

Φανταστείτε να έμπαιναν όλα αυτά κάτω από μια καλομελετημένη σεναριακή υποστήριξη και ισχυρή σκηνοθετική καθοδήγηση και πόσο θα έλαμπε όλο αυτό το εκρηκτικό υποκριτικό ταλέντο που διαθέτει.

Δεν ξέρω μήπως και εγώ τα παραλέω λόγω αδυναμίας στον συγκεκριμένο ηθοποιό γι' αυτό θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω και τη δική σας γνώμη.

3 Μαΐου 2011: Ο Θανάσης Βέγγος πέθανε! Η φυσική του παρουσία θα μας λείψει αλλά η κινηματογραφική του θα είναι ζωντανή και παρούσα για πολλά πολλά χρόνια ακόμη, γιατί οι μεγάλοι ηθοποιοί, μόνοι αυτοί από όλους τους καλλιτέχνες, έχουν αυτό το προνόμιο έναντι της λήθης και του θανάτου.

Life of Brian

2011-04-18T22:37:00.000+03:00

Αν έχετε ήδη βαρεθεί το υποτιθέμενα βαρύ κλίμα των ημερών -λόγω των θρησκευτικών γεγονότων που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή- , αν βαρεθήκατε να ακούτε ψαλμωδίες και διάφορους επίδοξους Γαϊτάνους , αν πάλι βαρεθήκατε να βλέπετε στην τηλεόραση για 1000η φορά τον ''Ιησού από τη Ναζαρέτ'' του Τζεφιρέλλι , για 800η φορά τον ''Βαραββά'' και για 600η τον ''Χιτώνα'' και πάει λέγοντας , τότε νομίζω ότι έχω τη λύση. Στρωθείτε να δείτε την ''απαγορευμένη'' ταινία των Monty Python ''Life of Brian'' (ελληνικός τίτλος ''Ένας προφήτης, μα τι προφήτης''). Όπου ο Brian ο πρωταγωνιστής της ταινίας μεγαλώνει κι αυτός στη Βηθλεέμ , την ίδια εποχή που μεγαλώνει ο Ιησούς , να όμως που περνιέται κι αυτός για Μεσσίας και τραβάει τα πάνδεινα από τους φανατικούς ''πιστούς'' του , τη μητέρα του αλλά και τους ''ομοϊδεάτες'' του από μια τρομοκρατική οργάνωση στην οποία ατυχώς ανήκει. Οι περιπέτειες του Brian δίνουν την ευκαιρία στους Monty Python να σατυρίσουν τα κακώς κείμενα των θρησκειών όπου οι φανατισμοί οδηγούν σε παρερμηνείες , ακραίες καταστάσεις κι αιρέσεις που δεν αργούν καθόλου να φανούν. Όπως επίσης να τα ''χώσουν'' σε διαφόρων ειδών επιτροπές που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να συνεδριάζουν για να βγάζουν αποφάσεις αλλά από πράξεις ουσίας πιάνουν πάτο.

Η ταινία είναι διανθισμένη με το γνωστό αναρχικό και σουρρεαλιστικό χιούμορ των Monty Python , μοιάζει πλακατζίδικη αλλά όχι , είναι πολύ σοφό το χιούμορ που διαχέεται στην ταινία και ξέρει ακριβώς πού στοχεύει. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία ήταν απαγορευμένη για χρόνια , δεν είναι να απορείς, γιατί αν μη τι άλλο , οι διάφορες θρησκείες έχουν αποδείξει ότι δε διαθέτουν ίχνος χιούμορ. Το ρόλο του Brian είχε αναλάβει ο εκλιπών Graham Chapman ενώ οι υπόλοιποι Monty Python εναλλάσσονται σε ρόλους Εβραίων , Ρωμαίων , πρώην λεπρών , τρομοκρατών και ...μητέρων!

Βέβαια θρυλική και πασίγνωστη είναι η τελική σκηνή της ταινίας όπου όλοι οι εσταυρωμένοι τραγουδούν το πιο αισιόδοξο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ ''Always look on the bright side of life''. Έτσι είναι...Κι όπως λένε κάπου οι στίχοι:

You'll see it's all a show,

Keep'em laughing as you go.

Just remember that the last laugh is on you.

Υ.Γ.: Η ανάρτηση αυτή είχε γραφτεί κι αναρτηθεί πριν 2 χρόνια, σε έτερο μπλογκ της γράφουσας.
Τυχόν σχόλια θα απαντηθούν μετά το Πάσχα. Προς το παρόν όμως....

Καλό Πάσχα!

(My) Manhattan

2011-04-16T09:31:00.002+03:00

Ήρθε κι η σειρά μου να σας αποκαλύψω ποια είναι η κατά Crispy ''Greatest opening scene''. Θα είμαι όμως ειλικρινής. Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη σκηνή ανοίγματος στην ιστορία του κινηματογράφου -και προφανώς δεν είναι- αλλά σίγουρα είναι η πιο αγαπημένη μου.

Είναι η εισαγωγή της ταινίας Manhattan του Woody Allen.

Στην εισαγωγή της ταινίας ακούμε τον Νεοϋορκέζο συγγραφέα Άιζακ (τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Woody Allen) να ψάχνει να βρει τη σωστή εισαγωγή για το νέο του βιβλίο, και στην οποία εισαγωγή περιγράφει την αγάπη του ήρωα για το...Manhattan! Ενώ τον ακούμε να ψάχνει τις σωστές λέξεις και τις σωστές προτάσεις, στην οθόνη βλέπουμε, σε ασπρόμαυρο, πλάνα από τη Νέα Υόρκη ενώ στο βάθος ακούμε την εισαγωγή της ''Γαλάζιας Ραψωδίας'' του George Gershwin. Στην κορύφωση του πασίγνωστου μουσικού κομματιού, η φωνή του Άιζακ δεν ακούγεται πια αλλά στην οθόνη ξεχύνονται εκπληκτικές εικόνες της μοναδικής αυτής πόλης.

The Greatest Opening Scene!!!

2011-04-11T20:22:00.002+03:00

Μπαίνοντας και εγώ στο τριπάκι του συνάδελφου tenta, σας παρουσιάζω τη δική μου εκδοχή για την καλύτερη σκηνή ανοίγματος από όλες τις ταινίες που έχω δει. Βέβαια διαφέρουν λίγο τα κριτήρια μας: τις δύο που έχει βάλει αυτός τις έχει επιλέξει με κριτήριο ενός τρικ του φακού και μια μεγάλη ανατροπή για το θεατή. Εγώ έβαλα άλλο κριτήριο: τη δύναμη της εικόνας που στη μεγάλη οθόνη πολλαπλασιάζεται, βέβαια, γεωμετρικά! (μόνο λυπάμαι που δεν μπόρεσα να τη βρω με ελληνικούς ή αγγλικούς υπότιτλους)

Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα:...απλά αριστούργημα!!!

2011-04-08T11:32:00.010+03:00

Αυτό τον καιρό με τους σεισμούς το τσουνάμι και το κυριώτερο: τη φρίκη του πυρηνικού ολέθρου της Φουκουσίμα, όλη η ανθρωπότητα κοιτάζει με δέος προς την Ιαπωνία οπότε ευνόητο είναι για εμάς εδώ τους ...ψωνισμένους της 7ης τέχνης να τρέχει το μυαλό μας διαρκώς σε ταινίες από αυτή τη Χώρα. Τη Χώρα των μεγάλων και ακατανόητων αντιφάσεων για εμάς τους δυτικούς που από τη μια μεριά βλέπουμε ένα λαό υποταγμένο και υπάκουο, και από την άλλη έναν κινηματογράφο υψηλής τελειότητας. Εγώ λοιπόν αυτές τις μέρες σκέφτομαι μια ταινία του 1983 τη Μπαλάντα του Ναραγιάμα:

Σκηνοθεσία: Shohei Imamura
Σενάριο: Shohei Imamura βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Shichiro Fukazawa
Φωτογραφία: Masao Tochizawa
Μουσική: Shinihiro Ikebe
Ηθοποιοί: Ken Ogata, Sumiko Sakamoto, Tonrei Hidari, Shoichi Ozawa
Story: Σε ένα ορεινό χωριό της Ιαπωνίας υπάρχει ένα παμπάλαιο έθιμο με βάση το οποίο όποιος ηλικιωμένος άνθρωπος έκλεινε το 70ο έτος έπρεπε να μεταφερθεί από τον πρωτότοκο γιο του σε ένα φαράγγι κοντά στην κορυφή του βουνού και να αφεθεί να πεθάνει εκεί για να λιγοστέψουν τα στόματα που έπρεπε να τραφούν. Η Ορίν όμως που κοντεύει να πατήσει την ηλικία αυτή κρατιέται πολύ καλά στην υγεία της και έχει μεγάλη έγνοια για τον πρωτότοκο γιο της που είναι χήρος με τρία παιδιά τα οποία και τα φροντίζει. Κάποια στιγμή μάλιστα ο γιος της παντρεύεται μια χήρα από ένα διπλανό χωριό και τότε η Ορίν για να δείξει ότι δεν θα τρώει πολύ και ότι δεν θα επιβαρύνει την οικογένεια σπάζει τα δόντια της σε μια πέτρα. Όμως οι συχωριανοί επιμένουν ότι πρέπει να εφαρμοστεί το έθιμο και ξεκινάει η διαδικασία.
Παραθέτω και λίγα λόγια από την κριτική που είχε γράψει για την ταινία ο Βασίλης Ραφαηλίδης:
"...Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα είναι το πιο τυπικό γιαπωνέζικο φιλμ που έτυχε να δούμε, διότι σ' αυτό ισορροπούν μ' έναν εντελώς εκπληκτικό τρόπο, παραδοσιακός σιντοϊσμός, με τα άπειρα πνεύματα και την προγονολατρεία του, ο βουδισμός με την καρτερικότητα και τη εσωστρέφεια του και ο κομφουκιανισμός με τις τρομερές και απαράβατες κοινωνικές του προσταγές. Ο κομφουκιανικός νόμος που είναι σκληρός όπως όλοι οι κανόνες του κομφουκιανισμού, εφαρμόζεται ευκολότερα με μια ικανή δόση βουδισμού. Δεν Μπορείς να κάτσεις στο όρος Ναραγιάμα να σε φαν τα όρνια αν δεν ενδοστραφείς τόσο όσο χρειάζεται για να χαθείς στη νιρβάνα. Και δεν μπορείς να υποστείς όλο αυτό το κοινωνικό πλάνο αν δεν πιστεύεις πως θα γίνεις πνεύμα και σαν πρόγονος πλέον θα συνεχίσεις να υπηρετείς την οικογένεια ως καλός και συνεπής σιντοϊστής. Χρειάζεται λοιπόν τρεις θρησκείες για να πεθάνεις ως Ιάπων. Εμείς εδώ πως να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια με μια μόνο θρησκεία.".

Δυο ηθοποιοί φαινόμενα!!!

2011-04-02T11:03:00.008+03:00

Κατ' αρχήν όταν μιλάμε για ηθοποιία νομίζω πως όλοι πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Αμερικάνικη Σχολή έχει ένα προβάδισμα σε αυτό τον τομέα.Οι Αμερικάνοι ηθοποιοί διακρίνονται για τον έντονο επαγγελματισμό τους. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, για να αναφέρω ένα παράδειγμα, όταν χρειάστηκε να υποδυθεί τον πυγμάχο Τζέηκ Λαμότα στο "Οργισμένο Είδωλο", πήρε 30 κιλά βάρος για να είναι στο ρόλο του πιο πειστικός.
Όλη όμως αυτή η ιστορία της αμερικάνικης ηθοποιίας δεν είναι τυχαία, απλά είναι συνέχεια αυτού του οικοδομήματος που λεγόταν Actor's Studio και το οποίο δημιούργησε στις αρχές της δεκαετίας του '50 ο συμπατριώτης μας Ελίας Καζάν. Μια σχολή που έφερε τα πάνω κάτω στην υποκριτική τέχνη. Αρκεί να θυμηθούμε το τελείως επαναστατικό παίξιμο για εκείνη την εποχή των πρώτων μαθητών της: Μάρλον Μπράντο, Τζαίημς Ντην, Νάταλι Γουντ, Μοντγκόμερυ Κλιφτ, Λη Ρέμινγκ, Ροντ Σταϊγκερ, Γουώρεν Μπήτυ, Ρίτσαντ Γουίντμαρκ, Κάρλ Μάντεν και πολλών άλλων.
Και πάνω στα αχνάρια αυτών πάτησαν μετά όλοι οι νεώτεροι και σ'αυτούς οι ακόμα νεώτεροι κ.ο.κ. Πόσες φορές δεν έχει πει ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ότι όταν παίζει έχει πάντα μπροστά του τον Μάρλον Μπράντο, όπως και ο Αλ Πατσίνο το ίδιο για τον Μοντγκόμερυ Κλιφτ.
Τα τελευταία χρόνια όμως έχουν εμφανιστεί δυο ηθοποιοί με ένα κοινό σημείο- και από τις φωτογραφίες θα έχετε καταλάβει ότι μιλάω για τον Φίλιπ Σέϊμουρ Χόφμαν και τη Νικόλ Κίντμαν- που κατά τη γνώμη μου τους κάνει να αποτελούν μια τελείως ξεχωριστή περίπτωση για την υποκριτική τέχνη: το παίξιμο τους είναι τόσο εντυπωσιακά διαφορετικό από ρόλο σε ρόλο και οι μεταμορφώσεις τους τόσο δραματικές που ώρες-ώρες νομίζεις ότι πρόκειται για άλλους ανθρώπους.
Και τι θέλω να πω; Όλοι οι ηθοποιοί ακόμη και οι πιο μεγάλοι όσο τέλεια και αν υποδυθούν ένα ρόλο, αφήνουν πάντα να βγαίνει μια αύρα του εαυτού τους και των στοιχείων που τον απαρτίζουν. Εγώ, εδώ και πολλά χρόνια, είμαι φαν του Αλ Πατσίνο και τον θεωρώ ως τον υπ' αριθμόν 1 ηθοποιό. Πλην όμως, σε όλους τους ρόλους του όσο διαφορετικοί και αν είναι αυτοί, νιώθω την ίδια ξεχωριστή χροιά ομιλίας και αυτό το ιδιαίτερο βλέμμα του που με τον τρόπο τους αφήνουν έντονο το ....άρωμα Πατσίνο!
Με τους προαναφερθέντες όμως, μου φαίνεται ότι τα στοιχεία αυτά της προσωπικότητας τους υποστέλλονται τόσο πολύ όταν υποδύονται ένα ρόλο που σε κάνουνε να ξεχνάς οποιαδήποτε συσχέτιση με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Για θυμηθείτε π.χ. το Χόφμαν στο "Capote" και στο "Charlie Wilson's War", τι τεράστια διαφορά μεταξύ του εύθραυστου και ευάλωτου γκέϊ συγγραφέα από τη μια και του ελληναρά παγαπόντη Γκαστ Αβράκωτου από την άλλη. Για θυμηθείτε τη Νικόλ Κίντμαν στο "Eyes Wide Shut" να υποδύεται την εκρηκτικά ερωτική Alice Harford και μετά στο "The Hours" να ζωντανεύει με έναν εκπληκτικό τρόπο την ονειροπόλα και "φευγάτη" Βιρτζίναι Γούλφ. Έτσι για να αναφέρω κάποια ενδεικτικά παραδείγματα μιας και κατά τη γνώμη μου: όλοι οι ρόλοι που έχουν υποδυθεί διακρίνονται από τα στοιχεία που περιέγραψα.

Eyes Wide Shut

Charlie Wilson's War

Capote

Dogville

Doubt

The Others

Before the Devil Knows You're Dead

The Hours

Η κερκόπορτα που άνοιξε ο Coelho!!!

2011-03-28T11:44:00.004+03:00

Με τη φράση: «Αν θες κάτι με όλη σου την ψυχή, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να σε βοηθήσει να το πετύχεις!» που είπε ο Paulo Coelho στο βιβλίο του «Ο Αλχημιστής», πιστεύω ότι άνοιξε μια κερκόπορτα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο μέσα από την οποία πέρασε και περνάει ακόμα το μήνυμα του μοναχικού δρόμου. Κάτι που το εκδοτικό και κινηματογραφικό κατεστημένο φρόντισε αμέσως να υιοθετήσει και μας προέκυψαν οι Χάρυ Πότερ και οι Νταβίντσηδες. Ξεθάφτηκε και ο μακαρίτης ο Τόλκιν με τα δαχτυλίδια του, που είχε «ατυχήσει» σε παλαιότερες εποχές και γενικά βλέπουμε μια αποθέωση του απομονωτισμού που συμφέρει πολύ το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας. Η δουλειά που κάνει η τηλεόραση κλείνοντας τον κόσμο στα σπίτια, βρήκε και ένα καλλιτεχνικό άλλοθι με τα βιβλία αυτά και τις ταινίες.

Και δεν λέω ότι καλά και σώνει φταίει ο Coelho, απλούστατα αυτός βρήκε το timing μέσα στην αποθέωση του καταναλωτισμού και των υπαρξιακών αδιεξόδων να πετάξει αυτή την μπαρούφα και να κάνει το απόλυτο παγκόσμιο μπεστ-σέλλερ. Ότι ακολούθησε μετά ήτανε εύκολο: και ο δρόμος είχε ανοίξει και το σύστημα έσπρωχνε τα πράγματα προς τα εκεί. «Καθίστε στα σπίτια σας!» και όλα θα πάνε ωραία. Κάποιοι μάγοι και κάποια τραγιά, κάποια περίεργα όντα θα ‘ρθούν και θα σας σώσουν.

Γιατί πώς να το κάνουμε ρε παιδιά –και ας ακούγονται αυτά παλιομοδίτικα- όση δύναμη και αν έχει η γραφή και όση εικαστική τελειότητα ο κινηματογράφος, αν δεν υπάρχει και κάποιο κοινωνικό μήνυμα, κάποια υπενθύμιση της δύναμης των ανθρώπων, μια συγκίνηση του αλτρουϊσμού και της αγάπης, της αλληλεγγύης, της κοινής μοίρας και των αγώνων, δεν γίνεται δυστυχώς τίποτα!

Όλες οι κατακτήσεις της ανθρωπότητας χαθήκανε τα τελευταία είκοσι χρόνια. «Έρχονται δύσκολα χρόνια μέσα στη Γάζα» που λέει και ο ποιητής και ο κόσμος όχι μόνο έχει αδρανήσει τελείως, αλλά με τη βοήθεια των καναλιών, χλευάζει όσα από τα νέα παιδιά μας, έστω και άτσαλα, βγαίνουν στο δρόμο.

Η καταιγίδα, δεν ακούγεται πλέον από μακριά, χτυπάει τώρα τα παραθύρια μας και όλο εκείνο το σύμπαν που λέει ο Coelho μάλλον εναντίον μας έχει συνωμοτήσει!

Σημείωση: μεταγραφή από navarino-s 21.02.2010

H Φοβερή Προφητεία του Kurosawa!!!

2011-03-17T09:53:00.002+02:00

Στην προτελευταία του ταινία, μια ταινία σπονδυλωτή που γύρισε το 1990 με τον τίτλο "Όνειρα" (Kurosawa's Dreams) ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Akira Kurosawa(1910-1998), στην ενότητα: "Το Βουνό Φούτζι στα Κόκκινα" (Μount Fuji in Red) περιγράφει....αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Ιαπωνία με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Φουκουσίμα. Περιγράφει, δηλαδή, μια έκρηξη 6 πυρηνικών αντιδραστήρων που γίνεται στο βουνό Φίτζι καθώς και τον εφιάλτη με τις σκηνές κόλασης που ακολουθούν.

Παραθέτω το βίντεο χωρίς άλλα λόγια:

Γιατί οι γυναίκες ηθοποιοί αποφεύγουν τους κωμικούς ρόλους; !!!

2011-03-10T12:23:00.003+02:00

Αν προσέξει κανείς την αναλογία μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κατηγορία των λεγόμενων κωμικών ηθοποιών θα παρατηρήσει μια συντριπτική υπεροχή του αντρικού φύλου. Και τούτο πιστεύω δεν είναι τυχαίο και μάλλον πρέπει να οφείλεται στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία και ίσως σε αυτό που αποκαλούμε γυναικεία φιλαρέσκεια. Δεν θέλει η γυναίκα να τσαλακώνεται πέφτοντας κάτω ή χτυπώντας τα μούτρα της σε κάποια τζαμαρία.

Και αν παρατηρήσετε αυτές που αποκαλούνται σήμερα ως κωμικοί ηθοποιοί, όπως είναι η Sandra Bullock ή η Jeniffer Aniston, έτσι ατσαλάκωτες και λαμπερές που παραμένουν πάντοτε στους ρόλους τους, μάλλον για παραποίηση της σχετικής έννοιας μιλάμε κάτι που γινότανε κατά κόρον και στον ελληνικό κινηματογράφο με τη Βουγιουκλάκη και την Καρέζη.

Εγώ πιστεύω ότι γυναίκες με στόφα κωμικού ηθοποιού στον παγκόσμιο κινηματογράφο υπήρξαν ελάχιστες. Και σε μια πρώτη έτσι αναδρομή δυο μόνον μπορώ να φέρω στη μνήμη μου:

Τη Shirley Maclaine και την αλησμόνητη Ρένα Βλαχοπούλου τη δική μας. Που εκτός το μεγάλο κωμικό τους ταλέντο δεν δίσταζαν να κουτροβαλήσουν στη σκάλα να φάνε καμιά τούμπα από την καρέκλα ή το κυριώτερο: να αυτοσαρκαστούν για τα μούτρα τους και την ομορφιά τους που είναι και το ζητούμενο για το υψηλό χιούμορ.

Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας.

Η επέτειος ενός...Δράκουλα!

2011-03-05T13:13:00.004+02:00

Στο site ''Σαν σήμερα'' μπορεί να μάθει κανείς πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως ότι σαν σήμερα, 5 του Μάρτη το έτος 1922 , έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους η πρώτη ταινία με θέμα τον...Δράκουλα! Κι αυτή δεν ήταν άλλη από την ταινία «Νοσφεράτου - Η συμφωνία του τρόμου», του Γερμανού σκηνοθέτη Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου

Η ταινία βασιζόταν στο περίφημο βιβλίο του Μπραμ Στόουκερ ''Δράκουλας'' αλλά επειδή οι δημιουργοί της ταινίας δεν μπορούσαν να πάρουν τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, άλλαξαν ονόματα και τοποθεσία κι έτσι αντί του γνωστού κόμη Δράκουλα μας προέκυψε ο ....κακάσχημος κόμης Ορλόκ (με τη μορφή του ηθοποιού Μαξ Σρεκ) και το Λονδίνο όπου καταφθάνει ο Δράκουλας στο βιβλίο γίνεται η φανταστική πόλη Βίσμποργκ στην ταινία!

Με αφορμή αυτήν την επέτειο, σκέφτηκα να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στις...δρακουλιάρικες ταινίες! Πολύτιμος βοηθός μου στη διαδρομή θα είναι το εξαιρετικό βιβλίο του Δημήτρη Κολιοδήμου ''Ο Κόμης Δράκουλας στην οθόνη'' από τις εκδόσεις Οξύ.

Η πρώτη ταινία στην οποία εμφανίζεται ο ..πραγματικός Κόμης Δράκουλας είναι η ταινία του 1931 Dracula του Tod Browning με πρωταγωνιστή έναν από τους δύο ηθοποιούς που συνέδεσαν το όνομα τους με τον αιμοδιψή Καρπάθιο Κόμη, τον Bela Lugosi !

Λέγεται ότι ο Bela έπαθε τέτοιο κόλλημα με το ρόλο του που ποτέ δεν τον ξεπέρασε και μάλιστα όταν πέθανε... θάφτηκε με την κάπα που φορούσε στην ταινία!

Ο δεύτερος ηθοποιός που συνέδεσε το όνομα του με τον Κόμη Δράκουλα δεν είναι άλλος από τον Christopher Lee. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουμε στο νου μας τη δική του φιγούρα όταν μιλάμε για τον Δράκουλα. Ο ίδιος παρόλο που έπαιξε σε μια σειρά ταινιών της περίφημης εταιρίας παραγωγής Hammer με ήρωα τον αγαπητό μας Κόμη, δεν κόλλησε ποτέ σε αυτόν, αντίθετα έφτασε στο σημείο να είναι αρνητικός σε οποιαδήποτε αναφορά στον συγκεκριμένο ρόλο που τον έκανε διάσημο.

Ο Δράκουλας δια χειρός Hammer θεωρείται ο μέχρι στιγμής πιο αιμοσταγής, πιο τρομακτικός, πιο επιβλητικός, πιο... κακός κι ο πιο... γνωστός!

Το 1992 ο Francis Ford Coppola, μετέφερε κι αυτός στην οθόνη το βιβλίο του Bram Stoker, σε μια ταινία που θεωρείται η πιο πιστή διασκευή του βιβλίου. Η ταινία ''Bram Stoker's Dracula'' είναι αναντίρρητα εντυπωσιακή σε όλα : κουστούμια, σκηνικά, εφέ, εξαιρετική απόδοση του βιβλίου, το casting όμως συζητήθηκε πολύ. Τον ρόλο του Κόμη Δράκουλα έπαιξε πολύ πετυχημένα , κατά τη γνώμη μου, ο Gary Oldman (έκπληξη η επιλογή του που δικαίωσε όμως την ταινία). Ο Antony Hopkins στο ρόλο του διώκτη του Δράκουλα, καθηγητή Βαν Χέλσινγκ, ήταν καταπληκτικός. Όμως αντίρρηση υπήρξε για τους δύο άλλους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Keanu Reeves ήταν πολύ αδύναμος ως Τζόναθαν Χάρκερ, κι η Winona Ryder πανέμορφη μεν, λίγη δε για το διπλό ρόλο της Mina/Elisabetta. Η ταινία ευτύχησε ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σκηνοθέτη της, εν τούτοις οι προγενέστερες επιμένουν στη μνήμη μας. Ας πούμε, όταν κλείνετε τα μάτια σας και φαντάζεστε τον Δράκουλα....ποια φιγούρα σας έρχεται πρώτη στο μυαλό;;;!

Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί διάφοροι Δράκουλες στην μεγάλη οθόνη: Ως αστείοι, σέξι, μοντέρνοι, ερωτύλοι, ακόμα κι ως Αφροαμερικανοί:

Είναι ο επονομαζόμενος....Blacula!

Σύμφωνα με το βιβλίο του κου. Κολιοδήμου, ο Κόμης κατά καιρούς έχει συναντηθεί με τον Φρανκενστάιν, τον...Μπατμαν, τους Αμποτ & Κοστέλο, ακόμα και με τον....Σκούπι Ντου!!!
Έχει πάρει κατά καιρούς τις μορφές των David Niven, Frank Langella, Klaus Kinski, Udo Kier κλπ.
έχει περάσει από διάφορα μέρη του κόσμου, ακόμα και από τα....Εξάρχεια!!!!

Παρεμπιπτόντως ήταν και ζωόφιλος! Διέθετε έναν πιστό σκύλο τον Zόλταν, ο οποίος Ζόλταν εμφανίζεται σε μια εξωφρενική ταινία του 78 κουβαλώντας τα χούγια του αφέντη του!

Η ιστορία του Κόμη Δράκουλα μπορεί κατά καιρούς να παραποιήθηκε και να κακοποιήθηκε, αλλά δεν παύει να παραμένει από τις πιο αγαπημένες και πιο γοητευτικές ιστορίες τρόμου! Και πάντα, οι φαν του κλασικού βιβλίου του Bram Stoker, θα περιμένουμε με αγωνία την επόμενη κινηματογραφική μεταφορά!
Πριν τελειώσω να σημειώσω ότι το βιβλίο του Bram Stoker ''Dracula'' ευτύχησε στην ελληνική του έκδοση με εξαιρετική μετάφραση, από τις εκδόσεις Στοχαστή.

Paolo & Vittorio Taviani: Κινηματογράφος Σεμιναρίου!!!

2011-02-28T20:18:00.021+02:00

Οι Paolo & Vittorio Taviani ( γεν. 1931 και 1929 στο San Miniato της Τοσκάνης) έχουν δημιουργήσει με την τέχνη τους μια ξεχωριστή ταυτότητα στο στερέωμα της 7ης τέχνης και όλα τα έργα τους τα διακρίνει η σκηνοθετική τελειότητα , τα κάδρα τους μοιάζουν με έργα ζωγραφικής. Οι χαρακτήρες είναι αδροί που "μιλάνε" και ενώ έχουν καταπιαστεί με δύσκολα θέματα δεν τα προσεγγίζουν ποτέ ακαδημαϊκά και σε όλες τους τις ταινίες υπάρχει έντονο το συναίσθημα. Από τις πέντε γνωστές τους ταινίες που ΄τους έχουν καθιερώσει και έχουν παιχτεί και στη Ελλάδα οι δυό πρώτες San michele και Allonsanfan καταπιάνονται με το θέμα "επανάσταση-επαναστάτης" το Padre Padrone θίγει το θέμα της οικογενειακής βαρβαρότητας μέσω του Πατέρα-Αφέντη και οι επόμενες δύο: La Notte di San Lorenzo και Kaos που είναι σπονδυλωτό και στηρίζεται σε τέσσερα διηγήματα του Λουίτζι Πιραντέλο, θίγουν πολλά θέματα ανθρώπινων χαρακτήρων και σχέσεων.
Αναλυτικά οι ταινίες αυτές είναι:

1972: San Michele Aveva Un Gallo Ελλην. Τίτλος: Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκκορα ή σχέτο Σαν Μικέλε

Σενάριο: P. & V. Τaviani στηριγμένο σε μια νουβέλα του Τολστόϊ.

Φωτογραφία: Mario Masini
Μουσική: Benedetto Ghiglia
Ηθοποιοί: Giulio Brogi, Daniele Dublino, Renato Cestie.

1973: Allonsanfan ελλην. τίτλος: Αλλονζανφάν

Σενάριο: P. & V. Taviani

Φωτογραφία: Guzzepe Ruzzolini

Μουσική: Ennio Morricone

Ηθοποιοί:Marcello Mastroianni, Lea Massari, Mimsy Farmer, Laura Betti

1977: Padre Padrone ελλην. τίτλος: Πατέρας Αφέντης

Σενάριο: P. & V. Taviani

Φωτογραφία: Mario Masini

Μουσική: Egisto Macchi

Ηθοποιοί: Omero Antonutti, Severio Marconi, Marcella Michellangeli, Nanni Moretti, Fabricio Forte.

1982: La Notte di San Lorenzo ελλην. τίτλος: Η Νύχτα του Σαν Λορέντσο

Σενάριο: P. & V. Taviani, Tonino Guerra, Giuliani de Negri

Φωτογραφία: Franco Di Giacomo

Μουσική: Nicola Piovani

Ηθοποιοί: Omero Antonutti, Margarita Lozano, Claudio Bogagli, Myriam Giutelli, Massimo Bionetti.

1984. Kaos ελλην. τίτλος: Χάος

Σενάριο: Luigi Pirandello, P. & V. Taviani, Tonino Guerra

Φωτογραφία: Guseppe Lanchi

Μουσική: Nicola Piovani

Ηθοποιοί:Margarita Lozano, Omero Antonutti, Claudio Bigagli, Franco Franchi, Ciccio Ingrassia.

Τέλος για να καταλαβαινόμαστε γιατί μιλάμε: υπάρχει μια σκηνή, η τελευταία, (ε! δεν είναι και θρίλερ το έργο και σας το μαρτυράω) από το San Michele και σας την παραθέτω, που από αυτήν και μόνο οι Αφοι Ταβιάνι περνάνε στο Πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Είναι η σκηνή κατά την οποία συναντώνται εν πλω σε μια λίμνη όπου υπάρχει μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, ένας βαρυποινίτης αναρχικός που μεταφέρεται σε κάποιαν άλλη ή αποφυλακίζεται, με μιαν ομάδα κομμουνιστών που τους πάνε στην πρώτη και εκεί που διασταυρώνονται τα πλοιάρια τους ρωτάει αυτός πως πάει η επανάσταση και αυτοί του απαντούν με καμάρι: "εσείς ξοφλήσατε τώρα δημιουργήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα με οργανωμένα μέλη και θα κάνει την επανάσταση!" και έκπληκτος αυτός ρωτάει: "Επανάσταση με οργάνωση;"

Για να ακολουθήσουν 82 δευτερόλεπτα (1 λεπτό και 22΄΄) που αξίζουν να δείτε γιατί περικλείουν πιστεύω την επιτομή όλης αυτής της γοητείας που λέγεται κινηματογράφος και το γιατί μας κρατάει αιχμάλωτους:

AND...THE REAL WINNER IS:

2011-02-28T09:44:00.006+02:00

Best Picture: The King's Speech

Best Director: Tom Hooper for The King's Speech

Best Actor: Colin Firth for The King's Speech

Best Actress: Natalie Portman for Black Swan

Best Supporting Actor: Christian Bale for The Fighter

Best Supporting Actress: Melissa Leo for The Fighter

Best Animated Feature: Toy Story 3

Best Original Screenplay: The King's Speech

Best Adapted Screenplay: The Social Network

Best Foreign Language Film: In A Better World, Denmark

Art Direction: Alice in Wonderland

Cinematography: Inception

Costume Design: Alice in Wonderland

Documentary Feature: Inside Job

Film Editing: The Social Network

Makeup: The Wolfman

Original Score: The Social Network

Original Song: "We Belong Together" Toy Story 3

Animated Short: The Lost Thing

Live Action Short: God of Love

Sound Editing: Inception

Sound Mixing: Inception

Visual Effects: Inception

Short Documentary: Strangers No More

Σημείωση: πάντως η σινεταίρα μου η Crispy δεν πήγε και τόσο άσχημα στις προβλέψεις της όσο η ίδια ισχυρίζεται και άλλωστε όλοι ξέρουμε ότι αυτά τα academy awards δεν αποτελούν και τον ασφαλέστερο δείκτη ποιοτικής αξιολόγησης. Ή για να το πω αλλιώς: το να πέφτεις έξω σε αυτά τα βραβεία μπορεί να σημαίνει ότι διαθέτεις και υψηλό γούστο! Έχουνε γίνει αίσχη και αδικίες!!! Εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ το "Μπόννυ και Κλάϊντ"!

Και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναπαίξουμε το παιχνιδάκι των προβλέψεων!

And the winner is.... (Updated)

2011-02-19T15:27:00.002+02:00

Όποτε κάνω προβλέψεις για τα Όσκαρ πέφτω οικτρά έξω. Τα τελευταία χρόνια δε , δεν έχω πετύχει ούτε μία!
Φέτος λέω να παίξω το παιχνίδι της πρόβλεψης γιατί έχω την εντύπωση ότι είναι τα πιο προβλέψιμα Όσκαρ που έχουν προκύψει!!
Πριν προχωρήσω στις συνταρακτικές και μοναδικές προβλέψεις μου , θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Φέτος δεν υπάρχει το αριστούργημα , δεν υπάρχει εκείνη η ταινία για την οποία να μιλά όλος ο σινεφίλ κόσμος. Αντίθετα οι περισσότερες είναι από μέτριες έως πολύ καλές. Ούτε μία δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αριστουργηματική.
Έτσι λοιπόν προβλέπω ότι:
Το Όσκαρ καλύτερης ταινίας θα πάει στο Social Network

To Όσκαρ σκηνοθεσίας στον David Fincher
Το Όσκαρ 1ου αντρικού ρόλου στον (τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια ..αλλά και πάλι ποτέ δεν ξέρεις!!) Colin Firth.
Το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου στην ( τι κάνει νιάου κλπ κλπ...) Nathalie Portman
Το Όσκαρ 2ου αντρικού ρόλου στον Geoffrey Rush.

Τον λατρεύω τούτον τον Αυστραλό. Και μόνο με το ανασήκωμα του φρυδιού, λέει πολλά περισσότερα απ΄'ότι όλο το σενάριο μαζί! Θυμηθείτε τη σκηνή στο πάρκο!

Προσέξτε εδώ αγαπητοί/αγαπητές που θα ψηφίσετε :Μηδέ και τυχόν δεν το πάρει ο αγαπημένος μου Αυστραλός, θα διαμαρτυρηθώ εντόνως και θα στείλω επιστολές διαμαρτυρίας παντού!
Το Όσκαρ 2ου γυναικείου ρόλου. Χμμμμμμμ, δεν ξέρω , λέω να το δώσουμε στην Helena! Σας παρακαλώ όμως μην το δώσετε στην Amy. Θα νομίζει ότι έγινε κι ηθοποιός!!! (ok το παραδέχομαι ήμουν σκέτο δηλητήριο στην προηγούμενη πρόταση...!!)
Α , κι εννοείται ότι το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας θα πάει στο Dogtooth!

Έμαθα ότι τα Όσκαρ δεν θα τα παρουσιάσει ο Ricky Gervais. ''Τα είδαν όλα'' οι Αμερικανοί με τα καυστικά του σχόλια στις Χρυσές Σφαίρες και μάλλον δεν θα αντέξουν δεύτερο γύρο!
Πώς σας φαίνεται ο Ricky; Θυμάμαι τον είχα πρωτοδεί στο αγγλικό ''The office'' . Βλέποντας τα δύο πρώτα επεισόδια , έπιασα τον εαυτό μου να μην έχει γελάσει ούτε μία φορά , να έχει εκνευριστεί αλλά συγχρόνως να έχει αρχίσει να εθίζεται , να θέλει κι άλλο ''office''. Μέχρι που φτάνοντας στο τέλος του πρώτου κύκλου δήλωνα πια ενθερμότατη οπαδός των ''περιπετειών'' των βαριεστημένων υπαλλήλων εκείνης της, έτοιμης να κλείσει, επιχείρησης στο Slough! Παραμένει από τις αγαπημένες μου σειρές ever!

UPDATE (28/2. Μόλις ολοκληρώθηκε η τελετή απονομής των Όσκαρ)
Όπως είχα πει στην αρχή της ανάρτησης , συνήθως πέφτω οικτρά έξω στις προβλέψεις μου για τα Όσκαρ. Φέτος όπως διαπιστώνετε , είμαι ικανή να πέσω έξω ακόμα και στα πιο προβλέψιμα Όσκαρ!!!!
Έτσι, αν του χρόνου θέλετε να μάθετε πού δεν θα πάνε τα Όσκαρ ...περάστε από εδώ να διαβάσετε τι θα έχω προβλέψει!!!!!!!!!!!!!!

Τα παιδιά (δεν) είναι (και τόσο) εντάξει!

2011-02-14T13:19:00.001+02:00

Αντί προλόγου: Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι κριτική της ταινίας και περιέχει αρκετά spoilers.

Βρε , βρε τι καλά που περνάμε!!

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο το ΙΝΤΕΑΛ έπαιζε στην πρώτη παράσταση , την ταινία ''The kids are all right'' . Δεν είχα δει την ταινία στην πρώτη προβολή της οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να τη δω ένα ήσυχο κυριακάτικο απόγευμα.
[ Μικρή παρένθεση: Μου αρέσει πολύ η ιδέα, τα σινεμά του κέντρου να ξεκινούν από νωρίς παραστάσεις. Όχι απαραίτητα με ταινίες πρώτης προβολής. Αλλά με ταινίες που παίχτηκαν στην αρχή της σεζόν κι έχουν πάψει πια να παίζονται στις αίθουσες ή ακόμα καλύτερα παλιότερες ταινίες! Να περνάς πχ από το ΕΛΛΗ και να βλέπεις ότι στη 1 το μεσημέρι παίζει την ταινία.......''An affair to remember'' (μιας κι είναι του Άη Βαλέντη σήμερα!!!) να μπαίνεις , να βλέπεις μια ρομαντική ταινία και μετά από δύο ώρες να ξαναβγαίνεις στο ξέφρενο ρυθμό και την ένταση της πόλης! Ξέρω ότι κάτι τέτοιο είναι ασύμφορο οικονομικά για τους ιδιοκτήτες των αιθουσών αλλά ίσως τα Σαββατοκύριακα να μπορούσαν να το κάνουν. ]
Πίσω στο θέμα μας τώρα. Δεν είχα σκοπό να κάνω κάποια ανάρτηση αλλά μου συνέβη δεύτερη φορά φέτος το εξής: Να μου αρέσει πάρα πολύ το πρώτο μέρος μιας ταινίας και το δεύτερο μέρος να με απογοητεύει ή και να με εξοργίζει! Την πρώτη φορά συνέβη με το ιταλικό ''Io sono l'amore''. Τη δεύτερη συνέβη με την ταινία που ανέφερα στην αρχή της ανάρτησης. Και δεν θα έκανα όλη αυτή τη φασαρία, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω το γεγονός ότι η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου!
Στο πρώτο μέρος βλέπουμε τις Νικ και Τζουλς να ζουν μια πολύ αρμονική ζωή με τα δύο παιδιά τους τα οποία απέκτησαν από τράπεζα σπέρματος. Όλα μοιάζουν ιδανικά , κι εκ πρώτης όψεως τα παιδιά δεν έχουν κανένα πρόβλημα που μεγαλώνουν με δύο μητέρες. Ο μικρός όμως έχει φαγωθεί να μάθει ποιος είναι ο πατέρας του -παύλα- δωρητής σπέρματος και βάζει την μεγάλη του αδερφή να πάρει τηλέφωνο στην τράπεζα όπου και μαθαίνουν ότι ο πατέρας τους είναι ο Πωλ. Ο Πωλ είναι ένας κλασικός σαραντάρης εργένης , εναλλακτικός -αν ζούσε στην Ελλάδα θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ...!!!- με τα βιολογικά του , το trendy εστιατόριο του , τα βινύλια του και πάει λέγοντας. Τίποτα μεμπτό σε όλα αυτά. Μάλλον συμπαθής μας φαίνεται. Φαίνεται να τον συμπαθούν και τα 3/4 της οικογένειας. Η Νικ που είναι κι ο στυλοβάτης - οικονομικός και συναισθηματικός- της οικογένειας δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό των άλλων. Ο οποίος ενθουσιασμός στην περίπτωση της Τζουλς ξεπερνά κάθε προηγούμενο! Πέφτει στο κρεβάτι με τον Πωλ με μια λύσσα ...κάπως δυσνόητη για να είμαι ειλικρινής. Ο Πωλ την ψιλοερωτεύεται, τα παιδιά είναι ...εντάξει αλλά είναι και στην κοσμάρα τους ...κι εδώ τελειώνει το πρώτο μέρος. Έχει κανείς την εντύπωση ότι μέχρι στιγμής βλέπει μια ωραιότατη κομεντί που θυμίζει τη συμπαθέστατη και τσαχπίνικη γαλλική ταινία ''Για όλα φταίει το γκαζόν'' και πιστεύει ότι όλα θα κυλήσουν καλώς και με ανοιχτόμυαλες , μοντέρνες διαθέσεις!
Αμ δε! Το δεύτερο μέρος είναι βουτηγμένο στην υστερία , το μελόδραμα και τον συντηρητισμό! Η Νικ μαθαίνει για τη σχέση των Τζουλς και Πωλ και το ρίχνει στο κλάμα. Στο υπόλοιπο μισό της ταινίας κλαίει. Η Τζουλς ζητά άφεση αμαρτιών από την οικογένεια , ενώ τον Πωλ τον στέλνουν στο πυρ το εξώτερον! Η μεγάλη η κόρη , ''αντιδρά'' σε όλα αυτά κι ''επαναστατεί'' φιλώντας ένα αγόρι σ'ένα πάρτι κι οδηγώντας μεθυσμένη σπίτι, το αγόρι ..παραμένει στην κοσμάρα του. Το τέλος της ταινίας θα μπορούσε να είναι και στιγμιότυπο από την ....ελληνική πραγματικότητα. Η οικογένεια , ενωμένη πια αφού πέταξε έξω κακήν κακώς τον ''εισβολέα-παύλα-κακό σπόρο-παύλα-δωρητή σπέρματος-παύλα-θέλω πολύ να γίνω μπαμπάς τώρα που το θυμήθηκα'' , πάει την κόρη στο πανεπιστήμιο κι όλοι κλαίνε μαύρο δάκρυ πόσο ήδη λείπουν ο ένας στον άλλον!!!!
Κι αυτή η ταινία διεκδικεί Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου!!!!!!
Ενστάσεις:
1. Οι σεναριογράφοι του την έχουν στημένη του Πωλ από την αρχή. Ο τρόπος που σκιαγραφείται ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του τον κάνουν να μοιάζει σαν μια γελοία παρείσακτη καρικατούρα, είναι φανερό ότι οι σεναριογράφοι δεν τον συμπαθούν!
2. Η Τζουλς ξαφνικά το ''γυρίζει'' και λυσσά για άντρα!! Αυτό το έκαναν οι σεναριογράφοι για να μας δείξουν πόσο ασταθής χαρακτήρας είναι ή ότι τα προβλήματα του ζευγαριού είναι τόσο βαθιά που η Τζουλς είναι διατεθειμένη να αλλάξει ...προσανατολισμό;;;!
3. Η υστερία της Νικ στο δεύτερο μέρος. Θα περιμέναμε περισσότερο χιούμορ και λιγότερο μελόδραμα.
4. Γιατί παίρνει μόνο η Τζουλς άφεση αμαρτιών κι όχι κι ο Πωλ;
5. Το τέλος είναι οικτρά συντηρητικό.

Πέκινπα και…ξερό ψωμί!!!

2011-02-06T19:51:00.021+02:00

Η ταινία «Άγρια Συμμορία» παρ’ ότι είχε γυριστεί το 1969 –την ίδια χρονιά με το Easy Rider και το Midnight Cowboy- στην Ελλάδα για ευνόητους λόγους παίχτηκε αμέσως μετά την μεταπολίτευση καθότι είχε να κάνει με μια συμμορία ληστών από το Τέξας που περνούσαν τα σύνορα του Μεξικού και έμπλεκαν με την ντόπια επανάσταση παίρνοντας ενεργό μέρος σε αυτήν.
Ένα θέμα δηλαδή …«φτου κακά!» για τη Χούντα των συνταγματαρχών. Αλλά τόσο γοητευτικό για την επαναστατημένη ακροαριστερή και αναρχοαυτόνομη πλημμυρίδα που κατέλαβε τη χώρα αμέσως μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος. Και όταν μάθαμε, μάλιστα, και κάποια πρόσθετα στοιχεία για το σκηνοθέτη της, αυτή την αντισυμβατική φυσιογνωμία του Χόλλυγουντ που άκουγε στο όνομα Σαμ Πέκινπα και είχε από τη γιαγιά του ινδιάνικες ρίζες, όψη πάνκ και βρισκόταν διαρκώς σε μια μόνιμη σύγκρουση με παραγωγούς και λοιπά σημαντικά στελέχη της κινηματογραφικής βιομηχανίας, μέθυσος και βρομόστομος που όλοι όμως του αναγνώριζαν ένα ιδιαίτερο σκηνοθετικό ταλέντο, τότε η αγάπη μας προς το πρόσωπο του πήρε διαστάσεις λατρείας.
Αρκεί να σας αναφέρω ότι ένας φίλος μου που από παλιά αποσύρθηκε στο χωριό και ασχολήθηκε με την αμπελουργία και οινοποιία υψηλής ποιότητας αλλά σε μικρές ποσότητες που διατίθεται μέσω γνωστών και φίλων, έχει ονομάσει την παραγωγή του: «σειρά Σαμ Πάκινπα» και έχει δώσει στα κρασιά τίτλους των ταινιών του, «Άγρια Συμμορία» είναι το γκαμπερνέ, «Κονβόϋ» το σαρντονέ, «Γκεταγουέη» το μοσχοφίλερο και «Αδέσποτα Σκυλιά» το γκρεναρούζ.
Και όταν μετά καπάκι –παρ’ ότι στο εξωτερικό είχαν προηγηθεί τα «Αδέσποτα Σκυλιά»- ήρθε και το «Γκεταγουέη» η πρώτη ίσως ταινία στην ιστορία του αμερικάνικου σινεμά που οι «κακοί» αλλά τόσο γλυκύτατοι και αγαπητοί στο κοινό Στηβ Μακ Κουήν και Άλι Μακ Γκρόου γλιτώνουν στο τέλος από τους διώκτες τους μπάτσους, τότε είναι που έγινε χαλασμός!
Και αρκετά αργότερα στα τέλη του ’70 ήρθε και η τελευταία του ταινία το περίφημο «Κονβόϋ» με την οποία χλευάζει ανοιχτά και απροκάλυπτα την αμερικάνικη αστυνομία.
Και για να τελειώνω με αυτή τη σύντομη εισαγωγή και κοιτάζοντας τώρα προς τα πίσω μετά από μια μεγάλη σινεφιλική διαδρομή και εμπειρία, βλέπω ότι ο Σαμ Πέκινπα κέρδισε το παιχνίδι του χρόνου που είναι και το ζητούμενο για κάθε σημαντικό σκηνοθέτη. Θα μένει πάντα διαχρονικός γιατί και πολύ καλοφτιαγμένες είναι οι ταινίες του και η σύγκρουση των ανθρώπων με κάθε λογής εξουσίες και νόμους θα είναι αιώνια, αλλά το σπουδαιότερο ο κινηματογράφος του δεν θέτει προαπαιτούμενα και βλέπεται άνετα από όλες τις βαθμίδες των θεατών.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Ο Σαμ Πέκινπα (David Samuel "Sam" Peckinpah) γεννήθηκε στην Καλιφόρνια στις 21 Φεβρουαρίου 1925 και πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου του 1984. Μαζί με κάποιους άλλους συναδέλφους του δημιούργησαν κατά τη δεκαετία του 1960 ένα νέο κινηματογραφικό ρεύμα που δεν ακολούθησε τους πεπατημένους παραδοσιακούς κανόνες είτε αυτοί είχαν να κάνουν με τα τεχνικά μέσα είτε με την αφήγηση της ιστορίας.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (Όσα παίχτηκαν και στην Ελλάδα):

1969. The wild bunch ελληνικός τίτλος: Άγρια Συμμορία

Σενάριο: Walon Green-Sam Peckinpah
Φωτογραφία: Lucien Ballard
Μουσική: Jerry Fielding
Ηθοποιοί: William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O’ Brien, Warren Oates, Jaime Sanchez, Ben Johnson.

1970. The ballad of cable Hogue ελλην.τίτλος: Γύπες πάνω από την έρημο

Σενάριο: John Crawford, Edward Penney
Φωτογραφία: Lucien Ballard
Μουσική: Jerry Goldsmith
Ηθοποιοί: Jason Roberts, David Warner, Strother Martin, Slim Pickens

1971. Straw Dogs ελλην. τίτλος: Αδέσποτα Σκυλιά

Σενάριο: David Zelag Goodman, Sam Peckinpah από το μυθιστόρημα του Gordon Williams: The Siege of Trencher’s Farm
Φωτογραφία: John Coquillon
Μουσική: Jerry Fielding
Ηθοποιοί: Dustin Hoffman, Susan George, Peter Vaughan, David Warner

1972. Junior Bonner ελλην. τίτλος: Ριψοκίνδυνος Καβαλάρης

Σενάριο: Jeb Rosebrook
Φωτογραφία: Lucien Ballard
Μουσική: Jerry Fielding
Ηθοποιοί: Steve McQueen, Ida Lupino, Robert Preston, Ben Johnson

1972 The Getaway ελλην. τίτλος: Γκεταγουέη

Σενάριο: Walter Hill, Amy Jones από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Jim Thomson
Φωτογραφία: Lucien Ballard
Μουσική: Quincy Jones
Ηθοποιοί: Steve McQueen, Ali Mac Grow, Ben Johnson, Sally Struthers

1973 Pat Garret and Billy the Kind ελλην.τιτλος: Μεγάλη Μονομαχία

Σενάριο: Rudolph Wurlitzer
Φωτογραφία: John Coquillon
Μουσική: Bob Dylan
Ηθοποιοί: James Coburn, Kris Kristofferson, Bob Dylan, Richard Jaeckel

1974 Bring Me the Head of Alfredo Garcia ελλην. Τίτλος: Φέρτε μου το Κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσια
Σενάριο: Gordon Dawson & Sam Peckinpah
Φωτογραφία: Alex Phillips
Μουσική: jerry Fielding
Ηθοποιοί: Warren Oates, Gig Young, Isela Vega, Robert Weber

1977 Cross of Iron ελλην. τίτλος : Σιδηρούς Σταυρός

Σενάριο: Julius Epstein & Herbert Asmodi
Φωτογραφία: John Coquillon
Μουσική: Ernest Gold
Ηθοποιοί: James Coburn, James Mason, Maximilian Schell, David Warner

1978 Convoy ελλην. τίτλος: Κονβόϋ

Σενάριο: B.W.L. Norton βασισμένο στο ομώνυμο τραγούδι του C.W. McCall
Φωτογραφία: Harry Stradling Jnr
Μουσική: Chip Davis
Ηθοποιοί: Kris Kristofferson, Ali MacGraw, Ernest Borgnine, Burt Young, Madge Sinclair

Σημείωση: Δεν έχω δει το "Κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία" το οποίο από ό,τι λένε έχει πολλές ομοιότητες με την ταινία του Τόμυ Λι Τζόουνς: "Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα".

Η Περίπτωση Γιάννη Οικονομίδη!!!

2011-02-02T21:10:00.008+02:00

Ο Γιάννης Οικονομίδης αν και είναι ένας πολύ προικισμένος σκηνοθέτης που ξέρει να στήνει πολύ καλά τους ηθοποιούς του και να παίρνει από αυτούς το μάξιμουμ ίσως των υποκριτικών τους δυνατοτήτων. Να φτιάχνει σφιχτούς περιεκτικούς και εκπληκτικά ρεαλιστικούς διαλόγους έτσι όπως ακριβώς μιλάνε και στη ζωή οι τύποι των ηρώων του. Και το σπουδαιότερο: παρ’ όλο που χρησιμοποιεί πολύ μικρούς χώρους και μικρά σκηνοθετικά κάδρα –στοιχείο πολύ καθοριστικό για την μείωση του παραγωγικού κόστους- κατορθώνει με την κατάλληλη χρήση της κάμερας να δίνει στις σκηνές του μια πρωτοφανή για ελληνικές ταινίες κίνηση που καθηλώνει τον θεατή.
Έλα όμως που κινδυνεύει να μείνει χωρίς θεατές!

Και αυτό που νόμιζα στην αρχή ότι αποτελεί μόνο δική μου προσωπική αδυναμία –είδα μόνο το Σπιρτόκουτο και από τα διαφημιστικά τρέϊλερ της Ψυχής στο Στόμα και του Μαχαιροβγάλτη δεν θέλησα να τα δω- κατάλαβα τελικά ότι ίσως να είναι και πρόβλημα και άλλων θεατών. Και αυτό, νομίζω, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη γενικότερη φιλοσοφική ματιά που έχουν πάνω στη ζωή και τους ανθρώπους οι ταινίες του κύπριου σκηνοθέτη. Το ότι οι ήρωες του Οικονομίδη είναι τόσο αρνητικοί τύποι ανθρώπων και τόσο απωθητικοί καταντούν στο τέλος αβάσταχτοι για το θεατή, όχι γιατί οι άνθρωποι του ποιοτικού κινηματογράφου θέλουν να δουν κάποιο happy end, αλλά γιατί τόσο αμοράλ χαρακτήρες δεν υπάρχουν κατά βάση ούτε και στη ζωή. Καθ’ ότι όλοι ξέρουμε ότι όλα τα «κατακάθια» της κοινωνίας τα "σκουπίδια" τα "χαμένα κορμιά" τα πιο λούμπεν στοιχεία ακόμη και οι πιο απεχθείς δολοφόνοι, κρύβουν μέσα στα μύχια της ψυχής τους κάποια ψήγματα τρυφερότητας και ανθρωπιάς που έρχεται μια στιγμή και κάτω από ειδικές συνθήκες βγαίνουν στην επιφάνεια και μας εκπλήσσουν.
Και πολλές φορές μέχρι σήμερα με τα έργα τους αρκετοί δημιουργοί της τέχνης σε όλες τις μορφές της (Λογοτεχνία, Θέατρο, Τραγούδι, Κινηματογράφος κλπ) έχουν περιγράψει με μαεστρία τέτοιους ανθρώπους, ανοίγοντας την κατάλληλη στιγμή για τον αναγνώστη, τον ακροατή, ή τον θεατή μια χαραμάδα τρυφερότητας στον ψυχισμό του ήρωα , μιαν αχτίδα φωτός στο σκοτάδι.
Είναι πολλά τα παραδείγματα που μπορώ να αναφέρω αλλά μιας και μιλάμε για κινηματογράφο θα πω δυο σχετικά από αυτή την τέχνη που μου έρχονται με την πρώτη στο νου: το «Midnight Cowboy” του Τζων Σλέσιγκερ και όλες οι ταινίες του Μάϊκ Λη.
Αυτά ως προς τους δημιουργούς της τέχνης και όσο για το κοινό τώρα που έρχεται σε επαφή με το έργο τους, μέθεξη είναι η αρμόδια λέξη, αυτή ακριβώς η θετική διάθεση απέναντι στους ανθρώπους είναι νομίζω που κάνει εμάς τους λάτρεις της 7ης τέχνης να βγαίνουμε από την αίθουσα με μια αίσθηση ψυχικής πληρότητας και να μας φαίνεται ότι πατάμε στο χώμα πιο ελαφρά, όταν έχει προηγηθεί μια πολύ καλή ταινία γιατί νομίζω ότι πολύ βαθειά μέσα μας δουλεύει ανεπαίσθητα η χαρά για το ότι είμαστε άνθρωποι και συμμετέχουμε σε αυτό το πολύπλοκο ταξίδι που λέμε ζωή.
Και επειδή δεν μου αρέσουν πολύ οι θεωρητικολογίες, επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ ένα σχετικό περιστατικό που το άκουσα ως μαθητής γυμνασίου στο χωριό από έναν άνθρωπο που έχει παίξει ρόλο σε αυτό και που αν είχα τα μέσα και την τεχνική κατάρτιση θα το έκανα ταινία, τουλάχιστον μικρού μήκους:
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας, υπήρχε ένας καταδότης, τρόμος και φόβος των αντιστασιακών. Πανέξυπνος και ικανότατος τύπος έπιανε το μάτι του και το αφτί του την παραμικρή κίνηση και είχε δώσει στην Γκεστάπο και το εκτελεστικό απόσπασμα πολλά παλικάρια από την ευρύτερη περιοχή. Σύχναζε σε ένα παραδοσιακό καφενείο της πλατείας και συνήθιζε να κάθεται –για να ελέγχει το χώρο και την είσοδο- σε έναν πάγκο με σκαμπό που βρισκόταν απέναντι ακριβώς από την πόρτα. Το ΕΑΜ Μεσσηνίας βρισκόταν σε απόγνωση μέχρι που κάποιος έριξε μια ιδέα: στο λιμάνι της Καλαμάτας σε κάποιο καπηλειό σύχναζε ένας φοβερός και τρομερός φονιάς και ληστής και δεινός χειριστής του πιστολιού, που αν τον πλησίαζαν και τον πλήρωναν θα μπορούσε να βγάλει από τη μέση τον καταδότη των Φιλιατρών. Πράγματι, πήγε κάποιος τον βρήκε και του έκανε την πρόταση. Ο τύπος, μετά από σκέψη δέχτηκε και ζήτησε την υπέρογκη αμοιβή του σε χρυσές λίρες. Πήρε τις μισές μπροστά και τις υπόλοιπες θα τις έπαιρνε μετά την ολοκλήρωση της αποστολής. Την άλλη μέρα με το λεωφορείο βρέθηκε στα Φιλιατρά και αφού από το δρόμο εντόπισε το υποψήφιο θύμα του, σε κάποια στιγμή άνοιξε και την πόρτα με το πιστόλι στο χέρι. Η μόνη κίνηση που πρόλαβε να κάνει ο καταδότης ήταν να βάλει τις δυο παλάμες του στη ρίζα του κρανίου εκεί ακριβώς που τον βρήκαν και οι τρεις σφαίρες. Στη συνάντηση στο καπηλειό της Καλαμάτας ο δράστης όχι μόνο αρνήθηκε να πάρει την εξόφληση της συμφωνίας αλλά επέστρεψε και την προκαταβολή λέγοντας στον εμβρόντητο σύνδεσμο:
--Πάρε και αυτά και να τα δώσετε όλα στης χήρες και το ορφανά που έκανε αυτό το καθήκι!
Είναι νέος ακόμη ο Οικονομίδης και μπορεί να βρει το δρόμο του –ήδη μου είπανε πως έκανε τον Μαχαιροβγάλτη λιγάκι πιο σοφτ- γιατί θα είναι μια πολύ μεγάλη απώλεια για τη χώρα μας να χαθεί ένα τόσο σπουδαίο ταλέντο.

Helena my dear ,................oh dear!!!

2011-01-30T11:38:00.000+02:00

Η Helena Bonham Carter είναι μια ηθοποιός την οποία συμπαθώ ιδιαίτερα. Χωρίς να είναι το μεγαλύτερο γυναικείο ταλέντο που έβγαλε ποτέ η αγγλική κινηματογραφική σκηνή , έχει τον τρόπο της να ξεχωρίζει.
Όλα ξεκίνησαν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80 όταν πρωταγωνίστησε στην περίφημη ταινία του James Ivory A room with a view , διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του E.M.Forster.

Η ταινία θεωρείται από τις καλύτερες στο είδος της κι ήταν εκείνη που απογείωσε την καριέρα της Helena αλλά συγχρόνως την ''τύλιξε'' σε κρινολίνα και δαντέλες! Για αρκετά χρόνια οι περισσότερες ταινίες στις οποίες εμφανιζόταν ήταν εποχής κι αναπόφευκτα συνδέσαμε το πρόσωπο της με ρομαντικές ηρωίδες ή σε κάποιες περιπτώσεις με ηρωίδες που ασφυκτιούσαν σ 'ένα συντηρητικό περιβάλλον γεμάτο συμβάσεις και πρέπει κι επαναστατούσαν. Μια τέτοια επανάσταση έκανε κι η Helena σε σχέση με την καριέρα της. Άφησε πίσω κρινολίνα και δαντέλες και μπήκε στο .....Fight Club.

Ταινία με την οποία στην κυριολεξία στραπατσάρισε την μέχρι τότε εικόνα της , αλλά όπως φαίνεται το είχε κι η ίδια ανάγκη να υποστεί αυτό το ''στραπατσάρισμα''. Η καριέρα της πήρε νέα πνοή και κάπου εκεί -με το Planet of the apes αν δεν κάνω λάθος- συναντά και τον νυν σύντροφο της σκηνοθέτη Tim Burton με τον οποίο κάνει 2 παιδιά κι αρκετές ταινίες!

Προσωπικά η αγαπημένη μου ταινία της Helena είναι μία που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. Ονομάζεται Conversations with other women , είναι ουσιαστικά ένα one woman and one man show , αυτή κι ο συμπρωταγωνιστής της Aaron Eckhart εμφανίζονται καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας κι ελάχιστα άλλα πρόσωπα.

Το περίεργο με την ταινία αυτή είναι ότι είναι κομμένη στα δύο - στη μισή οθόνη εμφανίζεται η ηρωίδα της Helena , στην υπόλοιπη μισή ο ήρωας του Aaron. Οι δύο εικόνες γίνονται μία μόνον στην τελευταία σκηνή της ταινίας. Είναι μια σύγχρονη, ελαφρώς ρομαντική ταινία σχέσεων , ξέρετε από αυτές που αρέσουν τόσο πολύ σε μας τις γυναίκες. Κι η Helena είναι υπέροχη στην ταινία. Όπως υπέροχη είναι πάντα.

Κι ένας λόγος παραπάνω που την γουστάρουμε είναι ότι κάνει ότι της γουστάρει! Εκεί που στις Χρυσές Σφαίρες προ ημερών , οι περισσότερες ηθοποιοί πάσχιζαν να μας πείσουν πόσο σικ και πόσο a la mode ήταν , η Helena εμφανίστηκε έτσι

και δεν είχε κανένα πρόβλημα γι'αυτό. Ούτε κι εμείς Helena dear!!

To be banned!

2011-01-27T13:04:00.002+02:00

Από την εφημερίδα independent αλίευσα ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα σε ταινίες που εξαιτίας του περιεχομένου τους υπέστησαν απαγόρευση της προβολής τους σε διάφορες χώρες του κόσμου!
Αυτά που μου έκαναν εντύπωση είναι τα εξής:

And I ban your movie!!!

1. Στην πλειοψηφία οι ταινίες είναι της κατηγορίας splatter , ταινίες με πολύ αίμα , πάμπολλα θύματα και μπόλικη βία! Έχουμε επίσης την αναμενόμενη ευαισθησία στη....''θρησκευτική σάτιρα'' και την αποστροφή στο οργιώδες σεξ.
2. Η χώρα που πρωτοστατεί στις απαγορεύσεις είναι....η Σιγκαπούρη! Σχεδόν όλες οι ταινίες που αναφέρονται στο άρθρο είναι απαγορευμένες στη λιλιπούτεια αυτή χώρα της Ν.Α. Ασίας -μα τι διάολο βλέπουν εκεί;;;! Εντύπωση όμως κάνει και το γεγονός ότι ΚΑΙ οι Σκανδιναβικές χώρες πρωτοστατούν στις...απαγορεύσεις!
3. Η Ελλάδα παραδόξως δεν εμφανίζεται πουθενά! Δώσε splatter στο λαό αλλά , σουτ .......μην του μιλήσεις για ......τον ''Τελευταίο πειρασμό''!!!

Η είδηση της εβδομάδας είναι βέβαια η ταινία ''Κυνόδοντας'' που διεκδικεί το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η είδηση το τι έχει γραφτεί δε λέγεται!!! Το Newsit ''έδωσε ρέστα'' δηλώνοντας με πηχυαίους τίτλους :'' Η Ελλάδα στο προσκήνιο! Από μαύρο πρόβατο των αγορών φαβορί των Όσκαρ με τον Κυνόδοντα''!!!!!!!!!!!!!!! Να δω τον Υπουργό μας της Εθνικής Οικονομίας να παραλαμβάνει το βραβείο Όσκαρ και συγκινημένος να στέλνει ευχαριστίες στο ΔΝΤ και στην ΕΕ -την Ανγκέλα μην ξεχάσετε Υπουργέ!- και τι άλλο στο κόσμο !!

Βέβαια , αλγεινή εντύπωση μου έκαναν σχόλια αναγνωστών σε διάφορα site που ωρύονται ότι η ταινία ...δυσφημεί τη χώρα!!!!! Curb your ...wrath , mates!!! It's just a movie!
Παρεμπιπτόντως , Καλή Επιτυχία στην ταινία!

TO "HAPPY END" ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΚΑΘΟΛΟΥ....HAPPY!!!

2011-01-18T19:36:00.005+02:00

Όλος ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος, είτε δράμα ήτανε το έργο είτε κωμωδία, είχε στο τέλος Happy End. Ευτυχισμένο γάμο δηλαδή. Άλλες φορές τελείωνε στους αρραβώνες και στα λογοδοσίματα και άλλες φορές έφτανε και στο μυστήριο: χαρούμενη μουσική γραβάτες νυφικά κουφέτα.. Η φτωχή κοπέλα είχε αποκατασταθεί με τον πλούσιο άντρα και το φτωχόπαιδο είχε βρει την πλουσιοκόρη. Και όταν δε υπήρχε ο παράς περίσσευε η αγάπη και η καλή καρδιά.

Έπεφτε η λέξη ΤΕΛΟΣ στην οθόνη και οι θεατές πέφταν μετά στα μαξιλάρια τους γεμάτοι όνειρα και ελπίδες. Οι μοδιστρούλες και οι εργάτριες της εποχής, οι δακτυλογράφοι και οι νεαροί οικοδόμοι, οι οδηγοί και οι μαραγκοί, οι αγροτοπούλες κι' οι νεαροί αγρότες, βούλιαζαν σιγά-σιγά στην αγκαλιά του πιο γλυκού Μορφέα.

Κατά βάθος βέβαια οι άνθρωποι γνώριζαν πολύ καλά το απίθανο του πράγματος και τη μυθοπλασία. Ήθελαν όμως να βαυκαλιστούν, ένα φανταστικό παράθυρο να ανοίξουν. Να δραπετεύσουν για λίγο απ’ αυτό που βίωναν κάθε μέρα. Να αφεθούν στο παραμύθι. Να ταυτιστούν με τα ευτυχισμένα πρόσωπα που βλέπαν στο πανί: Τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ, τη Βούρτση και τον Ξανθόπουλο, τη Βασιλάκου και το Μυλωνά, την Ιασωνίδου και το Λειβαδίτη με όλα αυτά τα διάσημα ζευγάρια της οθόνης. Ουρές στις κινηματογραφικές αίθουσες όλης της χώρας, συνωστισμός στα καφενεία των χωριών που παίζαν οι πλανόδιοι. Και πάντα μα πάντα στο τέλος Happy End ακόμη και με νύφη τη Βασιλειάδου.

Το πρώτο, μάλιστα, απ’ τα ζευγάρια αυτά που προανέφερα έμελε να γίνει και ζευγάρι στη ζωή, τινάζοντας στα ύψη το φαντασιακό των θαυμαστών τους. Η ιδανική και ονειρεμένη οικογένεια. Απανωτά εξώφυλλα με την Αλίκη και το Δημήτρη. Ρομάντσο Θησαυρός Φαντάζιο συνέχιζαν με ρεπορτάζ την ευτυχία της οθόνης.

Ήρθε και το παιδί μετά. Μόνο σιγά-σιγά που κάτι χάλαγε και αρχίσανε τα ρεπορτάζ με τους καυγάδες. Δίπλα οι θαυμαστές μεγάλωναν και αυτοί, ο καθένας στο δικό του λούκι, στις συμπληγάδες της ζωής και στη φθορά του χρόνου.Το όνειρο και ο θαυμασμός για τα ινδάλματα έδινε σιγά-σιγά τη θέση του στην περιέργεια και το κουτσομπολιό. Το ενδιαφέρον του κόσμου παρέμενε ακόμη υψηλό για το τι θα γίνει παρακάτω. Μα όχι πλέον στο πανί με τη γνωστή κατάληξη, αλλά σε αυτό το άγριο και απρόβεπτο έργο της ζωής που είχαν εμπλακεί και τα ινδαλματά τους. Αυτό το έργο που είναι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά και όλα μπορούν να γίνουν. Και γίναν τα χειρότερα. Το πρότυπο της οικογενειακής ευτυχίας διελύθη!

Αυτό που κρύβαν με το τέλος τους τα έργα εκείνα του σινεμά, αυτό δηλαδή που ζούσαν στη ζωή πολλοί από τους θεατές τους, έμελε να το παίξουν στη ζωή και οι ίδιοι οι ήρωες τους. Σε μια εκδοχή όμως τόσο σκληρή που μας τρομάζει όλους. Μέχρι αποκλήρωση παιδιού από τον πατέρα έκρυβε ο επίλογος μετά το θάνατο των ινδαλμάτων. Σπάνιο πράγμα για τα καθ’ ημάς.Και όλα αυτά φόρα παρτίδα απ’ τη μικρή, πλέον, οθόνη. Που αν και μικρή πολύ θαυματουργή γιατί τα αλέθει όλα.

Και έμεινε τώρα ένα παιδί που περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι και όλο και κάτι διεκδικεί. Κάτι που του έλειψε και ψάχνει να το βρει μπροστά στις αδηφάγες κάμερες. Μπαίνει στα σπίτια μας σαν να εκλιπαρεί λίγη αγάπη. Ένα μετέωρο παιδί που είναι άντρας πλέον, μα είχε την ατυχία να είναι το πραγματικό παιδί του πιο ευτυχισμένου ζευγαριού της ελληνικής οθόνης!

(μεταγραφή)

Μια χοντρή πλάκα που έκανε ο Φελίνι στον Μαστρογιάννι!!!

2011-01-11T12:28:00.006+02:00

Παίρνοντας πάσα από τη σινεταίρα μου την Crispy θέλω να σας μιλήσω και εγώ για μια χοντρή πλάκα που έκανε ο Φελίνι στον Μαστρογιάννι και μάλιστα στην πρώτη τους συνάντηση που είχαν για να μιλήσουν για την ταινία Ντόλτσε Βίτα που θα γύριζε ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης. Το κείμενο είναι από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι: «ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑΙ, ΘΥΜΑΜΑΙ» και αυτό από τις εκδόσεις ΑΙΩΡΑ. Αφήνω τον ίδιο τον συγγραφέα και μεγάλο ηθοποιό να μας αφηγηθεί το περιστατικό με τα δικά του λόγια:

Πρώτη συνάντηση
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στην παραλία του Φρετζένε, όπου ο Φεντερίκο είχε εξοχικό, όταν με κάλεσε για την Ντόλτσε Βίτα. Λίγα βήματα πιο πέρα κάτω, κάτω από μία ομπρέλα, καθόταν ο Ένιο Φλαγιάνο, που τότε ήταν ο συνεργάτης του στη συγγραφή των σεναρίων.
Φυσικά ήμουν πολύ αναστατωμένος. Και αμέσως ο Φελίνι με εκείνο το μαγικό ύφος του, εκείνη τη λεπτή φωνή του, σαν μαγικού αυλού: «Ωωω, αγαπητέ Μαρτσελίνο!» (Πάντα αυτά τα υποκοριστικά, που νομίζω πως τα χρησιμοποιούσε και για να σε ηρεμεί.) «Αγαπητέ Μαρτσελίνο, πολύ χαίρομαι που σε βλέπω. Έχω στα σκαριά μία ταινία, παραγωγός είναι ο Ντίνο Ντε Λαουρέντις. Ο Ντε Λαουρέντις όμως θα ήθελε τον Πολ Νιούμαν για πρωταγωνιστή. Βέβαια, ο Πολ Νιούμαν είναι ένας μεγάλος ηθοποιός, ένας σταρ. Αλλά είναι πολύ δυνατή προσωπικότητα κι εμένα μου χρειάζεται ένας τυχαίος, κοινός τύπος.» Εγώ δεν ένιωσα καθόλου προσβεβλημένος. «Περίφημα, έτοιμος. Ο τυχαίος κοινός τύπος είμαι εγώ.» «Μα φυσικά γιατί ο χαρακτήρας είναι ένας τύπος δανδή. Δεν πρέπει να έχει την προσωπικότητα του Πολ Νιούμαν.» «Πολύ καλά», απάντησα. Ύστερα για να δώσω στον εαυτό μου έστω και ελάχιστη σοβαρότητα, ελάχιστη αξιοπρέπεια, είπα: «Θα ήμουν πολύ περίεργος να έριχνα μια ματιά στο σενάριο.» Ήθελα να φανώ επαγγελματίας. «Μα ασφαλώς!» χαμογέλασε ο Φελίνι και φώναξε τον Φλαγιάνο: « Ένιο, μπορείς να φέρεις το σενάριο στον Μαρτσελίνο;»
Ο Ένιο Φλαγιάνο, μ’ εκείνο το ειρωνικό ύφος του, μου έφερε ένα φάκελο. Μέσα δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο ένα από τα σκίτσα που σχεδίαζε όλη την ώρα ο Φελίνι.

Το σκίτσο παρίστανε έναν άντρα που κολυμπούσε στη θάλασσα, με το πέος του τόσο μακρύ που έφτανε στο βυθό. Και γύρω από αυτό το πέος, όπως στις ταινίες της Έστερ Γουίλιαμς, χόρευαν σειρήνες.
Εγώ φυσικά κοκκίνισα, δεν ξέρω, έγινα κίτρινος, πράσινος, πήρα όλα τα χρώματα της ίριδας. Ένιωσα να με κοροϊδεύουν. Κατάλαβα ότι είχα απαιτήσει πάρα πολλά ζητώντας το σενάριο. Τι μπορούσα να πω; « Μα βέβαια μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Είμαι έτοιμος! Που να υπογράψω;»
Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Φελίνι.
.

Σημείωση: τα προαναφερθέντα βιβλία εάν δεν τα βρείτε αλλού θα τα βρείτε σίγουρα στο Βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΑΙΩΡΑ Μαυρομιχάλη 11 Αθήνα τηλ. 3839000.

Τώρα πια τα είδα όλα!

2011-01-08T15:02:00.000+02:00

Λίγες σκόρπιες ειδήσεις , λίγο-πολύ κινηματογραφικού ενδιαφέροντος.

1. Τι υπονοεί ο τίτλος της ανάρτησης. Δεν ήμουν ενημερωμένη κι έτσι εξεπλάγην όταν είδα, κάπου στο δρόμο, αφίσα της ταινίας........(κρατηθείτε οι παλιότεροι!)......''Ρόδα , τσάντα και κοπάνα''!!!!!! Η ταινία ''φαινόμενο'' της δεκαετίας του 80 (λέμε τώρα) συνεχίζει ακάθεκτη να μας βασανίζει 30 χρόνια μετά με σίκουελ!!! Ο Χρήστος Μήτσης αναφέρει στο Αθηνόραμα , ότι δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή της ταινίας! Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!

2. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αιώρα ένα ενδιαφέρον βιβλίο με τον τίτλο ''Η κρυφή ζωή των μεγάλων σκηνοθετών''. Απολαυστικό στην ανάγνωση του , μας αποκαλύπτει κάποιες κρυφές όψεις του χαρακτήρα και της προσωπικότητας γνωστών σκηνοθετών, κακές συνήθειες τους , εμμονές , φοβίες , συμπεριφορές , τέτοια πράγματα. Έχει πολύ ενδιαφέρον και σε κάποιες περιπτώσεις έχει πολύ γέλιο. Έπεσα κάτω από τα γέλια διαβάζοντας για τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ τότε που αποφάσισε να διασκευάσει τον ''Βασιλιά Ληρ'' με πρωταγωνιστή τον σεναριογράφο του ....Νόρμαν Μέιλερ! Και μόνο το γύρισμα αυτής της ταινίας - έτσι όπως αποκαλύπτεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου- θα μπορούσε να ήταν μια ταινία! Ιλαρές καταστάσεις!

3. Στην προηγούμενη ανάρτηση έφτιαξα έναν μικρό κατάλογο με αγαπημένες ταινίες του 2010. Σταμάτησα στο Νο.8 , διότι δεν συμπλήρωνα δεκάδα και ποτέ δεν φτιάχνω λίστες με εννέα πράγματα (μην ρωτήσετε γιατί!). Ο κατάλογος θα μπορούσε να συμπληρωθεί με την τελευταία ταινία του Woody Allen -τον οποίο αναγκαστικά άφησα απ'έξω, ξέρω ότι δεν θα τον πείραζε- και από ...τα 3/4 μιας άλλης ταινίας. Ποιας; Λοιπόν , το ''Io sono l'amore'' είναι μια ταινία της οποίας λάτρεψα τα πρώτα 3/4 και μίσησα το τελευταίο 1/4! Δεν ξέρω για όσους από εσάς την έχετε δει τι συναισθήματα σας άφησε. Αλλά για μένα τουλάχιστον , με απογείωσε με όλο αυτό το ερωτικό παιχνίδι και το ξύπνημα των αισθήσεων αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δίνεται τέτοιο τέλος. Βαρέθηκα πια σε ταινίες (ή και βιβλία) κάποιος που αφήνεται σε πάθη ή αμαρτίες ντε και καλά να πρέπει να τιμωρείται και μάλιστα όσο πιο σκληρά γίνεται. Αφήστε τον/την να τα απολαύσει με ελευθερία κι ολίγον τι αναρχία! Πού είσαι Μπουνιουέλ!!

4. Τέλος είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι με την 5η μου επίσκεψη στη Ρώμη , βρήκα επιτέλους το σημείο όπου γυρίστηκε η περίφημη ταινία του Μάριο Μονιτσέλι ''Ο κλέψας του κλέψαντος'' !

Ο αγγλικός τίτλος είναι παραπλανητικός! Δεν είναι στην ...Madonna street!!

Πού θα βρω τα Χριστούγεννα;

2010-12-29T22:37:00.000+02:00

Τις μέρες αυτές είδα κάποιες ταινίες στις οποίες τα Χριστούγεννα δίνουν παρουσία εμμέσως! Χωρίς να είναι καθαρά χριστουγεννιάτικες , όλο και σε κάποια σκηνή φαίνονται δέντρα στολισμένα , πολύχρωμα λαμπάκια αναβοσβήνουν , κάνας Αη Βασίλης περνά τυχαία ή απλά γίνεται αναφορά στη συγκεκριμένη γιορτή.
Μου έτυχε στο In Bruges όπου όλος ο χαμός στην συμπαθέστατη αυτή ταινία γίνεται χριστουγεννιάτικα.
Μου έτυχε και στο Ice harvest όπου ο John Cusack κι ο Billy Bob Thornton στήνουν την κομπίνα τους χρονιάρες μέρες.
Ένας επισκέπτης τούτου του blog , μου είχε υπενθυμίσει σε σχόλιο του ότι το Die hard με τον Bruce Willis διαδραματίζεται στο χριστουγεννιάτικο L.A.
Και βέβαια μην ξεχάσω να αναφέρω την πλέον αγαπημένη μου ''μη χριστουγεννιάτικη ταινία που διαδραματίζεται όμως τα Χριστούγεννα!!!'' την Γκαρσονιέρα του Billy Wilder.
Συνέβη όμως το εξής. Προχθές , έκατσα να δω την ταινία του Wayne Wang Smoke. Μια από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες που είχα πολλά χρόνια να δω. Αν θυμάστε -όσοι την έχετε δει- ο Harvey Keitel υποδύεται τον Ώγκι, έναν τύπο που κρατά ένα καπνοπωλείο κάπου στο Brooklyn. Το καπνοπωλείο είναι τόπος συνάντησης διάφορων μόνιμων πελατών ανάμεσα στους οποίους κι ο συγγραφέας Πωλ Μπέντζαμιν ,τον οποίο υποδύεται ο William Hurt ( ο σεναριογράφος της ταινίας δεν είναι άλλος από τον γνωστό Αμερικανό συγγραφέα Paul Auster κι είναι ολοφάνερο ότι ο χαρακτήρας του Πωλ Μπεντζαμιν είναι εμπνευσμένος ...από τον εαυτό του!).
Προς το τέλος της ταινίας , ο Πωλ πάει στο καπνοπωλείο κι ως συνήθως πιάνει ψιλή κουβέντα με τον Ώγκι. Του αποκαλύπτει ότι μια μεγάλη εφημερίδα του έχει ζητήσει να γράψει μια χριστουγεννιάτικη ιστορία που θα δημοσιευτεί τις γιορτές. ''Ξέρεις καμιά καλή χριστουγεννιάτικη ιστορία;'' ρωτά ο συγγραφέας τον Ώγκι. ''Ξέρω χιλιάδες καλές χριστουγεννιάτικες ιστορίες'', του απαντά εκείνος ''Κι αν με κεράσεις φαγητό , θα σου διηγηθώ την καλύτερη χριστουγεννιάτικη ιστορία που άκουσες ποτέ''. Έτσι και γίνεται κι οι δύο άντρες βρίσκονται σε ένα diner όπου ο Ώγκι διηγείται μια πραγματικά συγκινητική ιστορία που εκτυλίσσεται κάποια Χριστούγεννα που ήταν μόνος κι είπε να κάνει μια καλή πράξη... Την ιστορία αυτή -αφού έχουμε ακούσει τον Ώγκι να τη διηγείται- τη βλέπουμε στους τίτλους τέλους της ταινίας κάτω από τους ήχους του υπέροχου τραγουδιού του Tom Waits ''Innocent when you dream''.

Επίλογος
Θα τελειώσω τη σημερινή ανάρτηση με μια πολύ γρήγορη αναφορά στις ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο μες το 2010 (πρόκειται για ταινίες που είδα αυστηρά μέσα στο χρονικό διάστημα του έτους που μας φεύγει. Στα τσακίδια!!). Τις γράφω με...ακατάστατη σειρά!!
1. Soul kitchen
2. A serious man
3. A single man
4. Shutter island
5. (500) days of Summer
6. Το μυστικό στα μάτια της
7. Another year
8. The social network

Υ.Γ.: Επειδή η γράφουσα θα λείψει για κάποιες μέρες , τυχόν σχόλια θα απαντηθούν μετά τις 06/01

Καλή χρονιά σε όλους!

H Οικονομική Κρίση μέσα από τον Κινηματογράφο!!!

2010-12-19T10:33:00.005+02:00

Οι οικονομικές κρίσεις που είναι σύμφυτες με την ύπαρξη του καπιταλισμού και δεν αποτελούν φαινόμενο των τελευταίων ετών, είναι φυσικό να απασχόλησαν και τον κινηματογράφο μιας και είναι η τέχνη του περισσότερο από όλες τις άλλες έσκυβε πάντοτε πάνω από τα προβλήματα των ανθρώπων. Εγώ από αυτή τη θεματολογία θυμάμαι δύο ταινίες που με έχουν εντυπωσιάσει πολύ και θέλω να σας τις παρουσιάσω με τη σημερινή μου ανάρτηση:

1. Tα σταφύλια της οργής - The Grapes of Wrath (1940)
Σκηνοθεσία: John Ford
Σεναριο: Darryl Zanuck & Nunnaly Johnson από το ομώνυμο μυθιστόρημα του John Steinbeck
Φωτογραφία: Gregg Toland
Μουσική: Alfred Newman
Ηθοποιοί: Henry Fonda, Jane Darwell, John Carradine, Charly Grapewin, Dorris Bowdon, Russel Simpson κ.α.

Σας παραθέτω την κριτική του Γιάννη Ζουμπουλάκη (του καλύτερου κατά τη γνώμη μου κριτικού κινηματογράφου που έχουμε στη χώρα μας) την οποία δημοσίευσε ΤΟ ΒΗΜΑ στις 24.06.2007. Εγώ μόνο θα προσθέσω ότι η ταινία αυτή αποτελεί το πρώτο "επικό road movie" στην ιστορία του κινηματογράφου και ότι όσοι φίλοι και συνάδελφοι δεν έχουν διαβάσει το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο του Στάϊνμπεκ καλό θα ήτανε να του ρίξουνε μια ματιά.

«Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Εχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους...
Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.
Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.
Θα βρίσκομαι εκεί...»
Ο Χένρι Φόντα, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Τομ Τζόουντ στον κινηματογράφο και είπε τις παραπάνω μνημειώδεις κουβέντες, είχε επίσης την τύχη να βρεθεί εκεί· στην κινηματογραφική εκδοχή των «Σταφυλιών της οργής» που γυρίστηκε την πιο... ακατάλληλη εποχή, όταν η Αμερική είχε αρχίσει να αναρρώνει από το σοκ του οικονομικού κραχ (μάλιστα εξαιτίας του ότι οι τράπεζες θεωρούσαν το μυθιστόρημα του Τζων Στάινμπεκ επικίνδυνα ανατρεπτικό, η 20th Century Fox γύρισε την ταινία με τον παραπλανητικό τίτλο «Λεωφόρος 66»).

Σε ό,τι αφορά τον Φόντα, ο 34χρονος ηθοποιός ήθελε τόσο πολύ τον ρόλο του Τομ που ο παραγωγός Ντάριλ Ζάνουκ γνωρίζοντας την επιθυμία του τον παγίδευσε σε ένα συμβόλαιο μακράς διαρκείας, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι για τον ίδιο ρόλο ενδιαφέρονταν ο Τάιρον Πάουερ και ο Ντον Αμίτσι· κάτι που δεν ήταν αλήθεια. Οντως, με το κουρασμένο αλλά αποφασιστικό βλέμμα του, τη γλυκύτητα της χροιάς στη φωνή του και την ήρεμη δύναμη που από τη φύση του εξέπεμπε, ο Φόντα όχι απλώς ταιριάζει γάντι στον ρόλο αλλά αγγίζει την τελειότητα. Φανταστείτε ότι όταν την επόμενη χρονιά ο Φόντα έχασε το Οσκαρ Α´ ανδρικού ρόλου από τον Τζέιμς Στιούαρτ που το κέρδισε για τα «Κοινωνικά σκάνδαλα» («The Philadelphia story»), ο τελευταίος δήλωσε ότι το βραβείο δικαιούνταν ο Φόντα, τον οποίο μάλιστα ο ίδιος είχε ψηφίσει!
Οπως το κινηματογραφικό «Οσα παίρνει ο άνεμος», έτσι και τα «Σταφύλια της οργής» ήταν κυρίως «παιδί» παραγωγού. Ο Ντάριλ Ζάνουκ είχε πάρει πολύ προσωπικά την κινηματογραφική εκδοχή των «Σταφυλιών». Αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος αντί 100.000 δολαρίων - ποσό αστρονομικό για τα στάνταρντ της εποχής - και συμφώνησε να μπει όρος στο συμβόλαιο σύμφωνα με τον οποίο η ταινία «θα διατηρήσει κατά δύναμιν την κύρια δράση και την κοινωνική πρόθεση της εν λόγω λογοτεχνικής ιδιοκτησίας».
Με την έγκριση του Στάινμπεκ ο Ζάνουκ έκανε μόνο μία παρέμβαση, τον εκπληκτικό μονόλογο της Τζέιν Νταρνέλ, η οποία στον ρόλο της μητέρας του Τομ κρατά στο στόμα της το υπέροχο μα και τόσο αισιόδοξο φινάλε της ταινίας: «We are the people» (εμείς είμαστε ο λαός).
Ασφαλώς ο δημιουργικός εγκέφαλος της ταινίας ήταν ένας, ο σκηνοθέτης Τζων Φορντ. Με τη συνδρομή του οπερατέρ Γκρεγκ Τόλαντ, ο Φορντ μετέτρεψε σε αξέχαστες εικόνες τις σελίδες του Τζων Στάινμπεκ. Η σκηνοθετική ευφυΐα του ήταν η τολμηρή και άκρως αντιεμπορική ατμόσφαιρα της ταινίας μέσα από κάδρα της αμερικανικής φύσης στην απόλυτη μαυρίλα της: έρημες πεδιάδες, συννεφιασμένος ουρανός, λασπωμένοι δρόμοι. Με άλλα λόγια η προσέγγισή του είχε το προνόμιο της εντιμότητας, από την οποία έλειπε εντελώς ο οποιοσδήποτε εξωραϊσμός. Γι' αυτό και τα «Σταφύλια της οργής» ακόμη και σήμερα φιγουράρουν μέσα σε πολλές λίστες Top 10 των καλύτερων ταινιών στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ 24.06.2007

2. Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν. They Shoot Horses, Don`t They? (1969)

Σκηνοθεσία: Sydney Pollack
Σενάριο: James Poe από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Horace McCoy.
Ηθοποιοί: Jane Fonda, Michael Sarrazin, Susannah York, Gig Young, Red Buttons.

Εδώ η ιστορία έχει να κάνει και αυτή με την κρίση του '30 και με μιά απάνθρωπη επινόηση κάποιων κομπιναδόρων που για να τα οικονομήσουν μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια διοργάνωναν σε γήπεδα και άλλους μαζικούς χώρους τους περιβόητους "χορευτικούς μαραθώνιους" και αποτελούσαν έναν τρόπο για να διαγωνιστούν οι απελπισμένοι εκείνοι άνθρωποι με σκοπό τα πενιχρά χρηματικά έπαθλα. Το θέαμα κρατούσε ολόκληρες μέρες, καθώς οι διαγωνιζόμενοι πίεζαν τους εαυτούς τους πέρα από τα όρια της εξάντλησης, ενώ από τις κερκίδες το αδηφάγο πλήθος παρακολουθούσε και ποντάριζε, με σκοπό το κέρδος, στο δικό του ο καθένας ζευγάρι.

Κάτι που αν το δούμε λίγο μεταφορικά ισχύει στα καθ' ημάς και σήμερα με τα reality show της τηλεόρασης όπου σε μια εποχή που χάθηκαν οι διαφημίσεις και οι καταξιωμένοι τραγουδιστές δυσκολεύονται για το μεροκάματο και αναγκάζονται να χώνουν τους νέους τους δίσκους στις κυριακάτικες εφημερίδες, βλέπουμε να συνωθούνται στη μικρή οθόνη κορίτσια και αγόρια που θέλουν να γίνουν τα next top models και οι ...next Ρουβάδες!

Χριστούγεννα & Ταινίες

2010-12-07T08:16:00.000+02:00

Από τις στατιστικές του μπλογκ παρατηρώ ότι υπάρχει έντονη αναζήτηση για ...χριστουγεννιάτικες ταινίες. Έτσι αποφάσισα να ''ξεθάψω'' τούτη την ανάρτηση που είχα ετοιμάσει πέρσι για άλλο μπλογκ.

Λοιπόν , για να δούμε τι θα δούμε φέτος τα Χριστούγεννα.

Ας ξεκινήσουμε από τις πιο παλιές και πιο κλασικές. Πράγμα που σημαίνει ότι θα δούμε οπωσδήποτε την Υπεροχη ζωή (It's a wonderful life) του Frank Kapra. Αν θυμάστε ο James Stewart είναι ένας τύπος που σκέφτεται να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας γιατί τα πράγματα πάνε κατά διαόλου στη ζωή του -κυρίως στη δουλειά του. Να όμως που του προκύπτει φύλακας άγγελος που τον βοηθά να συνειδητοποιήσει πόσο υπέροχη είναι η ζωή του. (Παρεμπιπτόντως ο δικός μου φύλακας άγγελος μού κάνει νερά τον τελευταίο καιρό. Σκέφτομαι σοβαρά να τον απολύσω.)
Στις παλιές κι υπέροχες χριστουγεννιάτικες ταινίες ανήκει και το Θαύμα της 34ης οδού (Miracle on 34th Street) , όπου ο ίδιος ο Αη-Βασίλης προσλαμβάνεται στα Macy's για να κάνει τον... Αη-Βασίλη! Αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι αυτός είναι ο πραγματικός και γενικά προκύπτει ένα μπέρδεμα με πολύ συναίσθημα και καλές γιορτινές προθέσεις. Είχα κολλήσει με την ταινία αυτή όταν ήμουν μικρή, γιατί έπαιζε η αγαπημένη μου ηθοποιός εκείνη την εποχή , η Maureen O' Hara . (Την κόρη της στην ταινία κάνει η μικρή τότε Natalie Wood).
''We're no angels'' δηλώνουν τρεις κατάδικοι που έχουν αποδράσει από το νησί του Διαβόλου παραμονή Χριστουγέννων. Στην ταινία αυτή του 1955 , σκηνοθετημένη από τον Michael Curtiz (βλέπε ''Casablanca'') οι τρεις δραπέτες (Humphrey Bogart , Peter Ustinov , Aldo Ray) γίνονται στην κυριολεξία φύλακες άγγελοι μιας οικογένειας , που πλήττεται από απανωτές αναποδιές.

Χριστούγεννα χωρίς την ''Χριστουγεννιάτικη ιστορία'' του Charles Dickens δε γίνεται. Σας προτείνω την πιο κλασική απόδοση της ιστορίας του Dickens σε ταινία το ''Scrooge'' με τον αξέχαστο Alastair Sim. Eπίσης , μού αρέσουν πολύ οι εξής δύο διασκευές της ιστορίας αυτής: The muppet christmas carol με όλη τη γνωστή παλιοπαρέα και τον Michael Caine στον ρόλο του Ebenezer Scrooge. Κι επίσης την πολύ ενδιαφέρουσα απόδοση της Μαύρης Οχιάς , όπου η μεταμόρφωση του Ebenezer Blackadder είναι αντίστροφη!
Λοιπόν, τι άλλο έχουμε; Α, ναι! Ας ασχοληθούμε λίγο με τις γνωστές αμερικάνικες ...σαχλαμαρίτσες -ξέρετε εκείνες τις ταινίες που κάθε χρόνο ορκιζόμαστε ότι δεν θα ξαναδούμε αλλά τελικά δεν τη γλιτώνουμε. Πρώτος και καλύτερος ο Chevy Chase με εκείνο το ανεκδιήγητο National Lampoon's Christmas Vacation όπου ο κος. Γκριζγουόλντ προσπαθεί να στολίσει με τόσα πολλά λαμπάκια το σπίτι του , που στο τέλος προκαλεί έμφραγμα στην τοπική ΔΕΗ! (Η ταινία αυτή πρέπει να είναι ιδιαίτερα αγαπητή στην Ελλάδα , δεν εξηγείται πώς τόσοι πολλοί συμπατριώτες μας προσπαθούν απεγνωσμένα να μιμηθούν τον κο. Γκριζγουόλντ κάθε Χριστούγεννα!).
Home alone . Πάλι;;; Έλεος!!! Αν όμως τύχει κάποτε να είστε φιλοξενούμενοι των γονιών μου , θα αναγκαστείτε να υποστείτε την ταινία,( είναι η αγαπημένη τους ταινία ) κι όχι μόνο αυτό αλλά θα πρέπει να υποστείτε τα τρανταχτά τους γέλια ...και τα σχόλια του πατέρα μου : ''Κοίτα τι θα κάνει εδώ , κοίτα , κοίτα! Μα τον διαβολάκο , τι πανέξυπνο παιδί'' χα χα χα χα (αχ αχ αχ αχ...οι υπόλοιποι ).
Ο μόνος που βγάζει ασπροπρόσωπους τους Αμερικανούς χριστουγεννιάτικα είναι ο Tim Burton με το The nightmare before Christmas . There's children throwing snowballs , instead of throwing heads , they're busy building toys , and absolutely no one's dead! Μπππρρρ!

Και τώρα ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω δύο ταινίες τις οποίες βλέπω πια κάθε Χριστούγεννα: Joyeux Noel (περισσότερα γι'αυτήν την ταινία έχω γράψει εδώ ) και την αγαπημένη Love actually . Ok , το παραδέχομαι , όλες οι ιστορίες της ταινίας δεν είναι δυνατές κι έχει ένα βασικό μειονέκτημα (παίζει η Keira Knightley) αλλά σε ποια άλλη ταινία θα σου λάχει πρωθυπουργός αλα Hugh Grant! (Μακάρι να ήταν τόσο νόστιμοι οι πολιτικοί!). Τώρα που το θυμήθηκα στην ταινία , τον Αμερικανό προέδρο ενσαρκώνει ο Billy Bob Thornton, ο οποίος σε μια άλλη ταινία ενσαρκώνει τον Bad Santa . Τσεκάρετέ τον , είναι πραγματικά ελεεινός!
Τέλος υπάρχει ένα καρτούν , ίσως το ωραιότερο , θυμάμαι που το έβλεπα παιδί και περίμενα πώς και πώς τα Χριστούγεννα να το ξαναδώ. Κι ακόμα και τώρα που τα χρόνια με βαραίνουν (αλλά μυαλό δε βάζω) περιμένω (πάλι!) πώς και πώς να το ξαναδώ : The snowman .
Τέλος , μια θερμή παράκληση. Αν τυχόν στηθείτε μπροστά στην tv, μην δείτε όλα αυτά τα σαχλά και τετριμμένα που μάς σερβίρουν κάθε χρόνο τα, χωρίς φαντασία, ελληνικά κανάλια.

my sweet snowman...

Υ.Γ.: Σε εκείνη την ανάρτηση είχα κάποια σχόλια από συνμπλόγκερ που συμπλήρωναν τον κατάλογο. Έτσι , προτείνονταν το ''The polar express'' του Robert Zemeckis , αλλά και μια αγαπημένη μου ταινία ''Η γκαρσονιέρα'' του Billy Wilder , που μπορεί να μην είναι μια καθαρά χριστουγεννιάτικη ταινία αλλά διαδραματίζεται τις μέρες των γιορτών. Περιμένω και τις δικές σας προτιμήσεις ή να μας υπενθυμίσετε κάποια ταινία που έχουμε ξεχάσει.
Έχω να σας εξομολογηθώ κάτι. Δεν μου έχει συμβεί άλλη χρονιά , αλλά φέτος περιμένω πώς και πώς να ξαναδώ τις χριστουγεννιάτικες περιπέτειες της οικογένειας Γκριζγουόλντ!!! Μάλλον η κρίση φταίει...!!!!

MADE IN ENGLAND!!!

2010-11-23T18:16:00.003+02:00

Η ένδειξη αυτή, παλαιότερα γιατί σήμερα μόνο το made in China υπάρχει, πάνω σε κάποιο προϊόν -από τα πιο απλά είδη οικιακής χρήσης, τα ρούχα, τα εργαλεία, τα μηχανήματα μέχρι και τα αυτοκίνητα- συνιστούσε ένα πιστοποιητικό υψηλής ποιοτικής εγγύησης. Και με τον παραφθαρμένο τύπο της: «μέγκλα» είχε περάσει και στην καθομιλουμένη ελληνική και τη μάγκικη αργκό και όταν ήθελαν να περιγράψουν οι άνθρωποι κάτι ως πολύ καλό έλεγαν: «αυτό είναι μέγκλα!». (Σε πολλές ασπρόμαυρες κωμωδίες μας θα θυμάστε να το λέει ο Ρίζος ή ο Φωτόπουλος).
Αυτό γινόταν γιατί οι Εγγλέζοι φημίζονταν για την επαγγελματική ευσυνειδησία τους και τα πολύ υψηλά ποιοτικά standards που έβαζαν στα υλικά τους.
Και για να έρθουμε στα θέματα που μας αφορούν: το ίδιο ίσχυε και ισχύει, νομίζω, και όταν καταπιάνονται με τα έργα της 7ης τέχνης!

Σας διαβεβαιώνω ότι στη μακρά σινεφιλική μου διαδρομή δεν μου έτυχε ποτέ να δω σκάρτο (με την έννοια της «μάπας») εγγλέζικο έργο! Όσο αυτό και αν ακούγεται σαν υπερβολή. Είδα πολλά έργα που δεν ήταν αριστουργήματα, είδα πολλά έργα που δεν ήταν πολύ καλά αλλά δεν είδα ούτε ένα που να είναι κάτω από το επίπεδο του "καλά"! Που να με κάνει ρε παιδί μου να πω: πέταξα την ώρα μου και τα λεφτά μου!
Και δεν μιλάω τώρα για τους καταξιωμένους δημιουργούς όπως: ο αγαπημένος μου Mike Leigh, o Ken Loach, o Stanley Kubrick, o Alan Parker, ο Ken Russel, o Sam Mendes, ο James Ivory, o Richard Lester, η Sally Poter, ο Ridley Scott, ο Neil Jordan για να αναφέρω έτσι κάποιους εν τάχει, αλλά για πάμπολλους άλλους θεωρούμενους ως ήσσονος καλλιτεχνικής σημασίας σκηνοθέτες.
Όλα αυτά όμως δεν πέσανε από τον ουρανό. Από πολλά χρόνια πριν σιγά-σιγά και μεθοδικά χτίστηκε το οικοδόμημα του εγγλέζικου λεγόμενου κινηματογράφου, ενός κινηματογράφου με πολύ έντονο κοινωνικό προβληματισμό, που όπως όλα τα στέρεα οικοδομήματα: πατάει πάνω σε κάποιες πολύ γερές βάσεις.

Και αν αφαιρέσουμε κάποιους αυθύπαρκτους μοναχικούς λύκους όπως ο Alfred Hitchcock ο Stanley Kubrick ή ο Peter Greenaway που ο καθένας τους αποτελεί και ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν, οι βάσεις αυτές νομίζω ότι δεν ήτανε τίποτα άλλο από το λεγόμενο FREE CINEMA ένα κινηματογραφικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Αγγλία τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Τότε που κάποια ανήσυχα παιδιά παρακινούμενα από τον ιταλικό νεορρεαλισμό και τη γαλλική nouvelle vague αφού πρώτα δημιούργησαν ένα θεωρητικό όργανο, ένα περιοδικό με τον τίτλο Free Cinema, πέρασαν μετά και στη δράση γυρίζοντας μοναδικές και αξεπέραστες ταινίες.

Βασικές τους αρχές ήταν το "έξω από τα στούντιο" ο ρεαλισμός και ο κοινωνικός προβληματισμός με την κάμερα στις γειτονιές που ζούνε οι άνθρωποι.
Τα παιδιά αυτά ήταν:
1.Ο Tony Richardson με κυριότερες ταινίες του:
«Οργισμένα Νιάτα» (Look Back In Anger) (1958) βασισμένη στο θεατρικό έργο του John Osborne και που ευτύχησε να έχει ως ηθοποιούς δύο μεγάλα τότε ταλέντα του αγγλικού θεάτρου: Richard Burton και Clair Bloom.
«Γεύση Από Μέλι» (Α Taste Of Honey)(1962) το οποίο είχα ευτυχήσει να το δω παραμονές της Χούντας σε προβολή της φοιτητικής κινηματογραφικής λέσχης στην πανεπιστημιακή αίθουσα Ίρις επί της οδού Ακαδημίας και λίγο πριν την Ιπποκράτους.
2.O Karel Reisz, τσέχικης καταγωγής, με κυριότερες ταινίες του:
«Σάββατο Βράδυ, Κυριακή Πρωί» (Saturday Night and Sunday Morning) (1960) που θεωρείται και η πιο καθοριστική ταινία αυτού του κινήματος και επηρέασε όπως λένε οι ειδικοί τους περισσότερους από τους σύγχρονους Βρετανούς σκηνοθέτες. Ως βοηθό μάλιστα σκηνοθέτη ο Ράϊς, είχε τον Stephen Frears.
«Μόργκαν Ο Τρελός Εραστής» (Morgan – A Suitable Case For Treatment) (1966) με τη Vanessa Redgrave και τον David Warner.
3. O John Schlesinger (ο μετέπειτα «αμερικάνος» με το εκπληκτικό Midnight Cowboy) με κυριότερες ταινίες:
«Αμαρτία Μιας Νύχτας» «Α Kind Of Loving» (1962)
«Μπίλλυ Ο Ψεύτης» (Billy Liar) (1963) και
4. Ο Lindsay Anderson με το εκπληκτικό «Εάν» (If) (1969) που ανέδειξε τον κόσμο των αυστηρών κολεγίων με το καταπιεστικό τους σύστημα και ίσως να υπήρξε ο προπομπός του «Φράουλες και Αίμα» που βγήκε ένα χρόνο αργότερα.

Hear the music (score)!

2010-11-14T12:20:00.000+02:00

Τις προάλλες βρισκόμουν στο μετρό κι ως συνήθως ήμουν έτη φωτός μακριά , αφηρημένη , στην κυριολεξία είχα πάψει να ακούω τους εξωτερικούς ήχους. Σε κάποια φάση ένα γνώριμο μουσικό θέμα , άρχισε να με ''τραβά'' πίσω στην πραγματικότητα. ''Προσγειώθηκα'' και κατάλαβα ότι από τα μεγάφωνα του σταθμού ακουγόταν το γνωστό κομμάτι από την εισαγωγή της ταινίας Get Carter! Είχα την αίσθηση ότι από κάπου θα πεταγόταν ο Michael Caine (ο πρωταγωνιστής της ταινίας) αλλά θυμήθηκα , δεν ήμαστε στο Newcastle αλλά στο...Νέο Κόσμο!

Φαντάζομαι ότι θα έχει συμβεί και σε εσάς να ακούτε κάποιο μουσικό θέμα από ταινία και να αρχίζουν να ξετυλίγονται ''μπροστά'' σας σκηνές από την ταινία! Θα σας πω σήμερα για ποια μουσικά θέματα συμβαίνει σε εμένα αυτό - φυσικά κάποια θα ξεχάσω - και με μεγάλη χαρά περιμένω τα δικά σας αντίστοιχα μουσικά θέματα που ''ζωντανεύουν''.
Μιας και ξεκίνησα με ταινία όπου πρωταγωνιστεί ο Michael Caine , συνεχίζω με άλλη μία όπου παίζει ο αγαπημένος μου διοπτροφόρος ηθοποιός κι έχει πολύ χαρακτηριστική μουσική επένδυση από τον σπουδαίο John Barry .Όταν την ακούω ''βλέπω'' τον Harry (Palmer) να ετοιμάζει...πρωινό!

Μια κι ανέφερα τον John Barry , εκτάκτως θα μεταπηδήσω από τη μεγάλη στη μικρή οθόνη και θα σας θυμίσω το καταπληκτικό μουσικό θέμα που είχε γράψει για την τηλεοπτική σειρά ''Οι αντίζηλοι''. Αξέχαστοι οι Roger Moore και Tony Curtis ως αταίριαστοι buddies!

Τώρα , άλλο χαρακτηριστικό -χαρακτηριστικότατο!- μουσικό θέμα για ταινία το οποίο μόλις το ακούμε μας φέρνει στο νου χαριτωμένη , λεπτοκαμωμένη Παριζιάνα με κλασικό καρέ μαλλί που κυκλοφορεί με το γλυκύτατο όνομα Amelie. Πασίγνωστη και γνώριμη πια η μουσική επένδυση της ταινίας από τον Yann Tiersen.

Φεύγουμε από την Montmartre της Amelie και κατηφορίζουμε στην συνοικία Marais όπου συναντάμε τον Rabbi Jacob υπό τους ήχους του συνθέτη Vladimir Cosma

Η Amelie κι ο Rabbi Jacob , δεν είναι τα μόνα κινηματογραφικά πρόσωπα που μου έρχονται στο νου όταν ακούω κάποιο μουσικό θέμα από ταινία. Ας πούμε όταν ακούω τη μουσική του Nino Rota για την ταινία Ο Νονός μου έρχεται αμέσως στο νου αυτό το πρόσωπο :

Για τη μουσική που έγραψε ο Ennio Morricone για τα περίφημα σπαγγέτι-γουέστερν τι να πει κανείς! Κατευθείαν μου έρχεται στο νου η σκονισμένη φιγούρα του Clint

Όταν ακούω την πανέμορφη μουσική του δικού μας Μίκη Θεοδωράκη για την ταινία Serpico , ''βλέπω'' ξαφνικά μπροστά μου τον καταπληκτικό Al Pacino που υποδυόταν τον ομώνυμο ήρωα. (Παρεμπιπτόντως η ταινία Serpico ήταν παραγωγή του περίφημου παραγωγού Dino de Laurentis που μας άφησε χρόνους προ ημερών)

Το πασίγνωστο μουσικό σκορ του Henry Mancini μου υπενθυμίζει τις απίστευτες μεταμφιέσεις του Peter Sellers όταν υποδύεται τον επιθεωρητή Κλουζώ:

Αλλά εκτός από τα πρόσωπα , οι μουσικές κάποιων ταινιών μου φέρνουν στο νου πόλεις. Χάρη στην ταινία Manhattan του Woody Allen η Νέα Υόρκη θα ντύνεται πάντα με την μουσική του George Gershwin (κι ας μην γράφτηκε για τη συγκεκριμένη ταινία)

Το λέει κι ο ίδιος ο Woody στην αξέχαστη εισαγωγή της ταινίας.

Στο βροχερό Χονγκ Κονγκ και με υπόκρουση την εκπληκτική μουσική του Shigeru Umebayashi ''βλέπω'' τον Tony Leung και την Maggy Cheung να αναζητούν την Ερωτική Επιθυμία αλλά εκείνο που τελικά απομένει είναι.... ένας ψίθυρος.

Εδώ μια από τις ωραιότερες σκηνές της ταινίας:

To αγαπημένο Gloomy London κι οι ζωές μοναχικών ανθρώπων όπως η Molly μου έρχονται στο νου όταν ακούω την μουσική του Michael Nyman που έγραψε για την ταινία του Micael Winterbottom Wonderland

Το τελευταίο μουσικό θέμα που άκουσα και μου υπενθυμίζει την ταινία στην οποία ακούστηκε είναι εκείνο του Πολωνού Abel Korzeniowski από την ταινία A single man . Κάθε φορά που ακούω το συγκεκριμένο κομμάτι , μου έρχονται δάκρυα στα μάτια- το ομολογώ , έκλαιγα δύο ώρες συνεχόμενες όταν είδα την ταινία στο σινεμά.

Αυτά είναι λοιπόν πολύ λίγα από τα μουσικά θέματα που όταν τα ακούω τα συνδέω άμεσα με τις ταινίες στις οποίες ακούστηκαν και καταφέρνουν να ζωντανέψουν μπροστά μου εικόνες και σκηνές από αυτές. Σε εσάς με ποια μουσικά θέματα συμβαίνει αυτό;

Για προσέξτε αυτή την ταινία!!!

2010-11-05T14:16:00.008+02:00

Ο ΦΟΒΟΣ (1966)
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Κώστας Μανουσάκης που δυστυχώς γύρισε αυτήν και άλλες 2 μόνο ταινίες, "Έρωτες στους Αμμόλοφους" (1958) και "Προδοσία" (1964) και από πολύ ενωρίς (μόλις 31 ετών) εγκατέλειψε τη σκηνοθεσία.
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νίκος Γαρδέλης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ηθοποιοί: Ανέστης Βλάχος, Έλλη Φωτίου, Μαίρη Χρονοπούλου, Έλενα Ναθαναήλ, Σπύρος Φωκάς, Αλέξης Δαμιανός, Βασίλης Κατσαδράμης.

Επειδή η ταινία αυτή έχει πολλά θετικά στοιχεία που λείπουν από τον ελληνικό κινηματογράφο και με "πιάνει" σε πολλές αδυναμίες μου, όπως:

1) Είναι μία γρήγορη σε ρυθμό ταινία.
2) Έχει αρχή μέση και τέλος.
3) Τη θεωρώ ένα από τα καλύτερα θρίλερ της εγχώριας παραγωγής μας.
4) Έχει πολύ καλή φωτογράφηση από το Νίκο Γαρδέλη

5) Εκπληκτική μουσική επένδυση από τον Γιάννη Μαρκόπουλο και
6) Παίζει πρωταγωνιστής ο Ανέστης Βλάχος, η μεγαλύτερη κατ' εμέ κινηματογραφόφατσα του ελληνικού σινεμά για τον οποίο σκοπεύω να κάνω και ειδική ανάρτηση από αυτόν εδώ το χώρο, καθώς επίσης και και το ό,τι σημαντικότατο ρόλο κρατάει στο έργο ο πολύ καλός σκηνοθέτης μας Αλέξης Δαμιανός που υπήρξε και ένας ικανότατος ηθοποιός

καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι λόγω υποκειμενικότητας, δεν είμαι και ο πλέον αρμόδιος να σας μιλήσει για την ταινία. Γι' αυτό και θα αφήσω να σας μιλήσει γι' αυτήν ένας καλός κριτικός του κινηματογράφου που διακρίνεται για την ήρεμη προσέγγιση των θεμάτων του.

Μιλάω ασφαλώς για τον κ. Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και σας παραθέτω αυτούσια την κριτική του από το site του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου:

"Ο «Φόβος» είναι μια ταινία όπου ένα ουσιαστικό αδρό περιεχόμενο βρήκε την άξια φιλμική έκφρασή του, είναι ένα φιλμ εθνικό γιατί αντικρίζει κατάματα τις αρρώστιες στη ρίζα της φυλής μας, γιατί κοιτάζει από μέσα το πρόβλημα κι όχι από την εξωτερική του επιφάνεια.

Ο Κώστας Μανουσάκης πραγματοποίησε ένα τεράστιο άλμα προς το παρελθόν, προς εκείνη που έπρεπε να είναι η αφετηρία του εθνικού μας κινηματογράφου, όπως στάθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος της πεζογραφίας μας: Την ρεαλιστική ηθογραφία, της αρχής του αιώνα μας που εμπλουτίστηκε βαθμιαία με ψυχογραφικά και κοινωνικά στοιχεία. Το θέμα της ταινίας γεννιέται γερά από τη γη, τις παραδοσιακές δυνάμεις, την ιστορική στιγμή, και διαμορφώνει τους ήρωες και την εξέλιξή τους.

Ο εκφυλισμένος πατριάρχης που διαλύει τον συνεκτικό κρίκο του γένους, πουλώντας τη γη, για τους εφήμερους έρωτές του. Η κουρασμένη και εξευτελισμένη γυναίκα που ξεσπά μόνο μία στιγμή, σχεδόν μουγκά, για να πέσει πάλι στην αμίλητη παθητικότητά της. Η θρησκόληπτη κωφάλαλη κι οι ακόμα πιο αφελείς και θρησκόληπτοι συγχωριανοί. Ο ήρωας τέλος, τραγικός φορέας της ασφυκτικής σεξουαλικής καταπίεσης χωρίς δυνατότητα εξόδου. Όλα τα πρόσωπα στηρίζονται σταθερά στο υπόβαθρό τους, γίνονται μορφές κάπως μνημειακές, χωρίς να χάσουν το ρεαλισμό τους. Οι εικόνες διαθέτουν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα: Δεν παραφράζουν ποτέ τον μύθο, αλλά γεννούν τις σχέσεις, δημιουργούν τις συγκρούσεις, σημαίνουν το δράμα, εκφράζουν όχι μόνο με το περιεχόμενό τους, αλλά με αυτά τα ίδια τα εικαστικά τους στοιχεία, με το καδράρισμα, με το φως και τη σκιά, με την πλαστική και δραματική αίσθηση του χώρου. Μια ταινία στέρεη και μπροστά από την εποχή της που δεν την εκτίμησε όσο θα της άξιζε."

ΥΓ: Μόνο να με συμπαθάτε που δεν είμαι σε θέση να σας δώσω τεχνικές πληροφορίες για το που και το πως θα την δείτε. Πιστεύω πάντως ότι πρέπει να κυκλοφορεί σε DVD γιατί πρόπερσι την είχε παίξει η κρατική τηλεόραση.

My name is ...Michael Caine

2010-10-28T00:08:00.000+03:00

Πριν δύο εβδομάδες περίπου είδαμε 4 ταινίες στη σειρά, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο Michael Caine . Όλα ξεκίνησαν όταν φίλος μάς προέτρεψε να δούμε την ταινία Harry Brown. Αφού θαυμάσαμε τον σπουδαίο αυτόν ηθοποιό στη συγκεκριμένη ταινία , θελήσαμε να θυμηθούμε και κάποιες άλλες σημαντικές στιγμές της καριέρας του. Επιπλέον , την Κυριακή που μας πέρασε το ''Κ'' της Καθημερινής είχε αφιέρωμα στον ηθοποιό όπου αναφερόταν κυρίως στην προσωπική του ζωή.

Έτσι, κάτι το άρθρο αυτό, κάτι κι οι 4 ταινίες στη σειρά που είχα δει προ ημερών , αποφάσισα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στη φιλμογραφία αυτού του σπουδαίου και τόσο ταλαντούχου ηθοποιού! Προσοχή! Θα αναφερθώ κυρίως σε ταινίες που αγαπώ ιδιαίτερα! Κι εννοείται ότι ανάμεσα τους είναι κι εκείνες οι 4 που ανέφερα στην αρχή! Πάμε!

Η ταινία που μάλλον απογείωσε την καριέρα του Micael Caine και τον έκανε ευρέως γνωστό είναι το The Ipcress file. Η ταινία αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως....αιρετική όσον αφορά τις ταινίες κατασκοπείας! Βγάζει τη γλώσσα στον πολύ James Bond που δέσποζε εκείνη την εποχή και μας συστήνει έναν αλλιώτικο κι αλλόκοτο για τα δεδομένα κατάσκοπο, τον Harry Palmer. Διοπτροφόρος , ετοιμόλογος , ελαφρώς αγενής προς τους ανωτέρους του, έχει χιούμορ και το καλύτερο...ξέρει να μαγειρεύει κι είναι εξόχως γκουρμέ ! Το μόνο κοινό του σημείο με τον Bond είναι ότι γοητεύει εξ'ίσου επιτυχημένα το γυναικείο πληθυσμό! Τον Harry Palmer τον ξανασυναντήσαμε και σ'άλλες ταινίες όπως Funeral in Berlin και Million Dollar Brain.

Εκείνη την εποχή που γύρισε το Ipcress File έπαιξε και στην ταινία Alfie , όπου στον ομώνυμο ρόλο υποδύεται έναν επιπόλαιο νεαρό που γυρνά από σχέση σε σχέση χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες των πράξεων του. Η ταινία υπέστη ριμέικ στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Jude Law. Mε τον Jude ο Michael συναντήθηκε στην ταινία Sleuth που γυρίστηκε το 2007. Όμως, το ομώνυμο θεατρικό έργο του Harold Pinter είχε μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη 35 χρόνια νωρίτερα και μαντέψτε ποιος έπαιζε τότε το ρόλο του Jude : ο Michael!

Ας αφήσουμε το μπερδεμένο γαϊτανάκι της προηγούμενης παραγράφου κι ας προχωρήσουμε σε δύο αγαπημένες μου κομεντί στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Caine κι όπου αποδεικνύει ότι του ταιριάζει γάντι η κωμωδία! Το 1988 πρωταγωνίστησε με τον Steve Martin σε μια πανέξυπνη κομεντί όπου υποδύονται δύο απατεώνες που εκμεταλλεύονται πάμπλουτες κι αφελείς Αμερικάνες κάπου στην Κυανή Ακτή. Οι Dirty rotten scoundrels (''Απατεώνες και τζεντλεμαν '' ελληνιστί) δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας κι ο Μichael κερδίζει τις εντυπώσεις με στυλ! Δύο χρόνια μετά πρωταγωνιστεί με τον εξαιρετικό sir Ben Kingsley , σε μια κομεντί που φέρνει τα πάνω κάτω στο θρύλο του Sherlock Holmes. Έτσι στην ταινία ''Without a clue'' (ελληνικός - εύγλωττος- τίτλος ''Επιτέλους λίγη σοβαρότητα κε.Χόλμς'') ο πραγματικός ειδήμων του εγκλήματος είναι ο Δόκτωρ Γουότσον ενώ ο ''Σέρλοκ'' δεν είναι παρά ένας μέθυσος ηθοποιός που υποδύεται τον ιδιοφυή ντετέκτιβ. Ο Caine είναι απίστευτα απολαυστικός στο ρόλο του , τη μια μπεκροπίνει στα καταγώγια του Λονδίνου , την άλλη στιγμή όμως είναι έτοιμος να σώσει την πόλη και τον φίλο του από τον διαβολικό Μοριάρτι. Εξαιρετικός!

Υπάρχουν δύο ταινίες στις οποίες θεωρώ ότι ο Caine έχει δώσει το όπτιμουμ της υποκριτικής του δεινότητας. Η πρώτη είναι η ταινία του Woody Allen ''Hannah and her sisters'' . Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πώς ένας cockney σαν τον Michael κατάφερε να αποδώσει πειστικότατα έναν χαρακτήρα τόσο τυπικά νεοϋορκέζικο , νευρωτικό και ''γουντιαλλενικό'' όσο ο σύζυγος της Χάννα που την απατά με την αδερφή της. Καθόλου τυχαίο ότι το Όσκαρ 2ου αντρικού ρόλου εκείνης της χρονιάς ήταν δικό του. Από την άλλη αδίκως δεν κέρδισε το Όσκαρ το 2003 για την ερμηνεία του στην ταινία ''The quiet American'' . Στο ρόλο του κυνικού Βρετανού ανταποκριτή στη Σαϊγκόν τέλη δεκαετίας του 50, βλέπει τον κόσμο του να αλλάζει όταν στη ζωή του μπαίνει ο εκ πρώτης όψεως αφελής ''ήσυχος Αμερικανός''.

Βέβαια, μερικά χρόνια νωρίτερα ο Caine είχε κερδίσει ένα δεύτερο Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία του -περιέργως αδιάφορου- Λάσε Χάλστρομ ''The cider house rules''.
Αλλά σκέφτομαι , τι σημασία έχουν τα βραβεία Όσκαρ. Ο Michael Caine είναι ένας πραγματικά σπουδαίος ηθοποιός , ένας ηθοποιός που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερος. Είναι εκείνος που κάποτε εκπαίδευσε την Ρίτα , αλλά είναι κι ο πιστός Alfred του Batman. Είναι εκείνος που θα οργανώσει μια εντυπωσιακή ληστεία στο Τορίνο και μια και βρισκόμαστε στην Ιταλία τυγχάνει να είναι κι ένας συγγραφέας φθηνών μυθιστορημάτων που μπλέκεται σε μια σουρρεάλ κατάσταση κάπου στο νότο της χώρας. Είναι ο Carter που εκδικείται για τον θάνατο του αδερφού του , είναι εκείνος που μαζί με τον Sean Connery ήθελε να γίνει βασιλιάς . Τον είδαμε σε σπουδαίες ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας (''Τα παιδιά των ανθρώπων '' , ''Prestige'') και συνεχίζουμε να τον βλέπουμε σε σπουδαίες ταινίες κι αυτήν τη νέα δεκαετία (''Inception'').
Είναι εκπληκτικός , είναι μοναδικός , είναι ο Michael Caine!

Cheers mate!

Υ.Γ. : Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την κα. Μυστακίδου , για την αναφορά της στο ''Rear Window'' στη στήλη της στη χθεσινή Ελευθεροτυπία.

Μια σύντομη περιγραφή της νόσου: «σινεφιλία»

2010-10-19T00:02:00.003+03:00

Πρόκειται για έναν ισχυρότατο ιό που το επιστημονικό του όνομα είναι: Virus Psonius Kinimatografus. Προσβάλλει κάποιους ανθρώπους, ασχέτως φύλου, από τη νεαρή συνήθως ηλικία και το περίεργο είναι ότι η αντοχή του μέσα στο χρόνο υπήρξε μοναδική και ανάγκασε άλλους επιστήμονες να αναθεωρήσουν τελείως τις απόψεις τους και άλλους να σκίσουν τα πτυχία τους και να εγκαταλείψουν το επάγγελμα τους.
Καθ’ ότι με την εμφάνιση της τηλεόρασης και την επερχόμενη κυριαρχία της μικρής οθόνης όλοι προεξοφλούσαν την παντελή εξάλειψη της νόσου γιατί έλεγαν ότι οι προηγούμενες γενιές ήταν πιο ευάλωτες στον ιό, μιας και ο κινηματογράφος γι’ αυτούς συνιστούσε τη μοναδική πηγή αυτής της μαγικής και ρέουσας αλληλουχίας εικόνων.
Ένας έφηβος δηλαδή του ’60, όπως ο γράφων, ήτανε τόσο πολύ εκτεθειμένος στον κίνδυνο του ιού όσο ο ιδρωμένος άνθρωπος στον κίνδυνο της πνευμονίας όταν αφήνεται σε ισχυρά ρεύματα του ψυχρού αέρα. Και ότι τάχα μου οι καινούργιες γενιές θα επιδείκνυαν ανοσία.
Έλα όμως που τα γεγονότα τους διέψευσαν παταγωδώς και βλέπουμε σήμερα πολλά νέα παιδιά φανατικούς σινεφίλ!

Και μάλιστα με τα ίδια ή και πιο δυνατά ακόμη συμπτώματα των μεγαλύτερων συναδέλφων τους: προσέχουν δηλαδή λεπτομέρειες ταινιών που για άλλους θεατές μπορεί να περνάνε απαρατήρητες, συγκρατούν εκτός από τα ονόματα των ηθοποιών και τα ονόματα των ρόλων ακόμη και δευτερευόντων, συγκρατούν ατάκες των πρωταγωνιστών, κάνουν συγκρίσεις με προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, θυμούνται διευθυντές φωτογραφίας, υπεύθυνους μουσικής και με κάθε πρόσωπο που βγαίνει στο πανί μια αυτόματη και αστραπιαία κινητοποίηση της μνήμης φέρνει στο νου όλες τις προηγούμενες κινηματογραφικές του εμφανίσεις.
Μπορούν για ώρες να συνομιλούν με ομοιοπαθείς για κινηματογράφο, είτε δια ζώσης είτε μέσα από ιστολόγια όπως το παρόν και να ηδονίζονται εκστασιασμένοι όταν με μερικούς από αυτούς έχουνε δει τις ίδιες σπάνιες ταινίες και σχολιάζουν σκηνές τους. Και αν κάποια μάλιστα από αυτές όπως το Mulholland Drive έχει στοιχεία μυστηριώδη και ερμηνείες πολλαπλές: τότε είναι που τα …ντεσιμπέλ της ηδονής χτυπάνε στο ταβάνι!
Ιατρικά η νόσος εντάσσεται στα αυτοάνοσα νοσήματα όπως και οι ρευματοπάθειες. Δεν θεραπεύεται δηλαδή και ούτε εξοντώνει το φορέα της και μόνο για ανακούφιση έρχεται αρωγός η επιστήμη, μόνο που εδώ αντί για τα λουτρά της Αιδηψού και της Υπάτης συνιστούν σκοτεινή αίθουσα και μεγάλη οθόνη. Σε περιπτώσεις ανάγκης …χορηγείται και μικρή οθόνη σε δισκία dvd, μόνο που αυτό είναι ημίμετρο όπως τα παυσίπονα για τα αρθριτικά!
Εκείνο όμως το τελείως ιδιαίτερο και μοναδικό που έχει για τους φορείς της αυτή η νόσος είναι το ότι αποτελεί γι’ αυτούς μια μοναδική και αξεπέραστη πηγή πολιτισμού, συγκινήσεων και ψυχικής ευφορίας, μια ανείπωτη αίσθηση ομορφιάς, ενδοσκόπησης και αντοχής στην ανθρώπινη μοίρα!

Κριτήρια

2010-10-12T10:33:00.000+03:00

Φαντάζομαι ότι όλοι έχουμε κάποια συγκεκριμένα κριτήρια με τα οποία διαλέγουμε να δούμε μια ταινία. Αυτά μπορεί να είναι: Ο σκηνοθέτης , οι πρωταγωνιστές , το είδος της ταινίας , η διάθεσή μας , οι κριτικές που διαβάσαμε, η αίθουσα , τι θέλει η παρέα. Για τη γράφουσα , το πιο ισχυρό κριτήριο είναι ο σκηνοθέτης και με βάση αυτό το κριτήριο , τη φετινή σεζόν θα δει οπωσδήποτε τις εξής τανίες:

1. You'll meet a tall dark stranger του Woody Allen. Όσο γυρίζει ταινίες ο Woody , εγώ θα παραμένω πιστή στο ετήσιο ραντεβού μας.

2. 3. 4. Η ''αγία τριάδα'' του Βρετανικού κινηματογράφου:

Route Irish του πολιτικοποιημένου Ken Loach

Tamara Drewe του Stephen Frears τον οποίο παρακολουθώ σταθερά από τον καιρό του My beautiful laundrette.

Another year του πάντα ευαίσθητου κι ενίοτε πολύ συγκινητικού Mike Leigh.

Εννοείται ότι δεν θα χάσω τη νέα ταινία των Αφών Κοέν True Grit . Με πρωταγωνιστή τον ''Dude'' Jeff Bridges.

Η νέα εποχή του David Cronenberg με βρίσκει σύμφωνη. Στη νέα του ταινία -πάλι με πρωταγωνιστή τον Viggo Mortensen!- A dangerous method αναφέρεται στη σχέση του Sigmud Freud με τον Karl Jung. Κάτι μου λέει ότι ο David είναι ο ιδανικός σκηνοθέτης για μια ταινία με τέτοιο θέμα!

Στο φεστιβάλ της Βενετίας ακούσαμε τα καλύτερα για το Black Swan του Darren Aronofsky.

Στο ίδιο φεστιβάλ η Sofia Coppola άκουσε τα εξ'αμάξης για τη βράβευσή της. Εμείς πάντως θα δούμε τη νέα της ταινία Somewhere γιατί μας αρέσει η φίνα και λεπτεπίλεπτη σκηνοθετική ματιά της.

Δεν θα χάσω με τίποτα τη νέα ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη που κατά την ταπεινή γνώμη της γράφουσας είναι ο καλύτερος Έλληνας σκηνοθέτης αυτόν τον καιρό. ''Άνθρωπος στη θάλασσα ''

Ο Σωτήρης Γκορίτσας μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του γιατρού Γιώργου Δενδρινού ''Από τα κόκκαλα βγαλμένα'' . Αν κρίνω από τα ξεσπάσματα γέλιου του συντρόφου μου όταν το διάβαζε προ καιρού , να υποθέσω ότι ίσως έχουμε να κάνουμε με μια καλή ελληνική κωμωδία; Το ελπίζω.

Τέλος έχω περιέργεια να δω το Arcadia Lost του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ. Μα τι γυρεύει ο Nick Nolte στα βουνά της Αρκαδίας;

Όπως είδατε , στην τελευταία ταινία που ανέφερα το κριτήριο δεν ήταν ο σκηνοθέτης αλλά η.....περιέργεια!