Herzog's Nosferatu: ο πιο ανθρώπινος δράκουλας!!!

Nosferatu the Vampyre (1979)
Σκηνοθεσία: Werner Hersog
Σενάριο: Πρόκειται για ριμέϊκ της γερμανικής ταινίας Dracula(1922)
Ηθοποιοί: Klaus Kinski, Isabelle Adjani, Bruno Ganz. 

O Werner Hersog o μεγάλος αυτός γερμανός σκηνοθέτης με την όχι και τόσο εκτεταμένη φιλμογραφία του, πέρα από τα γνωστά του αριστουργήματα που μας έχει αφήσει: Aguirre, the Wrath of God (1972), Fitzcarraldo (1982) με το Nosferatu the Vampyre (1979) μας άφησε κάτι το μοναδικό για την 7η τέχνη. Μας άφησε μια ταινία πάνω στο χιλιοπαιγμένο μεν θέμα του Κόμη Δράκουλα του απόλυτου άρχοντα των Καρπαθίων αλλά μια ταινία μοναδική που μας κάνει να ξεχάσουμε το ό,τι ξέραμε πάνω στο θέμα γιατί ο ήρωας του -και εδώ θα πρέπει να κάνουμε

μνεία στην ευτυχή συγκυρία να έχει ως πρωταγωνιστή αυτό το φαι

!νόμενο που λεγότανε Klaus Kinski- είναι έναςτελείως διαφορετικός Δράκουλας! Δεν έχω διαβάσει το σχετικό βιβλίο- που μεταξύ των μεταφραστών του έχει ευτυχήσει να έχει και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη- αλλά αυτό το στερεότυπο του Δράκουλα που κινείται πάντα τη νύχτα και τρέφεται με το ζεστό αίμα των ανθρώπων, νομίζω, ότι το ξέρουμε όλοι πολύ καλά από τις τόσες και τόσες ταινίες που έχουνε γυριστεί πάνω στο θέμα. Και αυτή η τόσο τρομακτική διάσταση του πράγματος είναι που τονίζεται από όλους τους σκηνοθέτες που έχουν καταπιστεί με το θέμα.    

 Ο Χέρτζογκ όμως κάνει την μεγάλη ανατροπή: προσεγγίζει το Δράκουλα μέσα από την ανθρώπινη διάσταση του! Αναδεικνύει τις υπαρξιακές του αγωνίες και τα προβλήματα του και τον κάνει προσιτό στο θεατή, ακόμη και συμπαθή θα μπορούσε να πει κανείς. Είναι εκπληκτικός ο διάλογος

με την κοπέλα: "τι κακό πράγμα να πεθαίνει κανείς" λέει εκείνη και αυτός: "τι κακό να ζεις το μαρτύριο του να μην μπορείς να πεθάνεις"

Είναι μια ταινία που τη συστήνω ανεπιφύλακτα και όχι μόνο στους φαν του Χέρτζογκ!

Koteas ο άλλος ...Elias μας!!!

Ο Ηλίας Κοτέας πέρα από το υποκριτικό του ταλέντο και τις πολύ σημαντικές σπουδές πάνω στο αντικείμενο του, διαθέτει εκείνη τη σπάνια φατσούλα με τα πονηρά ματάκια και είναι περιζήτητος από πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες. Με αποτέλεσμα να έχει πάρει μέρος σε πάνω από 60 ταινίες.

Γεννημένος στο Μόντρεαλ του Καναδά από Έλληνες γονείς –κατέχει μάλιστα τη γλώσσα μας

σε πλήρη επάρκεια- μετά τις κολεγιακές του σπουδές, κατέβηκε στη Νέα Υόρκη και γράφτηκε στην American Academy of Dramatic Arts και μετά γράφτηκε στο Actors Studio τη σχολή θρύλο που είχε ιδρύσει ο άλλος Ηλίας ο Καζάν και από την οποία βγήκαν τα  μεγαλύτερα ονόματα του αμερικάνικου σινεμά. Στην οποία σχολή μάλιστα ευτύχησε να έχει ως δασκάλους την Ellen Burstyn και τον Peter Masterson. Ήταν δε τέτοιο το πείσμα του να γίνει ηθοποιός που δούλευε ως πιατάς εκείνο το διάστημα για να βγάζει τα προς το ζειν.

Επειδή όπως είπα η φιλμογραφία του είναι εκτεταμένη θα περιοριστώ μόνο στις ταινίες του που έχω δει και τις θυμάμαι γιατί μπορεί να είναι και κάποιες που να τις έχω δει και να τις έχω ξεχάσει.

Για πρώτη φορά τον είδα στο  TUCKER (1988) του  Francis Ford Copolla μαζί με τους Jeff Bridges και Frederic Forrest όπου υποδυόταν το σχεδιαστή εκείνου του ανεπανάληπτου μοντέλου Tucker Sedan 1948 που τεχνολογικά βρισκόταν 40 χρόνια μπροστά από την εποχή του και που πολεμήθηκε άγρια από το κατεστημένο της αμερικάνικης αυτοκινητοβιομηχανίας.

                             Ακολούθησαν οι δυο ταινίες του Αtom Egoyan: The Adjuster (1991)

                                                                       και   Exotica(1994).

                                  Μετά ήρθε το Crash(1996) του David Cronenberg

The Thin Red Line(1998)του Τerrence Malick.

Και

το Ararat(2002) του Atom Egoyan.

Όπως προείπα ο Κοτέας είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του και πάντα κερδίζει το θεατή. Αλλά ο ρόλος του που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι αυτός ο ανεπανάληπτος Βον στο Crash! Πολλοί από εσάς βέβαια μπορεί να τον έχετε δει και σε άλλες και ίσως πιο εντυπωσιακές ερμηνείες.

Ρομάν Πολάνσκι: Ο Θεός της ...κάμερας!!!

                    

Ο Θεός της σφαγής (Carnage) 2011

Σκηνοθεσία: Roman Polanski
Σενάριο: Roman Polanski, Yasmina Reza
Ηθοποιί: Jodie Foster, Christophe Waltz, Kate Winslet, John C. Reilly


Ο Ρομάν Πολάνσκι, να μη γινόμαστε κουραστικοί, είναι ένας πολύ μεγάλος σκηνοθέτης που το κυριότερο χαρακτηριστικό του νομίζω ότι είναι το ότι καταπιάνεται με τα πιο ετερόκλητα είδη της κινηματογραφικής γραφής. Και όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι: τα αποτελέσματα του είναι θαυμάσια! Δεν υπάρχει έργο στη φιλμογραφία του που να πεις βρε παιδί μου αυτό λιγάκι με κούρασε
αυτό ήτανε έτσι αυτό ήτανε άλλιώς. Παραμένει πάντα ο σκηνοθέτης μιας συναρπαστικής αφήγησης.

Και έρχεται τώρα ο αθεόφοβος και καταπιάνεται με τι; Παίρνει το γνωστό θεατρικό έργο της Γιασμίνα Ρέζα και το μεταφέρει στην οθόνη, κρατώντας όμως το στενό και κλειστό χώρο του θεάτρου -γιατί υπάρχουν και μεταφορές πιο κινηματογραφικές με ανοιχτούς χώρους- και κατορθώνει και τώρα να συναρπάσει το θεατή μπάζοντας τον σιγά-σιγά και κλιμακωτά μέσα από το μονίμως σαρκαστικά ιδιόμορφο χιούμορ των διαλόγων και με επιδέξιες κινήσεις της κάμερας, σε ένα ανηλεές ψυχικό ξεγύμνωμα των ηρώων.

Από την αρχή μαζί με τους τίτλους και σε μακρινό πλάνο φαίνεται μια σκηνή με μια παρέα παιδιών κατά την οποία ένα από αυτά παίρνει ένα καλάμι και χτυπάει στο πρόσωπο ένα άλλο. Και το έργο  μετά αρχίζει με τους γονείς του δράστη και τους γονείς του θύματος στο σπίτι των τελευταίων να συζητάνε μια διευθέτηση του θέματος μιας και το παιδί έχει χάσει και δυο δόντια. Ο χώρος μέχρι το τέλος μένει ο ίδιος αλλά οι άνθρωποι μετά το ξεγύμνωμα που είπαμε είναι πλέον κάποιοι....άλλοι!

Οι παλαιότεροι -λόγω των αρκετών ομοιοτήτων- θα ανακαλέσουν στη μνήμη τους το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ" (1966) του Μάϊκ Νίκολς που βασιζόταν στο γνωστό θεατρικό έργο του Έντουαρτ  Άλμπυ. Μόνο που εκείνο παρ' όλες τις συγκλονιστικές ερμηνείες των ιερών (όχι μόνο κινηματογραφικών αλλά και θετρικών) τεράτων που έπαιζαν (Elisabeth Taylor, Richard Burton, George Segal, Sandy Dennis) κάπου γινόταν κουραστικό. Και είμαι σίγουρος ότι ο "πονηρός" πολωνός  με αυτό το έργο ήθελε να αναμετρηθεί και  προσωπικά πιστεύω ότι το "νίκησε" κατά κράτος (αν επιτρέπονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί)!

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών εκπληκτικές αλλά όσοι είστε  φαν (όπως εγώ) της Φόστερ, θα απολαύσετε μιαν ανεπανάληπτα ...υστερική Τζόντι!