Roman's baby

Τα προβλήματα του σπουδαίου σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι δεν λένε να λάβουν τέλος. Εγκλωβισμένος ακόμη στην Ελβετία - ευτυχώς εκτός φυλακής πια- περιμένει -στωικά φαντάζομαι , τόσα έχει τραβήξει στη ζωή του- αν θα εκδοθεί ή όχι στις Η.Π.Α.
Πιστεύω ότι όλοι οι σινεφίλ έχουμε τουλάχιστον μία αγαπημένη ταινία του Πολάνσκι. Για να είμαι ειλικρινής  προσωπικά δεν μπορώ να διαλέξω μόνο μία. Αλλά αν με στριμώχνατε κι απαιτούσατε να απαντήσω με μία μόνο ταινία , ε , μάλλον τότε θα διάλεγα την περίφημη ταινία του ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' !
 Είναι, πιστεύω, καθολικά αποδεκτό το γεγονός  ότι  ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' παραμένει ακόμα και στις μέρες μας μια σπουδαία ταινία τρόμου. Υπάρχουν δύο στοιχεία που κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση σ'αυτήν την ταινία. 1) Δεν δείχνει τρομακτικά πράγματα , οι σκηνές που σε κάνουν να πηδάς από φόβο στον καναπέ είναι ελάχιστες , δεν δείχνει αλλά νιώθεις , συνέχεια νιώθεις έναν απόκοσμο τρόμο. 2) Η αμφισημία της. Τελικά τι συμβαίνει; Όντως η Ρόζμαρι έζησε όσα πιστεύει ότι έζησε ή απλά η εγκυμοσύνη ξεσκέπασε μια υποβόσκουσα ψυχική διαταραχή;

Όλοι κι όλα δεν είναι (ή μήπως απλά είναι) ό,τι δείχνουν. Το κτίριο είναι εντυπωσιακό αλλά έχει κακή φήμη* , ο σύζυγος , η γκροτέσκα γειτόνισσα , ο γιατρός , η κρυμμένη ντουλάπα...
Η Mia Farrow πιθανόν να έκανε την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της ως φρεσκοπαντρεμένη , χαρωπή Ρόζμαρι που αργά αλλά σταθερά μεταμορφώνεται σε μια στοιχειωμένη , ολότελα μπερδεμένη σκιά του εαυτού της.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη μουσική επένδυση της ταινίας από τον Πολωνό μουσικό Κρίστοφ Κομέντα , με τον οποίο συνεργάστηκε αρκετές φορές ο Ρομάν.

Αλλά...

Αλλά το θέμα μας σήμερα είναι ο Ρομάν. Έκανε ό,τι έκανε πριν από τόσα χρόνια -κατακριτέο ναι- αλλά αυτόν δεν επηρεάζει την καλλιτεχνική του αξία . Για μένα θα είναι πάντα από τους πιο ιδιοφυείς σκηνοθέτες. Υπάρχουν πολλοί που κρίνουν έναν καλλιτέχνη από την προσωπική του ζωή. Κι υπάρχει το ερώτημα πώς ξεχωρίζεις τον άνθρωπο από τον καλλιτέχνη. Κάποτε ρώτησα μια φίλη γιατί δεν της αρέσει ο Woody Allen και μού απάντησε ότι τον απεχθανόταν γι'αυτό που είχε κάνει στην Mia (την ξέρετε φαντάζομαι την ιστορία). Τη ρώτησα πάλι τι γνώμη είχε για τις ταινίες του Woody και μού επανέλαβε την πρώτη της απάντηση. Πράγμα που σήμαινε ότι γι'αυτήν ο Woody δεν είχε καμία αξία ως καλλιτέχνης από τη στιγμή που τα έφτιαξε με την 17χρονη θετή του κόρη -ναι ξέρω , δεν ακούγεται και τόσο καλό. Το θέμα είναι ότι οι καλλιτέχνες έχουν μια προσωπική -πολύ προσωπική- ζωή που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε και ίσως δεν χρειάζεται να γνωρίσουμε. Θέλω να πω ότι δε χρειάζεται κάθε φορά να τρέχω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του κάθε καλλιτέχνη να δω αν έχει κάνει κάτι ''κακό'' για να αποφασίσω αν θα μού αρέσει ή όχι. Αν η δουλειά του , το έργο του μού αρέσει τελείωσε η υπόθεση. Το αν ο Ρομάν έκανε έρωτα πριν από 30 τόσα χρόνια με μια 13χρονη - υπόθεση πολύ σκοτεινή - δεν μειώνει την αξία του ως τον σκηνοθέτη που μας έδωσε την ''Chinatown'' , την ''Αποστροφή'' , τη ''Νύχτα των Βρυκολάκων'' , τον ''Ένοικο'' , το ''Cul de sac'' κλπ. Έτσι δεν είναι; 

* Στην είσοδο του κτιρίου Dakota όπου γυρίστηκε ''Το μωρό της Ρόζμαρι'' δολοφονήθηκε χρόνια αργότερα ο John Lennon!

(Μεταγραφή)

Profumo di donna (1974)

Η Comedia υπήρξε ένα πολύ ιδιαίτερο είδος κινηματογράφου , γιατί συνδύαζε τόσο όμορφα το κωμικό με το δραματικό στοιχείο. Τα πρώτα χρόνια (τέλη δεκαετίας του 50 και 60) δινόταν περισσότερη έμφαση στο κωμικό στοιχείο, στρίβοντας όμως στη δεκαετία του 70 οι ταινίες της comedia έγιναν πιο πικρές , ξεχείλιζαν από ειρωνεία κι ενίοτε έπαιρναν ένα έντονα δραματικό τόνο που αιφνιδίαζε τον θεατή . Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ταινία ''Ο ανθρωπάκος'' (1977) του Mario Monicelli με τον Alberto Sordi (τον ηθοποιό που ταυτίστηκε περισσότερο ίσως με την comedia). Στο πρώτο μέρος της ταινίας έχουμε έναν υπαλληλάκο υπουργείου (τον Sordi) που κάνει τα αδύνατα δυνατά να βρει θέση ο μοναχογιός του στο υπουργείο. Εδώ πέφτει αρκετό γέλιο με τα παθήματα του υπαλληλάκου. Όμως στη μέση περίπου, μετά από ένα τραγικό γεγονός, η ταινία παίρνει απότομα στροφή και γίνεται μια δραματική ταινία που δεν σου επιτρέπει ούτε ένα αόριστο χαμόγελο.

Όμως , θα προτιμήσω να σας μιλήσω για μια γλυκόπικρη ταινία του 74 , το Profumo di donna ή ''Άρωμα γυναίκας'' του Dino Risi με τον Vittorio Gassman (ένα ηθοποιό που λατρεύω κι οφείλω να ομολογήσω ότι μικρή ήμουν ερωτευμένη μαζί του). Η ιστορία έχει ως εξής. Στρατιωτικός που τυφλώθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης ταξιδεύει εν μέσω του θέρους από το Τορίνο στη Νάπολη , συνοδευόμενος από νεαρό αμούστακο στρατιώτη , τον Τσίτσιο. Ο στρατιωτικός δεν είναι κι ο πιο εύκολος άνθρωπος στον κόσμο κι ο Τσίτσιο υποφέρει τα πάνδεινα. Στις στάσεις που κάνουν -Γένοβα , Πίζα , Ρώμη - σημεία αναφοράς είναι συνήθως οι γυναίκες που επιθυμεί ο στρατιωτικός κι ο Τσίτσιο τρέχει μες στις πόλεις να τις βρει. Όμως φτάνοντας στη Νάπολη αποκαλύπτεται ο σκοπός του ταξιδιού : Ο στρατιωτικός έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει...Από την άλλη, στη Νάπολη ζει η μοναδική γυναίκα που είναι ερωτευμένη μαζί του και θα κάνει ότι περνά από το χέρι της να μαλακώσει την ψυχή του παραιτημένου από τη ζωή στρατιωτικού.

Το μεγάλο , το μεγαλύτερο μάλλον , ατού της ταινίας είναι η σπαρακτική ερμηνεία του Vittorio Gassman. Όσο πρέπει απελπισμένος , όσο χρειάζεται σαρκαστικός , όσο επιτρέπεται θλιμμένος , δεν χαρίζεται για λύπηση . Μια γλυκιά -όπως τα αρώματα- μελαγχολία διαπερνά την ταινία χάρη σε αυτήν την μεγαλειώδη ερμηνεία.

Ένα τραγικό γεγονός στο τέλος των γυρισμάτων της ταινίας , ο θάνατος σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα του νεαρού ηθοποιού που ενσάρκωσε τον Τσίτσιο , του Alessandro Momo , προσθέτει πόντους μελαγχολίας και πικρίας, ακόμα περισσότερο βλέποντας πόσο ωραία ''έδεσαν'' οι δύο ηθοποιοί.

Α ναι , τώρα θα μού πείτε για το το ρημέικ της ταινίας . Η υπερβολή στον υπερθετικό βαθμό μ'έναν Al Pacino (εντάξει πήρε Όσκαρ για την ταινία , αλλά έχει κάνει και καλύτερες ερμηνείες) να οδηγεί σπορ αυτοκίνητο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους δρόμους της Νέας Υόρκης....όντας τυφλός!!! Έλεος !!! Οι γνωστές , τραβηγμένες από τα μαλλιά , υπερβολές των Αμερικανών.

Προτιμήστε την αυθεντική , ιταλική βερσιόν. Εγγυημένα πράγματα.

Ο Ειρηνοποιός (1975)

Η φιλμική εξέλιξη του Woody Allen τη δεκαετία του 70 είναι καθοριστική , αφού παρατηρούμε να εγκαταλείπει σιγά σιγά το καθαρά κωμικό ύφος των πρώτων του ταινιών και να εισέρχεται σε μια πιο ώριμη περίοδο. Αν και δεν ήταν οι κωμωδίες αυτές που τον καθιέρωσαν (η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το ''Annie Hall'') εν τούτοις είναι χαρακτηριστικές του ύφους του κι εμπλουτισμένες βέβαια με όλους τους γνωστούς υπαρξιακούς προβληματισμούς που συνοδεύουν ακόμα και τώρα τις ταινίες του! Χαρακτηριστικότατη τέτοια περίπτωση είναι ο  ''Ειρηνοποιός , ουσιαστικά η τελευταία από τις κατεξοχήν κωμωδίες του για τη δεκαετία αυτή. Ο ''Ειρηνοποιός'' ( ή ''Love and death'' όπως είναι ο αγγλικός τίτλος) είναι μια ταινία της οποίας το σενάριο είναι πολύ χαλαρά βασισμένο στα ρωσικά αριστουργήματα ''Αδερφοί Καραμαζώφ'' & ''Έγκλημα & τιμωρία''. Ο Μπόρις , ο κεντρικός χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Woody , είναι ένας ειρηνιστής Ρώσος χωρικός με μαμά τη δεσποτική Δέσπω Διαμαντίδου παρακαλώ! Αναγκάζεται να πάει στον πόλεμο , να πολεμήσει εναντίον του Ναπολέοντα και για να εντυπωσιάσει την αιώνια αγαπημένη του Σόνια , αποπειράται να δολοφονήσει τον Γάλλο αυτοκράτορα. Όλα πάνε στραβά κι ο Μπόρις καταδικάζεται σε θάνατο. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές είναι η τελευταία όπου αφού έχει εκτελεστεί αποχαιρετά την αγαπημένη του συνοδευόμενος από τον ίδιο τον Θάνατο!!!

Η ταινία είναι γεμάτη σπινθηροβόλους διαλόγους κι ο Woody δεν χάνει την ευκαιρία να παρωδεί καταστάσεις , εμμονές μία από τις οποίες είναι φυσικά η θρησκεία:

Ιδού κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες:

"I was walking through the woods, thinking about Christ. If he was a carpenter, I wondered what he charged for bookshelves." – Boris

"If it turns out that there is a God, I don't think that he's evil. I think that the worst you can say about him is that basically he's an underachiever." – Boris

(Μεταγραφή)

A Fox & a Jackal.

''The day of the Jackal'' (ε.τ Το τσακάλι) είναι ταινία του 1973 σκηνοθετημένη από τον Fred Zinneman*.

''Το τσακάλι'' λοιπόν , γυρίστηκε τη δεκαετία του 70 μια εποχή που τα πολιτικά θρίλλερ έδιναν κι έπαιρναν. Στην αρχή της ταινίας η παράνομη τρομοκρατική οργάνωση O.A.S. αποπειράται να δολοφονήσει τον γάλλο πρόεδρο Ντε Γκωλ, αποτυγχάνει όμως κι ο αρχηγός της εκτελείται. Τα εναπομείνοντα αρχηγικά μέλη ανασυγκροτούνται στη Βιέννη κι αποφασίζουν να προσλάβουν επαγγελματία δολοφόνο να κάνει τη δουλειά. Ο επαγγελματίας εκτελεστής που δέχεται να κάνει τη δουλειά τους συστήνεται ως το ''Τσακάλι'' , είναι γοητευτικός , γεμάτος αυτοπεποίθηση με μια ελαφριά ροπή προς την αλλαζονεία κι απαιτεί 500.000 $ για να ''καθαρίσει'' τον Ντε Γκωλ. Όπως λέει ο ίδιος ''It's a life time job''. Ο O.A.S. για να βρει τα χρήματα πραγματοποιεί μια σειρά από εντυπωσιακές ληστείες τραπεζών στη Γαλλία. Να όμως που οι ληστείες αυτές βάζουν σε υποψία τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες που αντιλαμβάνονται ότι ο O.A.S. ετοιμάζει νέα απόπειρα κατά του προέδρου. Με τη βοήθεια των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών καταφέρνουν να βρεθούν στο μονοπάτι του Τσακαλιού , το οποίο αποδεικνύεται ''δύσβατο'' γιατί η τακτική του είναι να οικειοποιείται διαφορετικές ταυτότητες. Το πιο ενδιαφέρον μέρος της ταινίας είναι όταν το ''Τσακάλι'' ξεκινά από τη βάση του ,τη Γένοβα, για να φτάσει στο στόχο του στο Παρίσι. Σ'όλο αυτό το ταξίδι έχει στο κατόπι του τις μυστικές υπηρεσίες που έχουν το πολύ δύσκολο έργο να αποκρυπτογραφούν τις εναλλασσόμενες ταυτότητες του εκτελεστή. Έχει πολύ μεγάλη σημασία πως λειτουργούσε ο παράγοντας χρόνος σε σχέση με τη μετάδοση πληροφοριών εκείνη την εποχή. Υπάρχει η εξής χαρακτηριστική σκηνή που ο σκηνοθέτης τη δίνει με κάθε λεπτομέρεια. Οι Γάλλοι γνωρίζουν ότι το Τσακάλι έχει περάσει πια τα σύνορα και προσπαθούν να τον εντοπίσουν σε κάποιο ξενοδοχείο κοντά στην Κυανή Ακτή. Όπως γνωρίζουμε τα ξενοδοχεία είναι υποχρεωμένα να δηλώνουν τον κατάλογο των επισκεπτών τους στα τοπικά αστυνομικά τμήματα (φαντάζομαι ότι ισχύει ακόμα). Λοιπόν το ξενοδοχείο στο οποίο έχει καταλύσει το Τσακάλι , παραδίδει τον κατάλογο των επισκεπτών σε αστυνομικό που το παραδίδει σε υπο-τοπικό -ας πούμε- αστυνομικό τμήμα , για να φτάσει στο τέλος -μετά από αρκετή ώρα-στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα της Νίκαιας όπου επιτέλους ανακαλύπτουν ότι στο τάδε ξενοδοχείο είχε καταλύσει το Τσακάλι. Όλα αυτά τα χρονοβόρα γραφειοκρατικά τερτίπια συνέβαιναν μια εποχή που δεν υπήρχαν υπολογιστές κι οι πράκτορες δεν είχαν την πληροφορία στο λεπτό.[ Σκέφτομαι πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Στις παλιές ταινίες ο πράκτορας έπρεπε να είχε μυαλό ''ξυράφι'' γιατί αυτό ήταν ουσιαστικά το όπλο του. Τώρα τους βλέπεις πχ στα επεισόδια του CSI να είναι περικυκλωμένοι από υπολογιστές τελευταίας τεχνολογίας και να σου αραδιάζουν κάτι απίστευτες γνώσεις χημείας , μοριακής βιολογίας κλπ κλπ.] Βέβαια μέχρι να φτάσει η πληροφορία στο Παρίσι , το Τσακάλι έχει γίνει καπνός. Κι έτσι , οι υπηρεσίες είναι συνεχώς στο κατόπι του αλλά πάντα αυτός είναι ένα βήμα μπροστά, πάντα την τελευταία στιγμή γλιστρά σχεδόν μέσα από τα χέρια τους , γιατί υπάρχει αυτό το ελάττωμα στη σχέση χρόνος-συλλογή πληροφοριών (Α, ναι , υπάρχει και πληροφοριοδότης του O.A.S. στην καρδιά -κυριολεκτικά και μεταφορικά- των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών).

Κι έτσι φτάνουμε στο Παρίσι και την ημέρα που πρόκειται να γίνει η δολοφονία. Ο πρόεδρος Ντε Γκωλ θα γιορτάσει την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς και το Τσακάλι έχει βρει την κατάλληλη ''θέση'' για να ''συμμετάσχει'' στους εορτασμούς. Έχει καταφέρει να περάσει τον κλοιό των αστυνομικών , είναι έτοιμος να ''εκτελέσει το καθήκον'' του όταν δύο συμπτώσεις καταστρέφουν το έργο του . Μία , την ώρα που πυροβολεί , ο Ντε Γκωλ...σκύβει! Δύο, την ύστατη στιγμή έχουν αντιληφθεί την παρουσία του και τον ...προλαβαίνουν. Όταν τον κηδεύουν -παρουσία ενός και μόνο ατόμου , του Γάλλου αστυνομικού που τον κυνηγούσε- γίνεται αντιληπτό ότι κανείς δε γνώριζε την πραγματική του ταυτότητα κι ούτε θα την μαθαίναμε ποτέ. Το Τσακάλι πέθανε ως ένας ακόμη...John Doe. Σχεδόν λυπηρό για έναν χαρακτήρα που καταφέρνει να γοητεύσει παρά τις κακές προθέσεις του και τα ...πτώματα που αφήνει πίσω του! Βέβαια , μέρος της γοητείας του Τσακαλιού οφείλεται και στον ηθοποιό που τον ενσάρκωσε τον Edward Fox. Ο ίδιος ο κύριος Fox μού απαγόρεψε να μιλήσω για το σίκουελ που γυρίστηκε το 1997 με ''Τσακάλι'' τον Bruce Willis!

* Ο Fred Zinneman έχει σκηνοθετήσει μερικές διάσημες ταινίες , δύο από τις οποίες υπήρξαν οι αγαπημένες μου όταν ήμουν παιδί. Πρώτ'απ'όλα το ''Από εδώ ως την αιωνιότητα'' -ποιος δε θυμάται εκείνη την περίφημη σκηνή του εναγκαλιασμού της Deborah Kerr με τον Burt Lancaster στη ακρογιαλιά και βέβαια, εκείνη την τόσο εύθραυστη παρουσία του Montgomery Klift. Η άλλη ταινία του που είχα αγαπήσει ήταν το ''Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά'' - ακόμα θυμάμαι (και πάνε πολλά χρόνια) την τρομερή ερμηνεία του Paul Schofield. Και φυσικά ο Zinneman έχει γυρίσει το ''High noon '' ελληνιστί ''Το τρένο θα σφυρίξει 3 φορές''.

(Μεταγραφή)

Melinda & Melinda.

Οι ταινίες του Woody Allen έχουν το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: Όσο ήσσονος σημασίας κι αν είναι - ήσσονος βέβαια συνήθως για τους κριτικούς κι όχι για τους φανατικούς γουντιαλλενικούς - υπάρχει πάντα άφθονο υλικό για έναν υπαρξιακό προβληματισμό ενώ συγχρόνως η ανάγνωση της ταινίας αναγκάζει το θεατή, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με δραματικούς τόνους, να στοχάζεται πάνω στη ζωή ή / και τον θάνατο .

Η ταινία ''Melinda & Melinda ξεκινά ένα βροχερό βράδυ στη Νέα Υόρκη με δύο θεατρικούς συγγραφείς να κονταροχτυπιούνται για το αν η ζωή είναι...μια τραγωδία ή μια κωμωδία! Ο συνδαιτημόνας φίλος τους τους δίνει μια ιστορία κι εκείνοι την αποδίδουν , ξεχωριστά ο καθένας, με αυτό το κύριο στοιχείο με το οποίο πιστεύουν ότι είναι τελικά ποτισμένη η ζωή. Και στις δύο ιστορίες κοινός παράγοντας είναι η Melinda, μια ''ξέμπαρκη'' στη Νέα Υόρκη με υπαρξιακά κι ερωτικά προβλήματα. Τώρα:

Στη δραματική απόδοση η Μelinda υποφέρει βασανιστικά από αμαρτίες του παρελθόντος. Οι upperclass Νεοϋορκέζες φίλες της είναι εκεί να βοηθήσουν. Μια βοήθεια που προσφέρεται αμήχανα και ψυχρά. Στο τέλος όταν η ίδια η φίλη της την προδίδει καταρρέει κι επιχειρεί να αυτοκτονήσει.

Αντίθετα στην κωμική απόδοση οι άνθρωποι που περιτριγυρίζουν την Melinda είναι μποέμηδες , αστείοι , καθόλου τσιτωμένοι και πομπώδεις , έχουν χιούμορ κι απολαμβάνουν με ...ήρεμο (!) τρόπο τις νευρώσεις τους. Παρότι κι εδώ στην αρχή τα πράγματα είναι δύσκολα για την πρωταγωνίστρια -μπουκάρει στο σπίτι των γειτόνων της έχοντας κάνει απόπειρα αυτοκτονίας- η ιστορία της παίρνει την τροπή μιας ρομαντικής κομεντί.


Μία ηρωίδα , μία ιστορία, αλλά δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ματιές σ'αυτήν. Η απόλυτα δραματική κι από την άλλη η κωμική με τις ελαφρά γλυκόπικρες στιγμές. Διαφορετικές μουσικές πλαισιώνουν τις δύο ιστορίες , διαφορετικοί ηθοποιοί , μόνο η πρωταγωνίστρια η Radha Mitchell υποδύεται την Μelinda και στις δύο ιστορίες.
Αφού τελειώσει πια η ταινία , μένει να αναρωτιέσαι. Τελικά μήπως δραματοποιούμε υπέρ του δέοντως κάποια γεγονότα στις ζωές μας; Μήπως τελικά δεν είναι πια όλα τόσο τραγικά; Ή μήπως είναι; Ή...; Ή τι συμβαίνει τελικά; Πόσο γλυκιά ή/και πόσο πικρή είναι η ζωή...;

Υ.Γ.: Ένας από τους ηθοποιούς που υποδύονται τους θεατρικούς συγγραφείς είναι ο Wallace Shawn παλιός γνώριμος του Woody και θεατρικός συγγραφέας ο ίδιος.

(Μεταγραφή)

Frenzy.

Πάμε να δούμε τι έκανε ο  Μετρ του Τρόμου  τη δεκαετία του 70. Δύο ταινίες σκηνοθέτησε όλες κι όλες ο Άλφρεντ Χίτσκοκ εκείνη τη δεκαετία : το ''Frenzy'' (1972) και το ''Family plot''(1976). Εμείς θα ασχοληθούμε με την πρώτη για πολλούς λόγους: Πρωτ'απ'όλα -και το πιο σημαντικό- είναι η πρώτη ταινία που γύρισε στα πάτρια εδάφη μετά από τρεις και πλέον δεκαετίες στην Αμερική. Όμως το ''Frenzy'' εκτός από το γεγονός ότι είναι γυρισμένη στο Λονδίνο, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλασικής χιτσκοκικής ταινίας. Έχει καταρχήν ως κεντρική ιστορία το αγαπημένο μοτίβο του μετρ -το έχει επαναλάβει δεν θυμάμαι κι εγώ σε πόσες ταινίες!- εκείνο του αθώου που περνιέται για ένοχος κι αρχίζει ένας δύσκολος αγώνας να αποδείξει την αθωότητά του. Στη συγκεκριμένη ταινία όμως , οι συγκυρίες είναι τέτοιες που όλα κι όλοι στρέφονται εναντίον του ήρωα -ακόμα κι ο θεατής αμφιβάλλει για την αθωότητά του. Είναι κι απένταρος , είναι κι οξύθυμος , αυτάρεσκος , εν τω μεταξύ ένα από τα θύματα -όλες γυναίκες, δολοφονημένες από έναν τύπο που τις δολοφονεί με τη...γραβάτα του!- είναι κι η πρώην σύζυγός του , την οποία είχε επισκεφτεί την ίδια εκείνη ημέρα της δολοφονίας της και τον έχουν δει τόσα μάτια , παραδόξως μόνον αυτόν. Ο Χιτς τα δίνει όλα , του βάζει τη μία τρικλοποδιά μετά την άλλη.Ενώ ο ένοχος γλιστρά σαν χέλι στο πολύβουο πλήθος, εκείνος -ο αθώος ήρωάς μας- τραβά τα βλέμματα κι ο σκηνοθέτης σαδιστικά τον βυθίζει , μέσα από μια σειρά συμπτώσεων, σε μια κατάσταση που αμετάκλητα φωνάζει ''ένοχος''! Όμως , ο Χιτς είναι μετρ και ξέρετε πώς στο τέλος των ταινιών του ποτέ δεν αφήνει τον ένοχο να κοιμάται ήσυχος.

Η ταινία είναι διανθισμένη με μπόλικο μαύρο χιούμορ , ο σκηνοθέτης έχει τρομερό κέφι, ακόμα και τα πτώματα ''παίζουν'' σε σχεδόν κωμικές σκηνές! Κάτι που μού κάνει εντύπωση στην ταινία είναι ο τρόπος που ασχολείται με τον αστυνομικό επιθεωρητή που έχει αναλάβει την υπόθεση. Κλασική εγγλέζικη φιγούρα , φλεγματική , αντιμετωπίζει με συγκατάβαση ...τις αηδιαστικές επιδόσεις της συζύγου του στη γαλλική κουζίνα! Έχει 3-4 αστείες σκηνές στο σπίτι του που η σύζυγός του του σερβίρει κάτι απίστευτα πράγματα αλλά πάντα -ευτυχώς!-τον σώζει ο βοηθός του που έχει εξελίξεις στην υπόθεση του δολοφόνου με τη γραβάτα.

Η ταινία -η οποία έτυχε θερμής υποδοχής όταν πρωτοπαίχτηκε- όπως είπαμε είναι γυρισμένη στο Λονδίνο , συγκεκριμένα στο Covent Garden και βασίζεται σ'ένα μυθιστόρημα με τίτλο ''Goodbye Picadilly , Farewell Leicester Square''. Κι εννοείται ότι κάνει το κλασικό του πέρασμα από την ταινία ο Χιτς! Σε ποια σκηνή ; Α , θα πρέπει να ρωτήσετε τον ίδιο!

Έι , μετρ , εδώ είμαστε!

Κι εσείς; Ποιος είναι ο αθώος; Ποιος ο ένοχος;

-Κι εσείς , κυρία μου;

-Προφανώς είμαι το θύμα !

(Μεταγραφή)

As cool as Bullitt is.

Υπήρξε μια εποχή , εκεί γύρω στα μέσα και προς τα τέλη της δεκαετίας του 60 που γυρίστηκαν ορισμένες πολύ στυλάτες ταινίες. Ωραίοι, cool τύποι , όμορφα ντυμένοι μπαινόβγαιναν στα καρέ των ταινιών ενώ λίγα στοιχεία προμήνυαν όλα όσα θα έφερναν τα πάνω κάτω την επόμενη δεκαετία στον κινηματογράφο. Ο αδιάφθορος μπάτσος υπήρξε -κι είναι ακόμη- συνήθης πρωταγωνιστής σε πολλές ταινίες , αλλά εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 60 , μάς προέκυψε ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση αδιάφθορου μπάτσου κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Bullitt . Κι ειλικρινά ποιος θα μπορούσε εκτός του Steve McQueen να ενσαρκώσει τον πλέον cool μπάτσο του Σαν Φρανσίσκο;
Ο Frank Bullitt λοιπόν , ζητείται από φιλόδοξο πολιτικά εισαγγελέα , να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού , πολύ σημαντικό μάρτυρα άρτι αφιχθέντα από το Σικάγο και στόχο της Οργάνωσης (προφανώς της Μαφίας). Τα πράγματα πάνε κατά διαόλου , ο εισαγγελέας ζητά την κεφαλή του Bullitt , ως υπαίτιο του φιάσκου, αλλά εκείνος ως άτεγκτος , αδιάφθορος , υπερ-cool (δεν ιδρώνει το αυτί του από τα γαβγίσματα του εισαγγελέα) οσμίζεται ότι κάτι δεν πάει καλά , τους ''γράφει '' όλους...και γίνεται το έλα να δεις! Ανάμεσα στα ωραία που συμβαίνουν είναι κι η περίφημη σκηνή του κυνηγητού στους λοφώδεις δρόμους του Σαν Φρανσίσκο , σκηνή για την οποία ουσιαστικά έγινε διάσημη η ταινία κι η οποία κυριολεκτικά σου κόβει την ανάσα. Ο Steve McQueen είναι στο στοιχείο του όταν οδηγεί -υπερβολικά γρήγορα είναι η αλήθεια - την πανέμορφη Mustang του προσπαθώντας να πιάσει τους πληρωμένους δολο-φόνους. Ναι , η Mustang είναι κούκλα , όπως όλα είναι τόσο όμορφα , η πόλη , ο πρωταγωνιστής , ο βοηθός του και βέβαια η φιλενάδα, η εύθραυστη κι ευαίσθητη Cathy που την υποδύεται η Jacqueline Bisset . Κάνει εντύπωση αυτό το στυλιζαρισμένο σκηνικό. Ο Bullitt παρότι αγουροξυπνημένος , εμφανίζεται πάντοτε άψογα ντυμένος -θυμάστε τη δεκαετία του 60 που τα παντελόνια των αντρών ήταν κοντά , λίγο πάνω από τον αστράγαλο κι οι γραβάτες λεπτές; Και μετά τη δεκαετία του 70 μάς προέκυψαν οι καμπάνες ...κι ο Σέρπικο. Ο Σέρπικο δεν κάνει τον κόπο να ξυριστεί , το ντύσιμό του θυμίζει κάποιον που κοιμήθηκε με τα ρούχα του , ενώ είναι το ακριβώς αντίθετο του cool. Είδατε διαφορές από τη μια δεκαετία στην άλλη; Θα μού πείτε , μα εκεί Crispy, εντοπίζεις διαφορές; Μα why not , αγαπητοί μου, why not; O Bullitt πρώτα θα φορέσει το σακάκι του , θα πάρει στο χέρι την καμπαρντίνα και μετά θα ορμήσει έξω στον κακό κόσμο όχι τόσο για να πει όσο για να κάνει , να δράσει. Δεν είναι πολυλογάς - με τέτοια μάτια τι να πει , τα λέει όλα με το βλέμμα του!- αλλά ό, τι λέει τσακίζει κόκκαλα:

Προς τον εισαγγελέα (με τον οποίο δεν τα πάει καλά ):

Look, Chalmers, let's understand each other... I don't like you.

ή

Walter Chalmers: Frank, we must all compromise

Bullitt: Bullshit

Και με την Cathy:

Cathy: What will happen to us, in time?

Bullitt: Time starts now.

Ωραίες εκείνες οι εποχές , ωραία πρόσωπα , σούπερ ταινίες. Δεν βρίθουν ουμανιστικού στοχασμού και φιλοσοφικού βάθους , μα ειλικρινά είναι κάποια βράδια που ο Bullitt είναι η καλύτερη παρέα.

Πριν κλείσουμε να σας πω ότι η ταινία είχε πάρει βραβείο Όσκαρ για το μοντάζ , όχι τυχαία , έχει γίνει εξαιρετική δουλειά , κοφτό το μοντάζ , όπως και το βλέμμα του Steve. Και μια και τον ανέφερα να σας πω ότι η γράφουσα έχει τρομερή , μα τρομερή , αδυναμία στον εν λόγω ηθοποιό.

Ελπίζω να κατανοείτε γιατί!

Εδώ η πλέον περίφημη σκηνή της ταινίας.

Η ανάρτηση αυτή είναι μεταγραφή από έτερο crispy blog. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα θα υπάρξουν κι άλλες τέτοιες μεταγραφές.
(Μεταγραφή)